Στις 27.10.2015 εμφανίστηκε στις «Τομές στα γεγονότα» του ΣΙΓΜΑ ο αρχηγός του ΔΗΣΥ, κ. Αβέρωφ Νεοφύτου, με συνέντευξη στον δημοσιογράφο κ. Χρύσανθο Τσουρούλλη. Υπερασπίστηκε την πρόταση νόμου που καταθέτει ο ΔΗΣΥ, για κατάργηση της απλής αναλογικής, για κατάργηση του ιδεολογικοπολιτικού πλουραλισμού και πολυφωνίας στη Βουλή.

Για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα μάς πήρε στις μακρινές ΗΠΑ και στην ψυχρή Βρετανία, για να μας πει ότι οι ΗΠΑ με δικομματισμό και η Βρετανία με τρικομματισμό είναι υποδειγματικές δημοκρατίες, πρότυπα προς μίμηση. Είναι απολύτως ανακριβές, αποτελεί ιδεολογική σύγχυση, να προβάλλονται οι ΗΠΑ και η Βρετανία ως υποδειγματικές δημοκρατίες. Οι ΗΠΑ και η Βρετανία δύναται να υποστηριχθεί ότι είναι πρότυπα φιλελευθερισμού, όχι όμως δημοκρατίας. Στην επιστήμη του Συνταγματικού Δικαίου ο φιλελευθερισμός και η δημοκρατία δεν ταυτίζονται εννοιολογικά.

Ο αείμνηστος καθηγητής μου και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, Αριστόβουλος Ι. Μανέσης, λέει σχετικά στο σύγγραμμά του «Συνταγματικόν Δίκαιον», φωτοτυπημένη επανέκδοση της Α΄ εκδόσεως του 1967, σελ. 102-106: «Φιλελεύθερον είναι το πολίτευμα εις το οποίον η ελευθερία των υπηκόων διασφαλίζεται αρνητικώς διά της θεσπίσεως ποικίλων νομικών περιορισμών ως προς την άσκησιν της κρατικής εξουσίας. Ενώ εις το δημοκρατικόν πολίτευμα η ελευθερία πραγματοποιείται ενεργώς διά της συμμετοχής των απαρτιζόντων τον λαόν πολιτών εις το σχηματισμόν και την εκδήλωσιν της κρατικής θελήσεως (κυρίως πολιτική ελευθερία, επιτυγχανομένη διά των πολιτικών δικαιωμάτων), το φιλελεύθερον πολίτευμα ενδιαφέρεται διά την ατομικήν ειδικώτερον ελευθερίαν και την διασφαλίζει ιδίως αρνητικώς, διά της καθιερώσεως ατομικών δικαιωμάτων κατενάντι της κρατικής εξουσίας, υποχρεουμένης εις αποχήν.

Το φιλελεύθερον και το δημοκρατικόν πολίτευμα συνυπάρχουν συνήθως εις την εποχήν μας, πάντως όμως δεν συμπίπτουν ούτε εννοιολογικώς ούτε ιστορικώς… Η απουσία νομικής διασφαλίσεως των πολιτών έναντι της κρατικής εξουσίας καθιστά αμφισβητήσιμον την γνησιότητα της θελήσεως του κυρίαρχου λαού, δηλαδή την ιδιότητά του ως αληθώς κυριάρχου, και συνεπώς θέτει εν αμφιβόλω την ύπαρξιν της δημοκρατίας. Διά τους λόγους τούτους, εφόσον ιδίως η δημοκρατία είναι έμμεσος, δημοκρατικόν πολίτευμα δεν είναι δυνατόν να νοηθή και να υπάρξει χωρίς να είναι, εν τίνι μέτρω και φιλελεύθερον… Η δημοκρατία είναι το κατ’ εξοχήν πολίτευμα της πολιτικής ελευθερίας… «Υπόθεσις μεν ούν της δημοκρατικής πολιτείας ελευθερία» κατ’ Αριστοτέλη. Η ελευθερία αύτη συνίσταται εις το «εν μέρει άρχεσθαι και άρχειν» (Αριστοτέλους Πολιτικά, Ζ.2. 1317α, 40επ.)».

Το κατ’ Αριστοτέλην «εν μέρει άρχεσθαι και άρχειν», είναι αυτό που ονομάζουμε σήμερα αρχή της κοινωνίας των πολιτών. Και το άρχειν των πολιτών δεν υφίσταται σχεδόν καθόλου με τα τρομακτικά επίπεδα αποχής από τις εκλογές, κύριο χαρακτηριστικό της αμερικανικού και βρετανικού τύπου «δημοκρατίας».
Με μαθηματική ακρίβεια εκεί μας οδηγεί η εν λόγω πρόταση νόμου. Με αμερικάνικου τύπου δικομματισμό ή βρετανικού τύπου τρικομματισμό, οι πολίτες της χώρες μας θα γυρίζουν ακόμη πιο πολύ τις πλάτες τους στην πολιτική, θα στρέφονται ακόμη πιο πολύ προς την ιδιώτευση, δηλαδή θα γίνουν ακόμη πιο πολύ idiots (ιδιώτες). Η έννοια του idiot αναλύεται στον Επιτάφιο του Περικλή, με τη δήλωση «τον μη ενδιαφερόμενο για τα κοινά, θεωρούμε όχι φιλήσυχο αλλά άχρηστο πολίτη» (αποβλάκωση).

Οι ΗΠΑ και η Βρετανία είναι χαρακτηριστικές περιπτώσεις ολιγαρχικών καθεστώτων, κρινόμενες υπό το πρίσμα της επιστήμης του μεγαλύτερου κοινωνικού επιστήμονα όλων των εποχών, του Αριστοτέλη: «Έστι… ολιγαρχία δ’ όταν ώσι κύριοι της πολιτείας οι τας ουσίας έχοντες, δημοκρατία δε τουναντίον όταν οι μη κεκτημένοι πλήθος ουσίας, αλλ’ άποροι… ω διαφέρουσιν η τε δημοκρατία και η ολιγαρχία αλλήλων, πενία και πλούτος εστίν, και αναγκαίον μεν, όπου αν άρχωσιν δια πλούτον… είναι ταύτην ολιγαρχίαν, όπου δ’ οι άποροι, δημοκρατίαν» (Αριστοτέλους Πολιτικά, Γ.8., 1279β, 39-128 Οα,3).

Όπως λέει η λαϊκή μας θυμοσοφία, «ο κόσμος το 'χει τούμπανο κι εσείς κρυφό καμάρι» ότι «οι τας ουσίας έχοντες», ενισχύουν οικονομικά στη χώρα μας τα δυο-τρία μεγαλύτερα κόμματα, που έχουν την πρακτική δυνατότητα ανταπόδοσης εύνοιας. Έτσι, αποκαλύπτεται μέσα από το ατράντακτο επιστημονικό κριτήριο του μεγαλύτερου κοινωνικού επιστήμονα όλων των εποχών (Αριστοτέλη), ότι η εν λόγω πρόταση νόμου του ΔΗΣΥ καταλήγει στο τσιμέντωμα ακόμη πιο σκληροπυρηνικής ολιγαρχίας, από αυτήν που υφίσταται σήμερα.

Με αμερικάνικου τύπου δικομματισμό ή βρετανικού τύπου τρικομματισμό, στην πράξη θεσμοθετείται διαπλοκή των ολίγων πολιτικών κομμάτων με μία ολιγαρχία «κεκτημένων πλήθος ουσίας». Καταλήγουμε έτσι σε αμερικανοποίηση της κοινωνίας μας. Όμως, η Κύπρος ήταν, είναι και πρέπει να παραμείνει εσαεί πολιτισμικά ελληνική (ελληνορθόδοξη).

ΝΙΚΟΣ Π. ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ
Νομικός του Α.Π.Θ. και διπλωματούχος στην Αγγλική Γλώσσα, στο Insurance Management και στο Journalism and Professional Writing, μέλος του Association of Insurance and Risk Managers in Industry and Commerce της Βρετανίας