Ο Ντάγκλας Μακάρθουρ (26/1/1880-5/4/1964) ήταν Αμερικανός στρατάρχης (στρατηγός 5 αστέρων). Ήταν ο πλέον διαφημισμένος αλλά και αντιφατικός στρατιωτικός των ΗΠΑ του 20ού αιώνα. Πρωτοστάτησε στον πόλεμο του Ειρηνικού κατά της Ιαπωνίας, διετέλεσε κατοχικός διοικητής αλλά και μεταρρυθμιστής της προς ένα μεταπολεμικό δημοκρατικό καθεστώς (1945-1950) και τέλος ανέλαβε διοικητής των δυνάμεων του ΟΗΕ κατά τον πόλεμο της Κορέας, πριν το τέλος του οποίου απαλλάχθηκε των καθηκόντων του (11/4/1951), λόγω διαφωνιών με τον τότε Αμερικανό Πρόεδρο Χάρρυ Τρούμαν. (Δεν είναι του παρόντος οι λεπτομέρειες).

Όταν ο Μακάρθουρ, μετά την ανάκλησή του έφθασε στην Ουάσιγκτον, προέβη στην εξής λακωνική αλλά ιστορική δήλωση: «In life there is no security but only opportunity». (Στη ζωή δεν υπάρχει ασφάλεια αλλά μόνο ευκαιρία).

Τα γράφω όλα αυτά επειδή πολλές φορές γίνεται λόγος για «χαμένες ευκαιρίες» για επίλυση του Κυπριακού. Εξαρτάται, όμως, από το τι εννοούμε ως λύση, απ' τη στιγμή που αυτοί που χειρίστηκαν το πρόβλημα, τεθνεώτες και ζώντες, το καταβαράθρωσαν, αφού απεμπόλησαν το δικαίωμα αυτοδιαθέσεως της Κύπρου, λαμβανομένης ως ενιαίου και αδιαιρέτου γεωπολιτικού συνόλου και εγκατέλειψαν το αίτημα της Ενώσεως ως ένα τμήμα του αλύτρωτου Ελληνισμού, που παρέμεινε μακράν του Εθνικού Κορμού.

Το γεγονός ότι υπάρχει μία Τ/Κυπριακή - μουσουλμανική μειονότητα δεν δικαιολογούσε με κανένα τρόπο την εγκατάλειψη του αιτήματος Αυτοδιάθεσης-Ένωσης ως της μόνης δίκαιης, βιώσιμης και διαρκούς λύσης του Κυπριακού, που θα εξασφάλιζε τη φυσική και εθνική επιβίωση του κυπριακού Ελληνισμού στη γη των πατέρων, αλλά συνάμα και την πρόοδο και ευημερία όλων ανεξαιρέτως των κατοίκων της Νήσου και θα καθιστούσε την Ελλάδα και τον Ελληνισμό κυρίαρχη δύναμη σε όλους τους τομείς και παράγοντα σταθερότητας και ειρήνης στην ταραγμένη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.

Άλλωστε για την ΕΝΩΣΗ αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν οι Έλληνες της Κύπρου από την Επανάσταση του 1821 και εντεύθεν, με αποκορύφωμα τον αγώνα της ΕΟΚΑ, ούτε για τις επάρατες συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου, μήτε για τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία.

Επειδή, όμως, γίνεται λόγος για «χαμένες ευκαιρίες», μία και μοναδική υπήρξε, για την πραγματοποίηση των εθνικών οραματισμών και τη δικαίωση των αγώνων του κυπριακού Ελληνισμού. Και αυτή ήταν η περίοδος 1964-67 όπου με την παρουσία μιας Ελληνικής Μεραρχίας με ενισχυμένη δύναμη πυρός, η Ένωση θα ήταν πλέον γεγονός τετελεσμένο για τη διεθνή κοινότητα και ο αείμνηστος Γεώργιος Παπανδρέου, Πρωθυπουργός, τότε, της Ελλάδας διακήρυττε στις 27/10/1964 στη Θεσσαλονίκη «Η Ένωση ήλθε, η Ένωση έρχεται».

Έκτοτε, βεβαίως, ακολούθησαν και άλλες διακηρύξεις του ιδίου για το Εθνικό Ζήτημα, όπως ότι «οι Έλληνες της Κύπρου μετά την ΕΝΩΣΗ έχουν μία ιστορική αποστολή, να συνεχίσουν με ειρηνικά μέσα την πολιτιστική εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου προς Ανατολάς». Αλλά νοοτροπίες ως «Η Κύπρος είμαι εγώ» και συνθήματα ως «ΝΑΤΟ ''όχι'', Ένωση ''ναι''», και άλλα πολλά, υπέσκαψαν αυτήν την εθνική προσπάθεια.

Ένθερμος υποστηρικτής της ΕΝΩΣΗΣ, ως της μόνης δίκαιης και βιώσιμης λύσης του Κυπριακού, υπήρξε και ο πρώτος απεσταλμένος του ΟΗΕ (1964), ο Φινλανδός διπλωμάτης Σάκαρι Τουομιόγια, ο οποίος δυστυχώς απεβίωσε πριν ολοκληρώσει την αποστολή του. Ο γιος του Έρκι Τουομιόγια, που διετέλεσε αργότερα Υπουργός Εξωτερικών της χώρας του, συνέγραψε δε και σχετικό βιβλίο, όπου αναφέρεται και στο Κυπριακό.

Τον Σάκαρι Τουομιόγια διαδέχθηκε ο Γκάλο Πλάζα (αργότερα Πρόεδρος του Ισημερινού), που στην έκθεσή του ανέφερε ότι η κυπριακή πολιτική ηγεσία ουδέποτε έθεσε επισήμως θέμα Ένωσης και επεσήμανε ότι θεωρούσε οποιαδήποτε μορφή Ομοσπονδίας παντελώς ανεδαφική και ανέφικτη.

Για όλα αυτά είχα αρθρογραφήσει επανειλημμένα πριν και μετά την τουρκική εισβολή, επικαλούμενος σωρεία ιστορικών μαρτυριών.

Από τη στιγμή που δεν προχωρήσαμε στην οριστικοποίηση και επισφράγιση της μονομερούς Ένωσης, με βάση το σχέδιο του Γεωργίου Παπανδρέου, το οποίο κόμισε (20/8/1964) ο τότε Υπουργός Άμυνας Πέτρος Γαρουφαλλιάς και παρουσίασε στην κυπριακή ηγεσία, η οποία με διάφορες προφάσεις εν αμαρτίαις τορπίλισε και στη συνέχεια τον Νοέμβριο 1967 οι συνταγματάρχες ανακάλεσαν την Ελληνική Μεραρχία, η Κύπρος παρέμεινε πλέον στο έλεος της Τουρκίας.

Εάν οι όροι αντιστρέφονταν και οι Τ/Κύπριοι - μουσουλμάνοι ήταν η πλειοψηφία και είχαν στη διάθεσή τους και μία μεραρχία, κι εμείς δε οι Ελληνικής καταγωγής κάτοικοι της Κύπρου ήμασταν η μειονότητα, θα είχαμε την τύχη των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου.

Και αυτή την τύχη πολύ φοβούμαι δεν θα την αποφύγουμε με την τουρκικών προδιαγραφών Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία (ΔΔΟ), η οποία όχι μόνο δεν θα επανενώνει την Κύπρο, αλλά εις μεν το βόρειο τμήμα θα έχουμε ένα τουρκικό μόρφωμα (ήδη υπάρχει), που θα είναι νομός-επαρχία της Τουρκίας, εις δε τον νότο ένα μιξοβάρβαρο «συνιστών κράτος». Ήδη οι Έλληνες της Κύπρου στον ενιαίο γεωπολιτικό χώρο είμαστε μειονότητα, αφού, άλλωστε, ούτε ένας έποικος δεν πρόκειται να αποχωρήσει, αλλά αντίθετα θα αυξάνονται και θα πληθύνονται, όταν ουδείς θα είναι σε θέση να σταματήσει την εισροή και άλλων.

Όσοι λοιπόν καλλιεργούν επικίνδυνες ψευδαισθήσεις ότι θα επανενώσουν την Κύπρο, στο πλαίσιο Δ.Δ.Ο., απλά διευκολύνουν τα σχέδια της Άγκυρας, που ουδέποτε απέκρυψε τις επεκτατικές της προθέσεις για επανάκτηση και έλεγχο της Κύπρου.

Κάτω, λοιπόν, από αυτές τις συνθήκες η Κύπρος ουδέποτε θα ησυχάσει, αφού θα είναι στο έλεος της Τουρκίας.

Νοέμβριος 2015

Υ.Γ. Για τη διπρόσωπη πολιτική της κυπριακής πολιτικής ηγεσίας αναφέρονται εν εκτάσει στα βιβλία τους και οι πιο κάτω:
1. Πέτρος Γαρουφαλιάς
Υπουργός Εθνικής Άμυνας
(Ελλάς και Κύπρος: Τραγικά σφάλματα και ευκαιρίες (19/2/1964-15/7/1965).
2. Ανδρέας Γ. Παπανδρέου
(Η δημοκρατία στο απόσπασμα).
3. Μαργαρίτα Α. Παπανδρέου
(πρώτη σύζυγος του Ανδρέα στο βιβλίο «Nightmare in Athens»).
4. Αναστάσιος Πεπονής
στενός συνεργάτης των Γεωργίου και Ανδρέα Παπανδρέου, που διετέλεσε
βουλευτής και Υπουργός επί των Κυβερνήσεων Ενώσεως Κέντρου και ΠΑΣΟΚ, που ήλθε στην Κύπρο (28/10/1964) ως Γενικός Διευθυντής του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας (ΕΙΡ), νυν ΕΡΤ, στο βιβλίο του «Τα γεγονότα και τα πρόσωπα».

Για όλα τα ως άνω αναφέρθηκα λεπτομερώς στο παρελθόν σε δύο άρθρα μου (α) «Πώς ματαιώθηκε η μονομερής Ένωση - Αύγουστος 2009» και (β) «Οι ευθύνες της Κυπριακής Πολιτικής ηγεσίας - Σεπτέμβρης 2009».

ΑΝΔΡΕΑΣ Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Πρώην συνδικαλιστής