Ακούμε καθημερινά προσωπικές ιστορίες απελπισίας από φίλους και συγγενείς, ακούμε οικογενειάρχες μας ότι αναγκάζονται να ψάχνουν για δουλειά στο εξωτερικό. Βλέπουμε κόσμο να κρύβει το πρόσωπό του φεύγοντας από τα κοινωνικά παντοπωλεία. Οι νέοι θέλουν να φύγουν από μια μοιρασμένη πατρίδα, που δεν μπορεί να τους παρέχει ούτε εργασία, ούτε τα απαραίτητα προς το ζην, αλλά ούτε και μέλλον σε αυτό τον πολύπαθο τόπο. Έμεινε πρόσφατα χαραγμένη στο μυαλό μου η σπαρακτική φωνή μιας μονογονιού, όταν είπε στην τηλεόραση: «Πώς θα ζήσω τα μωρά μου; Εγώ ας πεθάνω από την πείνα».

Η απελπιστική κατάσταση της ανήμπορης μητέρας την ανάγκασε να γκρεμίσει την αξιοπρέπειά της και βγήκε στην τηλεόραση, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αναζητήσει ελπίδα όχι για αυτή... αλλά για τα παιδιά της!

Αυτή η φωνή έβαλε και την ταφόπλακα στην κοινωνική πολιτική της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενός κράτους που δεν μπορεί να κόψει τις πολλαπλές συντάξεις, αλλά μπορεί να βλέπει μια μάνα να πεινά και εκλιπαρεί φαγητό όχι για εκείνη, αλλά για τα παιδιά της.

Όταν ακούω τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Υπουργό Οικονομικών και τον πρόεδρο του μεγαλύτερου κόμματος να πανηγυρίζουν ότι βγαίνουμε στις αγορές, ότι οδεύουμε με σταθερά βήματα εκτός μνημονίου, γιατί μας έβαλαν ακόμα ένα αστεράκι στη λίστα αξιολόγησης δίπλα από τη λέξη Cyprus, μου έρχεται αναγούλα. Όλοι αυτοί, αλλά και όσοι υποστηρίζουν ότι ευημερούν οι αριθμοί, φαίνεται να μην αντιλαμβάνονται ότι η μάνα που πεινά δεν μπορεί να βάλει αριθμούς στο πιάτο των παιδιών της.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΟΓΙΑΤΖΗΣ
Μαθηματικός και
Μέλος της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων ΔΗΚΟ