Τα παιδιά των βίντεο παιχνιδιών μεγάλωσαν, κατηγοριοποιήθηκαν σε ομάδες και μετέτρεψαν την καθημερινότητα σε έναν αιματηρό κόσμο, που υπερβαίνει σε βαναυσότητα και σκληράδα την εικονική πραγματικότητα.

Δεν έχει σημασία πλέον η "αιτία" του καθενός, για να σκοτώσει ή να σκοτωθεί, να υποστηρίξει ή να εναντιωθεί. Το νεανικό αίμα πρέπει να ρέει ασταμάτητα, κρατώντας φυλακισμένο το μυαλό, σε κουτιά με αναμμένες οθόνες. Ένα "παιχνίδι", που σκοπό έχει να μανουβράρει το μυαλό, καθιστώντας το ανάπηρο να σκεφτεί.

Στον αιώνα της ταχύτητας της πληροφόρησης, η επιλεκτική εικόνα λειτουργεί σαν αόρατος σφικτήρας του μυαλού, προσφέροντας καινούργιες μορφές φόβου, που αυτό, αφιλτράριστα τις απορροφά και δηλητηριάζεται ταυτιζόμενο με αυτές.

Οι εικόνες μεταλλάσσονται με ταχύτητα φωτός, μεταλλάσσοντας ταυτόχρονα και τα συναισθήματα. Τη μια το άψυχο κορμάκι του 3χρονου παιδιού να επιπλέει στο Αιγαίο και ο ταλαιπωρημένος πρόσφυγας, την άλλη ο "πρόσφυγας" τζιχαντιστής σκορπά τον θάνατο και τον τρόμο.

Τζιχαντιστές, εθνικιστές, οργανωμένες ομάδες, κόμματα, φιλεύσπλαχνοι, αστυνομικοί, στρατιώτες, απλοί πολίτες, όλοι θύματα, που σαν αναλώσιμες μαριονέτες φτιάχνονται ή καταστρέφονται αναλόγως των οικονομικών συμφερόντων.

Ναρκωμένα μυαλά από ένα κοκτέιλ από θρησκείες, πατρίδες, χρώμα, σύμβολα και τρόμο, που έντεχνα μας σερβίρουν καθημερινά, αδυνατούν να ελευθερωθούν από τη φυλακή τους, που είναι ο ίδιος ο εαυτός μας.

Τα μάτια θα πρέπει να ξαναρχίσουν να βλέπουν, η σιωπή πρέπει να γίνει φωνή και όσο τρελό και αν ακούγεται, ας αρχίσουμε να αναιρούμε θρησκείες, πατρίδες, σύμβολα, χρώμα. Ας βγάλουμε τις στολές και γυμνοί, να πετάξουμε τα όπλα κάτω, φωνάζοντας "φτάνει πια".

Η "εικόνα" να μετατρέψουμε τον εφιάλτη σε ένα ανθρώπινο όνειρο αγάπης και αλληλεγγύης, αποβάλλεται από το μυαλό, σαν φανταστική και μη ρεαλιστική. Καθορίζει, όμως, αυτόματα τον βαθμό δηλητηρίασης και νάρκωσής μας, μετατρέποντας σε ρεαλισμό και καθημερινότητα το μεγαλύτερο έγκλημα έναντι της ανθρωπότητας, σαν φυσιολογική εξέλιξή μας.