Το κύμα των προσφύγων προς την κεντρική Ευρώπη από τις εμπόλεμες χώρες της περιοχής είναι θέμα πολύ σοβαρό και σχετιζόμενο με τις ανθρωπιστικές αρχές που διέπουν τη λειτουργία και ύπαρξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και απαραίτητα χρήζει κοινής, ορθής και δίκαιης αντιμετώπισης από την ενωμένη Ευρώπη

Η για πρώτη φορά επίκληση του άρθρου 42 (7) της Σύμβασης της Λισαβόνας από τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτελεί μια κοινή, απόλυτα ορθή ευρωπαϊκή στάση για την υπεράσπιση των αρχών και αξιών που αποτέλεσαν τα θεμέλια της ύπαρξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όμως για εμάς, την Κυπριακή Δημοκρατία, κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συνιστά μιαν αντίδραση που επίσης οφείλεται, διαχρονικά, σε ό,τι αφορά το δικό μας πρόβλημα εισβολής και στρατιωτικής κατοχής. Δυστυχώς, η Ευρωπαϊκή Ένωση «αποφεύγει» την όποια σύγκρουση με την Τουρκία, ενώ εμείς δεν ζητήσαμε ποτέ κάτι ανάλογο για να εφαρμοστεί, σε σχέση με ό,τι βιώνουμε για 41 χρόνια από την επεκτατική βουλιμία της Τουρκίας.

Στρατιωτική κατοχή που στέρησε κατά τρόπο συνεχή και σωρευτικά πολλά ανθρώπινα δικαιώματα, κατά παραβίαση μάλιστα του κεκτημένου, αλλά και των αρχών και αξιών της Ε.Ε. Η δημοκρατία και ο πολιτισμός απειλούνται από την εγκληματική δράση του Ισλαμικού Κράτους (ISIS). Το ίδιο ισχύει και για την επιθετικότητα της Τουρκίας κατά της Κύπρου. Έστω και τώρα, ας αναζητηθούν κατά τη Σύμβαση οι ευθύνες της Τουρκίας, με ανάλογη προστασία της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Πρέπει, έπρεπε, να εγερθεί δικαιωματικά το ζήτημα αυτό, από την ίδια την Κυπριακή Δημοκρατία και όχι να αφεθεί στο απυρόβλητο η παρανομούσα και επιθετική Τουρκία, που θρασύτατα, έναντι της Ε.Ε., αναφέρεται σε ένα πλήρες μέλος της, ότι είναι εκλιπούσα η Κυπριακή Δημοκρατία.

Το γεγονός ότι η Ε.Ε. αξιοποίησε τώρα τη συγκεκριμένη πρόνοια του δικού της «συντάγματος» αποτελεί λόγο να μην μπορεί να συνεχίζει να αγνοεί τη, για τόσα χρόνια παράνομη, στρατιωτική κατοχή, ή τις όσες, με συνοδεία πολεμικών σκαφών της Τουρκίας, παραβιάσεις επέφερε στον θαλάσσιο ευρωπαϊκό χώρο της Κύπρου το Μπαρμπαρός, ούτε την παράνομη σύνδεση της Τουρκίας με αγωγό νερού με το υπό κατοχήν έδαφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του οποίου τον εναέριο χώρο παραβιάζει σε σχέση με την Κύπρο όποτε το επιθυμεί, όπως έγινε προχθές στους «εορτασμούς» για την ανακήρυξη του παράνομου ψευδοκράτους.

Κύρια η Ευρωπαϊκή Ένωση, πιστή στις αξίες της, δεν θα έπρεπε να ανέχεται την Τουρκία, να μην αναγνωρίζει ένα των 28 κρατών-μελών της ίδιας! Η κάθε υποχώρηση της Ε.Ε. από τις αρχές που τη θεμελιώνουν και η όποια ανοχή παραβίασης του δικαίου οδηγούν σε δεινά απρόβλεπτα και εκτρέφουν θύελλες.

Το κύμα των προσφύγων προς την κεντρική Ευρώπη από τις εμπόλεμες χώρες της περιοχής είναι θέμα πολύ σοβαρό και σχετιζόμενο με τις ανθρωπιστικές αρχές που διέπουν τη λειτουργία και ύπαρξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και απαραίτητα χρήζει κοινής, ορθής και δίκαιης αντιμετώπισης από την ενωμένη Ευρώπη. Με τον ίδιο τρόπο όμως χρήζει αντιμετώπισης, κατά το δίκαιο, η προσφυγοποίηση και ο εκτοπισμός πολιτών της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο ίδιο το έδαφός της.

Είναι θέμα το ίδιο σοβαρό, το οποίο διαρκεί παραδεκτά τόσα χρόνια, προκαλώντας, μάλιστα, στέρηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε χιλιάδες Ευρωπαίους πολίτες της Κύπρου. Κατάσταση που παράλληλα στέρησε τη δυνατότητα σε ένα κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης να έχει, σ’ ολόκληρη την ευρωπαϊκή επικράτειά του, πλήρη εφαρμογή του κοινοτικού κεκτημένου σ’ όλο το νησί και υπέρ όλων των νομίμων πολιτών του.

Στην περίοδο της προετοιμασίας της Σύμβασης (υπηρετούσα τότε ως Βουλευτής), είχα την ευκαιρία να τονίσω τη σημασία του άρθρου 42(7), ως θέμα που έπρεπε να διεκδικήσει η Κυπριακή Δημοκρατία ως ένας των εταίρων της Σύμβασης. Μάλιστα συνέδεσα το επιχείρημα αυτό και με μιαν άλλη διάταξη της Σύμβασης, που για πρώτη επίσης φορά εισήχθη ως αρχή δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η οποία αφορούσε στο δικαίωμα προστασίας κάθε εθνικής μειονότητας. Τίποτε από όλες αυτές τις πρόνοιες δεν αξιοποιήθηκε. Αντίθετα, υποχωρούμε διαχρονικά, προς ένα διζωνικό-δικοινοτικό μόρφωμα, μη βιώσιμο και αντίθετο σε βασικές αρχές Δημοκρατίας, με δύο συνεταίρους ως «πείραμα» (ρατσιστικό) για ειρηνική, δήθεν, δυνατότητα συνύπαρξης σ’ ένα κράτος, χριστιανών και μουσουλμάνων.

Τουλάχιστον τώρα, που εφαρμόστηκε το άρθρο 42 (7) για πρώτη φορά, ας αναζητήσουμε υπογραφές από πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ως η Σύμβαση επίσης προβλέπει σε άλλη διάταξή της (που επίσης υπέδειξα έκτοτε), ώστε το θέμα της στρατιωτικής παράνομης κατοχής σε βάρος του κράτους μας, μέλους της Ε.Ε., να αχθεί προς αντιμετώπιση στα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ως λαϊκή απαίτηση, αφού αδρανεί η πολιτική μας ηγεσία.

ΑΝΔΡΕΑΣ Σ. ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ
Δικηγόρος