Με τα όσα θλιβερά βιώνουμε ως κοινωνία τα τελευταία χρόνια της κρίσης, ουδείς αμφιβάλλει πλέον ότι στο εύφορο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας φύτρωναν για δεκαετίες μικρά και μεγάλα φέουδα, τα οποία καθόριζαν σε μεγάλο βαθμό την πορεία του τόπου και κατ' επέκτασιν την τύχη του λαού. Οι φεουδάρχες, επιτήδειοι και ξύπνιοι, έριχναν κοκκαλάκια στους δουλοπάροικους και όλοι ήταν λίγο-πολύ ευχαριστημένοι και υλιστικώς ευτυχισμένοι. Με αναξιοκρατικές προσλήψεις στο Δημόσιο υπό τις ευλογίες των κομματοκρατόρων, δημιουργήθηκε μια κοινωνία «αξιοπρεπών δουλοπαροίκων», έτοιμων να υπηρετήσουν πιστά τα μεγάλα αφεντικά.

Οι κάθε λογής επιτήδειοι, μέσω των μικρών ή μεγάλων φέουδων, πατρώναραν τα κοινωνικοοικονομικά πράγματα του τόπου κατά το δοκούν, πάντοτε με γνώμονα την εξυπηρέτηση των ιδιοτελών τους συμφερόντων. Στην πορεία αναπτύχθηκε έντονα το φαινόμενο που ήθελε τα διαπλεκόμενα συμφέροντα κάπου να τέμνονται και κατ' επέκτασιν να αλληλοκαλύπτονται. Σιγά - σιγά και πάντοτε με την υπέρμετρη ανοχή του λαού, η Κύπρος μπήκε στον αστερισμό του πλιάτσικου. Δηλαδή στη λεηλασία του τόπου από εσωτερικούς εχθρούς, οι οποίοι κατά θαυμαστό τρόπο διατηρούσαν αγαστές σχέσης εμπιστοσύνης με τα θύματα που έχαναν το βιός τους.

Ο κατευθυνόμενος κομματικός φανατισμός και ο τυφλός διαχωρισμός των πολιτών σε «πράσινους και βένετους», με δόλωμα το βόλεμα μέσω του κομματικού ή κάποιου άλλου αόρατου μηχανισμού, αποβλάκωνε τους πολίτες, νοικοκυραίους και μη. Το αποτέλεσμα ήταν οικτρό. Οι κάθε λογής φεουδάρχες, κρυφοί ή φανεροί, φτώχυναν τον λαό στέλλοντας τα πλατιά στρώματα του πληθυσμού στο κοινωνικό περιθώριο. Με την ολοκλήρωση της οικονομικής τραγωδίας, οι φεουδάρχες αντί να βγάλουν σκασμό και να εξαφανισθούν από προσώπου γης, παρέμειναν στο προσκήνιο εξακολουθώντας να προκαλούν βάναυσα τα θύματά τους. Τώρα όμως που τα κοκκαλάκια ξέμειναν από ψαχνό, τα πράγματα άρχισαν να ζορίζουν.

Στα φέουδα της υγείας τα πράγματα έχουν προσλάβει εκρηκτικές διαστάσεις. Οι έμποροι της υγείας του λαού μπήκαν ήδη στο μάτι του κυκλώνα. Οι ουρές των κατακρεουργημένων πολιτών στα κρατικά νοσηλευτήρια είναι ατελείωτες, πυροδοτώντας κλίμα οργής και δυσφορίας. Για να κάνει μια εγχείρηση ένα κοινός θνητός περιμένει μήνες ή και χρόνια. Ποιος ζει, ποιος πεθαίνει, δηλαδή. Και ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Κανείς δεν λογοδοτεί. Η τριτοκοσμική εικόνα του νευραλγικού τομέα της υγείας, δυστυχώς, δεν κατάφερε να ταρακουνήσει τα φέουδα που λυμαίνονται τον χώρο της υγείας στην κατ' ευφημισμόν ευρωπαϊκή Κύπρο. Κανείς δεν συγκινείται, εκτός φυσικά από την Τρόικα, που θέλοντας να διασφαλίσει τα συμφέροντά της, επέβαλε συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα για εφαρμογή του Γενικού Σχεδίου Υγείας, το οποίο καρκινοβατεί εδώ και δύο δεκαετίες.

Οι φεουδάρχες, μικροί ή μεγάλοι, φυσικά αντιδρούν. Τα φέουδά τους και τα μάτια τους. Ο Πατσαλής, κάτι κατάλαβε κι έφυγε, πυροβολώντας με… σφαίρες πλαστικές. Ο Παμπορίδης μόλις ανέλαβε κάτι μυρίστηκε, προειδοποιώντας ότι θα συγκρουστεί μετωπικά. Κι αν αντιληφθεί ότι δεν θα τα καταφέρει, θα τα βροντήξει και θα φύγει, αφήνοντας τους φεουδάρχες της υγείας αλώβητους. Και ο Θεός βοηθός. Ποιος ζει, ποιος πεθαίνει. Το φέουδο να 'ναι καλά.

Στα φέουδα των τραπεζών, οι τσαρλατάνοι που ρήμαξαν την οικονομία και καταλήστευσαν τους πολίτες με τη συνέργεια πολιτικών και πολιτειακών αλητάμπουρων, κυκλοφορούν ακόμη ελεύθεροι. Οι πολιτικοί μύωπες, που έσυραν τον τόπο στην άβυσσο με τη θλιβερή διακυβέρνησή τους, όχι μόνο δεν τιμωρούνται αλλά συχνά-πυκνά πυροβολούν ως ελεύθεροι σκοπευτές μέσα από ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς, επιχειρώντας χωρίς ίχνος ντροπής να επιρρίψουν την ευθύνη για την τραγωδία στους αντιπάλους. Και το θέατρο του παράλογου συνεχίζεται. Το «σίριαλ», φυσικά, έχει συνέχεια. Τα κόμματα που φέρουν τεράστια ευθύνη για την κατάντια της χώρας και του λαού άρχισαν τις τελευταίες ημέρες να αλληλοεξακοντίζουν τα φαρμακερά τους βέλη, προσδοκώντας σε εκλογικά οφέλη ενόψει βουλευτικών εκλογών.

Αντί να ζητήσουν συγγνώμη από τους σφαγιασθέντες πολίτες και να απομακρυνθούν διακριτικά από την πολιτική αρένα, ερίζουν επί των ιματίων. Και η ζωή συνεχίζεται, με τους φεουδάρχες να αισθάνονται άτρωτοι και τους δουλοπάροικους να παραμένουν πιστοί στην υπηρεσία των αφεντικών για λίγο φαΐ, πολλούς καφέδες και μια ελπίδα για βόλεμα στα διάσπαρτα καθ' άπασαν την νήσο φέουδα, σε περίπτωση που ανακάμψει η οικονομία. Κι εδώ κάπου τελειώνει το παραμύθι, με την ευχή οι δουλοπάροικοι να εξεγερθούν αξιώνοντας επιστροφή του πλούτου που τους έκλεψαν και των αγαθών που τους στέρησαν οι φεουδάρχες και οι λοιποί έμποροι των λαών.