Μας κατηγορούν για πολλά. Και για αρκετά από αυτά δώσαμε πολλές αφορμές. Όμως, εμείς οι Κεντρώοι, ποτέ δεν κατηγορηθήκαμε για φανατισμό, ούτε και για ακρότητες. Για δεκαετίες αποτελέσαμε και αποτελούμε το πιο χρήσιμο προζύμι της πολιτικής σκηνής του τόπου μας. Η δύναμη της σύνθεσης, ο χώρος της συναίνεσης και των συγκλίσεων. Το πιο κρίσιμο κομμάτι του εκλογικού σώματος. Και γι’ αυτό κατά καιρούς, εμείς οι κεντρώοι αποτελέσαμε αντικείμενο κριτικής.

Ρωτούν για παράδειγμα ορισμένοι: «πώς είναι δυνατόν να συνεργάζεστε και με τη δεξιά και με την αριστερά;» «Μήπως τελικά το μόνο που σας ενδιαφέρει είναι οι καρέκλες και η εξουσία;» «Τι επιτέλους πιστεύετε;» Το Κέντρο, όμως, ουδέποτε είχε τέτοιου είδους διλήμματα. Δεν νιώθουμε ενοχές για τις κατά καιρούς συμμετοχές μας στην εκτελεστική εξουσία. Δεν φοβούμαστε να πούμε πως όσες φορές οι συνθήκες μας το επέτρεψαν, διεκδικήσαμε στη βάση αρχών να έχουμε ουσιαστικό ρόλο, που θα μας επέτρεπε να υλοποιήσουμε τις προγραμματικές μας θέσεις. Γι’ αυτό και η ιστορία απέδειξε πως όλα όσα προσφέραμε, όλα αυτά τα χρόνια, είναι πολύ περισσότερα από τα οποιαδήποτε λάθη και μειονεκτήματα μας καταλογίζουν. Και είμαστε περήφανοι γι' αυτό!

Διαχρονικά, εμείς οι άνθρωποι του Κέντρου εξαντλούσαμε τα περιθώρια διαλόγου και συνεννόησης που είχαμε μπροστά μας. Δεν απορρίψαμε ποτέ τον διάλογο. Σεβόμασταν τις διαδικασίες. Επενδύαμε στις συνθήκες ενότητας και συνευθύνης. Κι όμως! Την ίδια στιγμή, εμείς οι Κεντρώοι είμαστε άτυχοι! Αν και είμαστε η σιωπηρή πλειοψηφία αυτού του τόπου, οι ιστορικές και πολιτικές συνθήκες των τελευταίων χρόνων δεν μας έδωσαν τη δυνατότητα να δυναμώσουμε πολιτικά και να πετύχουμε όλα εκείνα που μας αξίζουν. Και έτσι, σήμερα, εμείς οι Κεντρώοι νιώθουμε πιο εγκλωβισμένοι από ποτέ! Εγκλωβισμένοι στις ατυχείς αποφάσεις λανθασμένων πολιτικών. Το ΔΗΚΟ, ως η βασική πολιτική δύναμη του Κέντρου, σήμερα εκπέμπει μηνύματα που ξενίζουν ένα μεγάλο μέρος της βάσης του και της κοινωνίας.

Οι δημοσκοπήσεις επιβεβαιώνουν ότι ένα σημαντικό μέρος της εκλογικής μας βάσης είναι αποστασιοποιημένο. Ταυτόχρονα, δεν καταφέραμε να προσεγγίσουμε το απογοητευμένο κομμάτι των πολιτών που κινείται προς την αποχή. Οι μετριοπαθείς πολίτες που κινούνται ανάμεσα στη δεξιά και στην αριστερά και επιδιώκουν να έχουν πολιτική στέγη σε έναν χώρο που προωθεί δημιουργικές προτάσεις σύνθεσης, αντί μεγαλοστομίες και συνθήματα, μας αντιμετωπίζουν με καχυποψία. Την ίδια στιγμή, πολιτικές δυνάμεις που διακατέχονται από ακρότητες, συντηρητισμό και εμμονές, επιδιώκουν να καπηλευτούν την πολιτική κληρονομιά του κέντρου. Εύλογα , λοιπόν, ερωτά κανείς τι επιφυλάσσει η επόμενη μέρα για το ΔΗΚΟ.

Ο πέμπτος όροφος του κόμματος, η κλειστή ομάδα των συνεργατών του Νικόλα Παπαδόπουλου, πόσο πολύ μπορεί να αντιληφθεί την ανάγκη για σύνθεση, μετριοπάθεια , συγκλίσεις και διάλογο όχι μόνο με εκείνους που οι ίδιοι χαρακτηρίζουν ως «δικούς τους», αλλά με τον κόσμο του κέντρου γενικότερα; Άλλωστε η ήττα των δημοτικών εκλογών της Πάφου και το πολύ χαμηλό ποσοστό που έλαβε το ΔΗΚΟ στις ευρωεκλογές θα έπρεπε να είχαν ήδη στείλει κάποια μηνύματα…

ΜΑΡΙΝΟΣ ΦΡ. ΚΛΕΑΝΘΟΥΣ
Δημοτικός Σύμβουλος ΔΗΚΟ Αγλαντζιάς