Μετά από κάθε λάθος, το μόνο κέρδος που μπορεί να αποκομίσει κάποιος είναι ότι τουλάχιστον διδάχθηκε μέσα από αυτό.

Όσο άσχετοι και τριτοκοσμικοί και αν είμαστε, λόγω διαρκούς δουλείας από διάφορους κατακτητές, μέσα στην πληθώρα λαθών και συμφορών, κάτι έπρεπε να μάθουμε. Φαίνεται ότι ως λαός είμαστε ανεύθυνοι και ανεπίδεκτοι μαθήσεως. Χρειαζόμαστε κάποιο να μας βάζει σε ένα πρόγραμμα και να μας ελέγχει συστηματικά αν το τηρούμε.

Η Τρόικα και τα μνημόνια ήταν ο μόνος τρόπος να ξεφύγουμε από την άναρχη και απείθαρχη διοίκηση και να μπούμε σε μερική πειθαρχία, ψάχνοντας τη χαμένη ηθική και αξιοπρέπεια των παππούδων μας.

Η συνήθεια, να αποφεύγουμε τις υποχρεώσεις μας προς το κράτος και την πατρίδα με κάθε τρόπο, δεν θίγει την αξιοπρέπειά μας, αλλά φαίνεται λογική και ηθική πράξη, που σχεδόν ανταμείβεται, σαν πλεονάζουσα εξυπνάδα, γιατί έτσι μάθαμε.

«Την απαλλαγή από την υποχρέωση εκπλήρωσης θητείας στην Εθνική Φρουρά, ως κίνητρο, αποφάσισε να προσφέρει το Υπουργικό Συμβούλιο σε Κύπριους πλοιοκτήτες και στα παιδιά τους, που ζουν στο εξωτερικό, προκειμένου να μεταφέρουν τις δραστηριότητες των εταιρειών τους στην Κύπρο». Αυτό τα λέει όλα. Αποδεικνύει με πόση ελαστικότητα αντιμετωπίζουμε την «πατρίδα» και αντιφάσκουμε, στα μεγάλα ψεύτικα λόγια, που κάθε εβδομάδα ξεστομίζουν οι ίδιοι, μπροστά στα οστά πεσόντων.

Αν η θητεία στην Εθνική Φρουρά κατάντησε τόσο ανεπιθύμητη, ώστε να θεωρείται κίνητρο, τότε ας την καταργήσουμε. Δεν υπάρχει λόγος τα παιδιά των φτωχών να είναι έτοιμα να πεθάνουν, για να υπερασπίσουν τον πλούτο των υπολοίπων.

Ως λαός μάθαμε να δικαιολογούμε τα πάντα, συμπεριλαμβανομένης και της ατιμωρησίας. Δεχόμαστε το κάθε τι αδιαμαρτύρητα, αφήνοντας το αποτύπωμα του πισινού μας, σαν μόνη απόδειξη της ύπαρξής μας, στο βαθούλωμα του καναπέ, που μας φιλοξενεί ανελλιπώς. Γιατί έτσι μάθαμε.

Οι συμφορές ήρθαν από αυτούς που μπορούν να ζήσουν χωρίς πατρίδα και υποχρεώσεις, λάγνους του χρήματος, της καλοπέρασης και του εαυτού τους. Γιατί έτσι μάθαμε.

Η Κύπρος ανήκει σε αυτούς που κρατούν το χώμα της ζωντανό, ποτίζοντάς το, όποτε χρειαστεί, με αίμα και ιδρώτα, χωρίς ανταλλάγματα και κίνητρα. Γιατί από αυτούς πρέπει να μαθαίνουμε.