Όλοι μας σαν παιδιά ονειρευτήκαμε φανταστικά ταξίδια και διασχίζοντας γαλήνιες θάλασσες μας έπαιρνε ο ύπνος σε μαγικούς νέους κόσμους.

Η εικόνα του νεκρού σώματος του μικρού Aylan έκανε τον γύρο του κόσμου, ταράσσοντας για λίγο το «σαλονάτο» μυαλό μας. Ενός κόσμου, που ο Aylan δεν θα έβλεπε ποτέ. Από τότε η θάλασσα του Αιγαίου ξέβρασε άλλα 108 παιδιά και ο αριθμός αυξάνεται καθημερινά. Οι εικόνες τους έπαψαν να... έρχονται, γιατί «μπορούν να ενοχλήσουν».

Το Αιγαίο δεν είναι γαλήνιο, όπως στα τουριστικά διαφημιστικά. Με την αλλαγή του καιρού, μετατρέπεται σε εφιάλτη που ξεβράζει πτώματα καθημερινά.
Άνθρωποι φτάνουν στα άκρα. Το απελπισμένο μυαλό αναζητά τη ζωή που του άρπαξαν και αποφασίζει να βγει από την εικόνα που το κλείσανε. Πληρώνουν αδρά για μια θέση, γι' αυτούς και τα παιδιά τους, σε μια αυτοσχέδια βάρκα, που στο ανοιχτό πέλαγος ισοδυναμεί με το να παίζεις ζάρια με τον χάρο.

Οι στρατιές των προσφύγων διασχίζουν μιαν Ευρώπη ανίκανη να σκεφτεί συλλογικά. Άλλοι πανικοβλημένοι κτίζουν φράκτες και άλλοι βλέπουν τη δημοτικότητά τους να πιάνει πάτο. Οι πολίτες της χωρίζονται στους φιλάνθρωπους και στους άλλους, που η ξενοφοβία τους οδηγεί μέχρι και σε ακραίες ενέργειες. Ανεξαίρετα σε ποια ομάδα ανήκει ο κάθε Ευρωπαίος, φαίνεται ανέτοιμος να δεχτεί μιαν Ευρώπη χωρίς σύνορα, των πολλαπλών θρησκειών, εθίμων και πολιτισμών. Ούτε οι ηγέτες, ούτε οι Ευρωπαίοι πολίτες μπορούν να αποδεχτούν ότι με αυτούς τους ανθρώπου θα ζουν, θα συνεργάζονται και θα είναι ισότιμα μέλη του ευρωπαϊκού πληθυσμού.

Η Μέρκελ βλέπει την Ευρώπη της να καταρρέει και να αρχίζει να κλειδώνεται σε σύνορα, επιστρέφοντας σε νοοτροπίες που μπορούν να επιφέρουν συγκρούσεις. Όσο θάνατο ξεβράζει η θάλασσα του Αιγαίου, άλλο τόσο πιο κοντά στον θάνατο, που κουβαλούν οι στρατιές των προσφύγων, βρίσκεται η Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό συμβαίνει γιατί η Ευρώπη ποτέ δεν ήταν έτοιμη για ανθρώπινες ελευθερίες, χωρίς διαχωρισμούς.

Ο ευρωπαϊκός πολιτισμός (αν υπήρχε), θα... άνοιγε ατμοπλοϊκές γραμμές από την Τουρκία, όπου στο κάθε πλοίο αντιπρόσωποι της κάθε ευρωπαϊκής χώρας θα ταξινομούσαν τα στοιχεία των επιβατών. Έτσι θα εξουδετέρωναν τους διακινητές, την εκμετάλλευση, τα εγκλήματα εις βάρος αυτών των ανθρώπων και το ταξίδι θα ήταν πιο οικονομικό, χωρίς ταλαιπωρίες και πνιγμούς.

Αν οι Ευρωπαίοι μπορούσαν να φανταστούν έναν αλλιώτικο κόσμο. Αν μπορούσαν να ονειρευτούν και να αφεθούν στον φανταστικό κόσμο του John Lennon και στους στοίχους του τραγουδιού «Imagine» και αντί να το σιγοτραγουδούν, να προσπαθήσουν να το ζήσουν, τότε θα ξημέρωνε μια άλλη μέρα για την Ευρώπη και για τον κόσμο γενικότερα.