Δεν διανοούμαι ότι όλα τούτα γίνονται για να μας πουν σε λίγο ότι ούτως ή άλλως η διχοτόμηση έχει γίνει, ότι το ψευδοκράτος έχει αναγνωρισθεί, άρα δεν μπορούμε να πράξουμε τίποτα, άρα θα πρέπει να δεχθούμε τη νομιμοποίηση της κατοχής μέσα από μια λύση, όπως αυτήν που μαγειρεύουν στις συνομιλίες. Με την υπογραφή μας…

Ο εξωραϊσμός και η εξιδανίκευση της κατοχής συνεχίζονται με αμείωτη σφοδρότητα, η γλωσσική γενοκτονία των Ελλήνων φαίνεται να γίνεται μη αναστρέψιμη και οι Τούρκοι μάς πληροφορούν ότι «αν δεν γίνουν αποδεκτές παρεκκλίσεις από το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο θα ακολουθήσει χάος», ενώ ο Ακιντζί μάς είπε προσφάτως ότι «αν δεν συμμορφωθούμε ως προς την ΑΟΖ των νοτίων θαλασσών θα γίνει πόλεμος».

Διανύουμε, λέει, το τελευταίο μίλι σε συνθήκες πλήρους συσκότισης και είναι απορίας άξιον γιατί επιχαίρει η Κυβέρνηση για την ετήσια έκθεση προόδου και το έγγραφο στρατηγικής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, που αφορά την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας. Το εν λόγω έγγραφο αποφεύγει να καταλογίσει τις ευθύνες που αναλογούν στην Άγκυρα για το Κυπριακό και στην ουσία προσφέρει πιστοποιητικό λευκού ποινικού μητρώου στην κατοχική δύναμη. Η Επιτροπή, παράλληλα, προωθεί το άνοιγμα τεσσάρων ενταξιακών κεφαλαίων, τα οποία έχει παγώσει μονομερώς η Κυπριακή Δημοκρατία από το 2009. Στο έγγραφο στρατηγικής αναφέρεται ότι «η Επιτροπή προγραμματίζει, μέχρι την άνοιξη του 2016, την υποβολή αναθεωρημένων προπαρασκευαστικών εγγράφων για τα Κεφάλαια 15 (Ενέργεια), 23 (Θεμελιώδη Δικαιώματα), 24 (Δικαιοσύνη) και 26 (Παιδεία-Πολιτισμός)».

Στην έκθεσή της, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ισχυρίζεται ότι η Τουρκία έχει δώσει τη στήριξή της, αφενός στην επανέναρξη των συνομιλιών και αφετέρου στις προσπάθειες του Ειδικού Συμβούλου του ΓΓ του ΟΗΕ στην Κύπρο, κυρίου Έιντε. Ο οποίος προφανώς συνέβαλε στο να αθωωθεί η Άγκυρα.

Η ευθύνη του Έιντε συμπυκνώνεται στη φράση του: «Είμαστε μια ανάσα προ της λύσης». Στο παρασκήνιο υποστηρίζει, απευθυνόμενος στις Βρυξέλλες, ότι «δεν πρέπει να γίνουν ενέργειες από την ΕΕ που θα βλάψουν τη διαδικασία». Αυτή η δήλωση έγινε προφανώς και με τη σύμφωνη γνώμη της Κυβέρνησης και δεν είναι η πρώτη φορά που η Κυβέρνηση συντηρεί τις συνομιλίες αναλώμασι των συμφερόντων του κυπριακού λαού.

Όσον αφορά τις υποχρεώσεις της Άγκυρας έναντι της Κύπρου, η έκθεση πολύ σωστά τις καταγράφει, αλλά δεν αναφέρεται σε επιπτώσεις για την περιφρόνηση της Τουρκίας προς αυτές και για την άρνησή της να συμμορφωθεί. Η Τουρκία οφείλει να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία και να άρει το εμπάργκο σε βάρος των πλοίων και των αεροσκαφών μας. Γιατί δεν τα διεκδικεί μαχητικά η κυπριακή Κυβέρνηση; Εφόσον δεν είναι υπό διεκδίκηση σημαίνει ότι κάποιοι δεν θέλουν να ενοχλήσουν την Τουρκία για να μην χαλάσει το λεγόμενο «καλό κλίμα» των συνομιλιών. Την ίδια ώρα ο Ακιντζί υποστηρίζει την παραμονή των εποίκων, το πρωτογενές δίκαιο, τις εγγυήσεις και τις χωριστές πλειοψηφίες επί του εδάφους και του πληθυσμού στα κατεχόμενα, για να μείνει ο Βορράς εσαεί τουρκικός και να νομιμοποιηθούν τα διχοτομικά τετελεσμένα της εισβολής.

Αυτή είναι η λύση που θέλουμε; Αυτή είναι η λύση που περιγράφει ο Πρόεδρος Αναστασιάδης στους πανηγυρικούς; Αυτό είναι το καλό κλίμα; Όχι βέβαια. Όλα τούτα είναι δείγματα δουλικότητας στο πλαίσιο της πολιτικής του εξευμενισμού. Αλλά το θηρίο δεν εξημερώνεται, η στρίγγλα δεν ημερεύει και η Τουρκία, έστω και αν η Επιτροπή όντως αναγνωρίζει ότι η κατοχική χώρα έχει κρίσιμο ρόλο να διαδραματίσει στο Κυπριακό, δεν γίνεται καθόλου διαλλακτική. Διότι δεν έχει κόστος.

Η Άγκυρα διαμαρτύρεται και αυτό θεωρείται από την Κυβέρνηση θρίαμβος. Μα είναι πάγια τακτική της Τουρκίας να διαμαρτύρεται, διότι όλα όσα παίρνει πάντα τής φαίνονται λίγα. Βεβαίως, η Κυβέρνησή μας θριαμβολογεί για εσωτερική κατανάλωση, αλλά ας ενημερωθεί και για το τι λέγεται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Αν τα γεγονότα ήσαν διαφορετικά δεν θα ακούγαμε τον Επίτροπο Αρμόδιο για θέματα Διεύρυνσης Γιοχάνες Χαν να υποστηρίζει ενώπιον της Επιτροπής Εξωτερικών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ότι είναι σημαντικό να ανοίξουν τα κεφάλαια 23 και 24.

Να δηλώνει πως «θα αρχίσουν εν προκειμένω συζητήσεις στο Συμβούλιο», με προφανή στόχο να ληφθεί απόφαση για άνοιγμα κεφαλαίων, υπενθυμίζοντας ταυτοχρόνως το αυτονόητο. Δηλαδή την ομοφωνία. Έτσι, με πολύ έξυπνο τρόπο ο Επίτροπος Χαν φορτώνει την πολιτική ευθύνη στη Λευκωσία για το άνοιγμα νέων κεφαλαίων, στη λογική της άσκησης του δικαιώματος αρνησικυρίας. Δηλαδή στρέφονται πάνω μας οι πιέσεις. Γιατί, λοιπόν, επιχαίρει η Κυβέρνηση;

Εν πάση περιπτώσει ελπίζω ότι η Λευκωσία δεν θα συγκατανεύσει.

Με βάση τα ανωτέρω υπάρχει ένα θεμελιώδες ερώτημα: Εφόσον συμφωνούμε ότι όλες οι κυπρογενείς υποχρεώσεις είναι σημαντικές, γιατί η Κυβέρνηση και το Εθνικό Συμβούλιο δεν θέτουν αυτό το τμήμα του κοινοτικού κεκτημένου ως βασική προϋπόθεση για τα παραπέρα ενταξιακά βήματα της Τουρκίας στην ΕΕ; Για να μην ενοχληθεί η Τουρκία; Την ίδια ανοχή επιδεικνύει η Κυβέρνηση και στο ζήτημα της πρέσβειρας των ΗΠΑ, η οποία με τη στάση της προσέβαλε και τις ΗΠΑ και την Κυπριακή Δημοκρατία, αναγνωρίζοντας τις δυνάμεις κατοχής ως «σταθεροποιητικό παράγοντα». Δεν διανοούμαι ότι όλα τούτα γίνονται για να μας πουν σε λίγο ότι ούτως ή άλλως η διχοτόμηση έχει γίνει, ότι το ψευδοκράτος έχει αναγνωρισθεί, άρα δεν μπορούμε να πράξουμε τίποτα, άρα θα πρέπει να δεχθούμε τη νομιμοποίηση της κατοχής μέσα από μια λύση, όπως αυτήν που μαγειρεύουν στις συνομιλίες. Με την υπογραφή μας.

Αυτή δεν είναι η λαϊκή εντολή. Ο λαός πρέπει να γνωρίζει την αλήθεια και να την υπερασπίζεται. Κι εμείς πρέπει να στεκόμαστε αλληλέγγυοι προς τον λαό. Με συνέπεια στην εντολή του.