Μια ύπουλη θεωρία που μας πλασάρεται είναι πως «οι Τούρκοι είναι εδώ και δεν πρόκειται να φύγουν! … Άρα πρέπει να βρούμε τρόπο να ζήσουμε μαζί τους…» (Κατά το επιχείρημα της Καίτης Κληρίδου πως… η καρδία της πάλλεται για τους εποίκους!). Θυμάστε;

Το συμπέρασμα όμως, κύριοι, δεν είναι τόσο αυτονόητο. Διότι η συμβίωση χρειάζεται δύο συναινούντες με ειλικρίνεια και τίμιες προθέσεις. Είναι όμως έτσι;

· Οι Τούρκοι στη μακραίωνη ιστορία τους (από τότε που κατέβηκαν από την απώτερη Μογγολία) ποτέ δεν ενστερνίσθηκαν το σκεπτικό π.χ. ότι οι Βυζαντινοί είναι εκεί, δεν πρόκειται να φύγουν και άρα να βρούμε ένα τρόπο να ζήσουμε μαζί τους. Γι' αυτό μάλλον καλύτερα να τους σφάξουμε! Ή οι Πόντιοι είναι εκεί, δεν πρόκειται να φύγουν, ποιος το λέει; Ας τους σφάξουμε να λυθεί το πρόβλημα, λοιπόν… Το ίδιο και για τους Αρμένιους. Στη Σμύρνη και στη Θράκη, στην Ίμβρο και στην Τένεδο, στην Κωνσταντινούπολη, οι Έλληνες ήταν εκεί, αλλά δεν χρειάστηκε να βρούμε τρόπο να ζήσουμε μαζί τους. Οι Κύπριοι είν’ εδώ… και ούτω καθ’ εξής. Άρα;

Άρα ο τρόπος αντιμετώπισης των μη Τούρκων στη χώρα που ονομάζουν Τουρκία (η έκταση και τα όρια της οποίας ορίζονται από τους ίδιους), είναι σταθερός μέχρι μονοτονίας. Εάν δεν σφαγούν, εκτοπίζονται. Εάν -παρά ταύτα - μερικοί παραμένουν, ονομάζονται Τούρκοι και λύεται το πρόβλημα. Στην κατεχόμενη Κύπρο επεσυνέβησαν και τα δύο.

Σήμερα διάφοροι αισχροί εντόπιοι κύκλοι και πολιτικάντηδες μάς καλούν να δεχτούμε ότι οι Τούρκοι… αλλάζουν. «Δεν είναι όλοι πρωτόγονοι Ασιάτες της Ανατολίας! Υπάρχει μια ελίτ, κυρίως στο δυτικό μέρος, η οποία παράγει και αξιοσέβαστη εξωτερική πολιτική» μάς λένε!

Μια ματιά όμως στην Ιστορία δείχνει ότι αυτοί δεν αλλάζουν και τόσο:

· Όταν το 1570 ο διοικητής της Αμμοχώστου Βραγαδίνος παρεδόθη τελικά στους Τούρκους (με όλες τις τιμές και τις εγγυήσεις), μετά από φρικτά βασανιστήρια γδάρθηκε ζωντανός.

· Το 1854 -τριακόσια χρόνια μετά- ο Ζακυνθινός Ναθαναήλ Δομενεγίνης, που συνελήφθη στην Ήπειρο ενώ προσπαθούσε να εξεγείρει τους Έλληνες, γδάρθηκε ζωντανός κατά τον ίδιο τρόπο, όπως και πολλοί άλλοι ενδιαμέσως.

· Παρόμοια και το 1922, και στην Κύπρο τα ίδια το 1974. Τι άραγε μάς κάνει τώρα να διαδίδουμε (τα γνωστά δηλαδή ελληνόφωνα και ξενόφωνα γιουσουφάκια και λόμπι τουρκολαγνείας), ότι οι Τούρκοι αποβάλλουν τη φύση που δείχνουν επί χίλια τόσα χρόνια, δεν το κατανοώ. (Μωρέ τα κατανοούμε πια!)

Και περί του επιχειρήματος συμβιβασμού με τον κατακτητή πως: «αφού έχει κάποιες απαιτήσεις από μας, ας το συζητήσουμε» τι εννοούν; Έχουν απαιτήσεις, άρα να δούμε τι θα δώσουμε; (Και δίνουμε βέβαια!). Τη στιγμή δυστυχώς που εμείς -το έθνος ολόκληρο- εκ των προτέρων σπεύσαμε να υποβάλουμε, ως υπήκοοι ίσοι, πως δεν έχουμε απαιτήσεις (κατακαημένη Θράκη, Κερύνεια, Μόρφου κ.λπ.). Να πούμε. Λαμπρή η ιδέα, ας την πλασάρουμε μπας και μας λυπηθούν, ιδιαίτερα οι αχρείοι του κατεστημένου της άθλιας Ευρώπης.

Υ.Γ. Αλλά στα σοβαρά. Με τέτοια χώρα - τέρας του φερετζέ και του πυρός πώς απαιτεί να βρίσκεται στην Ευρώπη; Γιατί όμως όχι; Τα κατεστημένα και διεφθαρμένα της άθλιας Ευρώπης έχουν ήδη ευηκοώτατα ώτα στους «χορούς κοιλιάς» και τους εκβιασμούς των γλυκύτατων αμανέδων του κατακτητή. Κατάντημα Ευρωπαίων.

ΑNΔΡΕΑΣ ΦΡΥΔΑΣ
Πτυχιούχος Νομικών και Πολιτικών Σπουδών