Βαδίζουμε σήμερα σε σκοτεινά μονοπάτια, όπου η συνείδηση και η ηθική τούτης της χώρας έχουν αγγίξει το πιο χαμηλό επίπεδο. Μια σύντομη ανάλυση καθιστά πρόδηλη τη διαχρονική ανεπάρκεια των πολιτικών κομμάτων. Ιδιαίτερη θλίψη προκαλεί η σιωπή και η αμφίρροπη στάση που τηρούν όλοι αυτοί, τους οποίους οι πολίτες έχουν εμπιστευτεί κατά τις προηγούμενες δεκαετίες, και στους οποίους εναπόθεσαν το μέλλον, τις ελπίδες και προσδοκίες τους, αλλά όλοι αυτοί, όπως προκύπτει, δεν πολιτεύονταν και εξακολουθούν να μην πολιτεύονται, με γνώμονα το κοινωνικό συλλογικό συμφέρον. Έκδηλη κοροϊδία είναι πλέον και οι «δογματικές», αριστοτεχνικά στημένες αντιμαχίες (με το πιο πρόσφατο το ποσοστό εισόδου στη Βουλή) που λαμβάνουν χώραν συνεχώς αλλά εντείνονται πριν από κάθε εκλογική διαμάχη, όπου στον βωμό της ψηφοθηρίας όλα κατ’ αυτούς επιτρέπονται.

Οι πολίτες διερωτώνται τι απέγιναν όλες εκείνες οι δήθεν ιδεολογικές πεποιθήσεις, οι οποίες ως είθισται διατυπώνονταν κατά κανόνα με όρους υπερβολής. Είδαμε να εμφανίζονται οι πιο αδιανόητες εκτροπές: ο «ακραιφνής εθνικισμός» των ενωτικών έχει περάσει στην υπηρεσία του πολιτικού ρεαλισμού, έτοιμου να συμβιβαστεί άνευ όρων με τον κατακτητή. Για τους δήθεν Κομμουνιστές, το σύνθημα της επαναπροσέγγισης έχει πλέον επισκιάσει κάθε λογική θεώρηση της πραγματικότητας. Τα πολιτικά σχήματα του δημοκρατικού κεντρώου χώρου και του σοσιαλισμού, που παρουσιάστηκαν αρχικά ελλείψει καλύτερου ως το στέρεο ανάχωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, επί χρόνια διασπώνται και παραδέρνουν από σκόπελο σε σκόπελο, σαν μεθυσμένη σημαδούρα. Προϋπόθεση για καλύτερες μέρες θα ήταν να απαλλαγούμε από αυτές τις πολιτικές νοοτροπίες, που στερούνται νοήματος και έχουν χάσει κάθε έννομο προσανατολισμό, εφόσον έχουν απωλέσει τις πυξίδες του ηθικού πολιτικοκοινωνικού τους ρόλου.

Φαίνεται όμως πως η ρουτίνα του βολέματος και του κομματικού εγκλωβισμού έχει ροκανίσει τους πάντες και τα πάντα, οδηγώντας μας εδώ που βρισκόμαστε σήμερα! Ο κομματικός πατριωτισμός του κάθε πολίτη, με τον οποίο κανένας δεν αποτόλμησε να τα βάλει σθεναρά, ανακυκλώνει και επαναφέρει στην εξουσία πρόσωπα που ήταν και παραμένουν πρωτεργάτες του σημερινού ηθικοπνευματικού ξεπεσμού της κοινωνίας μας, με τους πολίτες να μη διαθέτουν (παρά τα όλα όσα έχουν συμβεί) το ανάλογο θάρρος να διαγράψουν και να τιμωρήσουν τους πιο ανυπόληπτους πολιτικούς ανάμεσά τους.

Οι Κύπριοι των Οκτωβριανών, του 1955-59, του 1974, του 2004, δεν ήταν κάποιοι ξένοι προς εμάς (τους Νεοκύπριους, όπως θα μας αποκαλούσαν με παράπονο όλοι αυτοί που θυσιάστηκαν για μας), που, παρασυρόμενοι από τον άκρατο κομματισμό, έχουμε προσωρινώς χάσει τον προσανατολισμό μας. Είμαστε αναμφίβολα πλασμένοι από το πρόπλασμα εκείνο της επαναστατικότητας και της αντίστασης, που γεννούσε αβίαστα η άρνηση των πατέρων μας στην καταπίεση. Χωρίς περιστροφές, πρέπει επιτέλους να αποκαταστήσουμε την ηθική και να επαναφέρουμε την προσήλωση στις αξίες εκείνες, που θα μπορέσουν να μας βγάλουν από τα αδιέξοδα.

Έχω επανειλημμένα εκφράσει την πεποίθηση ότι η ελεύθερη πολιτική άποψη και παρέμβαση των πολιτών δεν εξυπηρετείται από την τυχάρπαστη στρατολόγηση στα κόμματα, που οδηγεί αναπόφευκτα σε κομματικό εγκλωβισμό. Θεωρώ όντως ότι οι ιδέες, οι αρχές και οι αξίες πάνω στις οποίες θεμελιώθηκαν τα κόμματα γίνονται πιο τυποποιημένες και αρτηριοσκληρωτικές, όσο μεγαλύτερη και αγωνιώδης γίνεται η εργολαβική επιβολή της πειθαρχίας και αφοσίωσης στο εσωτερικό ενός κόμματος. Στο σημείο αυτό παύουν να παράγουν πολιτική, αποπροσανατολίζονται και μετατρέπονται σε σφετεριστές των ιδανικών του κάθε ψηφοφόρου, μετατρέποντάς τον εκβιαστικά σε άβουλο υπηρέτη του δικού τους ολοκληρωτισμού και μιας ανώφελης πλέον ύπαρξης. Η μανιώδης εξελικτική πορεία των κυπριακών κομμάτων τις τελευταίες δεκαετίες φανέρωσε μια δομική ακυρωτική ανωμαλία μεταξύ του διαπλαστικού λόγου και ρόλου τους μέσα στην κοινωνία και σε αυτό που κατέληξαν να είναι, το οποίο συνοψίζεται στο εξής: «λεηλατικές συμμορίες που δικαιούνται να λαφυραγωγούν το κράτος και τους πολίτες».

Ο τρόπος που λειτούργησαν και ακόμη λειτουργούν τα κόμματα έχει επιφέρει μια μορφή σκλαβοποίησης του ελεύθερου κριτικού πνεύματος, πλανώντας την πλειονότητα των πολιτών να παραιτηθούν από μια άνευ όρων επιθυμία αναζήτησης της αλήθειας και να συμμορφώνονται αμαχητί στην υπηρεσία του ολοκληρωτικού κομματισμού. Είναι καιρός, λοιπόν, να καταμετρηθούν όλοι εκείνοι που εκτιμούν ότι η αποκήρυξη του τρόπου με τον οποίο πολιτεύονται τα κόμματα συνιστά αδήριτη ανάγκη, αν είναι να εναντιωθούμε στην εξελισσόμενη κομματική δουλαγωγία. Μια τέτοια προοπτική εξυπακούεται ότι δεν θα προέκυπτε διά της βίας, παρά μόνο μέσα από μια προσπάθεια συλλογικής αφύπνισης από την πλάνη και τον ληθαργικό εξαναγκασμό.

Εν κατακλείδι, το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να πιστέψουμε ότι στις προσεχείς εκλογές ενωμένοι οι πολίτες μπορούμε να πετύχουμε να τεθεί εκ νέου σε ισχύ ένας αχειραγώγητος τρόπος άσκησης του δικαιώματος του εκλέγειν και εκλέγεσθαι, ο οποίος να μην υποτιμά συστηματικά τον ψηφοφόρο, αλλά ούτε τον υποψήφιο. Η συλλογική αυτή αφύπνιση θα βοηθήσει στην αναγνώριση και ανάδειξη εκείνων που είναι έτοιμοι να αναλάβουν τις ευθύνες τους ενώπιον του εκλογικού σώματος και να είναι απόλυτα υπόλογοι σε αυτό, τιμωρώντας ταυτόχρονα εκείνους που πουλάνε εκδούλευση, είναι υποταγμένοι και δεν δίνουν λογαριασμό παρά μονάχα στο κόμμα. Φτάνει πια! Λέμε «ναι» σε αυτούς που δουλεύουν και «όχι» σε αυτούς που μας δουλεύουν.

ΔΩΡΟΣ ΠΑΦΙΤΗΣ
Α’ Αντιπρόεδρος Συμμαχίας Πολιτών