Περνώντας στις 16 Νοέμβρη έξω από το Λανίτειο πρόσεξα ομάδα μαθητών να φωνάζουν, γελώντας και μέσα σε μια απίστευτη ευτυχία, συνθήματα, κρατώντας ανά χείρας χαρτόνια με συνθήματα -όπως πρόλαβα να δω αφού οδηγούσα -«Όχι στο ψευδοκράτος του Ντενκτάς», «Όραμά μας η επιστροφή» και άλλα που δεν μπόρεσα να δω…

Όντας Κερυνειώτης πρόσφυγας που έζησα και γνωρίζω την κατεχόμενη πατρίδα μας αρκετά καλά, δεν μπόρεσα να μην κορνάρω μια-δυο φορές σε ένδειξη υποστήριξης… Μέσα μου, όμως, δημιουργήθηκαν ένα σωρό απορίες, που συνοδεύονταν από ένα πικράλμυρο δάκρυ, που ένιωσα να κινείται αργά στο πρόσωπό μου... Ποια ήταν η σκέψη; Γελοιότητες! Ναι, επαναλαμβάνω, και ας πειράξει ορισμένους: Γελοιότητες και ευκαιρία μαθητών τε και δασκάλων να χάσουν λίγο διδακτικό χρόνο, να κάνουν και λίγο χαβαλέ…!

Ερωτώ: Τι γνωρίζουν αυτά τα 14χρονα, 16χρονα κοπελλούθκια, σχετικά με Αμμόχωστο, Καρπασία, Μόρφου, Κερύνεια, Μεσαορία; Τι μνήμες έχουν; Πόσο αληθινός μπορεί να είναι ο πόνος τους, η «δίψα» για επιστροφή; Διότι αυτό το σύνθημά τους με εκνεύρισε περισσότερο: «Όραμά μας η επιστροφή…»!

Να ελέγξουμε λίγο τι λένε ή πώς αποδίδουν τη λέξη όραμα τα λεξικά; Όραμα, λοιπόν, είναι η οπτική αντίληψη που δημιουργείται στη συνείδηση κάποιου, χωρίς να υπάρχει το ανάλογο εξωτερικό ερέθισμα. Αλλά, δίνει και μια δεύτερη ερμηνεία ο Μπαμπινιώτης: Όραμα είναι ο εξιδανικευμένος στόχος, στον οποίο επικεντρώνονται οι ελπίδες, ή αποβλέπουν οι ενέργειες ενός ατόμου. Και σας ξανα-ερωτώ: Είναι οι χαμένες μας πατρίδες «εξιδανικευμένος στόχος» ή η …ελπίδα, για τους 15χρονους-17χρονους γόνους μας;

Πονάνε, δακρύζουν (όπως οι πατέρες και οι παππούδες τους αν ζούνε), για κάτι που δεν είδαν, δεν βίωσαν; Οι ενέργειές τους αποβλέπουν στην επιστροφή, ή το μόνο που τους εκφράζει και τους εκτονώνει είναι να φωνασκούν και να αλληλοϋβρίζονται στα γήπεδα, χωριζόμενοι σε αριστερο-ομονοιάτες (ο εργαζόμενος λαός, τάχα μου!) και εθνικο-αποελίστες (οι Ελληναράδες, τάχα μου!), μέσα σε έναν ακράτητο-αχρείαστο φανατισμό, που εκπορεύεται από την εν γηπέδω αναμέτρηση, 22 καλοπληρωμένων (ξένων ως επί το πλείστον) μαντράχαλων, που κλοτσούν μιαν μάππαν; Η αγάπη για τη βόρεια Κύπρο μας ΔΕΝ εκφράζεται με μια ημίωρη μικρο-διαδήλωση έξω από τα σχολεία… Ε, για όνομα του Θεού! Έλεος!

Ας αφήσουμε αυτές τις ψευδεπίγραφες υπερβολές, που γίνονται χάριν εντυπώσεων προς τα έξω. Ας επικεντρωθούμε στην πραγματικότητα, στον ρεαλισμό. Ας πλησιάσουμε τα παιδιά εντός της τάξης, ας τους μιλήσουμε και ας δακρύσουμε μπροστά τους για τις χαμένες (;) πόλεις και χωριά μας, που ο Αττίλας βεβήλωσε και εβίασε. Ας οργανώσουμε ενδοσχολικές εκδηλώσεις, όπου θα απευθύνονται πραγματικοί πρόσφυγες στα παιδιά. Η Χαρίτα Μάντολες, για παράδειγμα, και πολλοί άλλοι, θα μπορούσαν να μεταδώσουν κάποια όντως αληθινά μηνύματα… Όλα τα άλλα είναι απλώς ψευδεπίγραφες «αγωνιστικές» εκδηλώσεις της πλάκας…!

ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗΣ
Στοχαστής