Προσωπικά θεωρώ τα «Βακχικά», όχι μόνο μια φωτοαυγή της εξαίρετης διάνοιας του Δρος Πέτρου Στυλιανού, αλλά κι απ' τα σημαντικότερα ποιητικά κείμενα της εποχής μας

Η ποιητική συλλογή του Πέτρου Στυλιανού που επιγράφεται «Βακχικά» είναι ένας ύμνος στη ζωή, τον άνθρωπο και, πρωτίστως, στον έρωτα. Οι στίχοι της είναι καλοδουλεμένοι, γεμάτοι χάρη, αρμονία και μουσικότητα, γεγονός που φανερώνει ότι ο Πέτρος Στυλιανού είναι ένας αληθινός μάστορας του έμμετρου λόγου, τον οποίο χειρίζεται με περισσή επιδεξιότητα προσφέροντάς μας ένα εξαίσιο αισθητικό αποτέλεσμα, που σπάνια πια στις μέρες μας συναντάμε.

Άριστος χειριστής της γλώσσας μας, αλλά και γεμάτος ιστορική γνώση και αισθαντικότητα, ο ποιητής επιτυγχάνει με μια σειρά από αισθητικά στοιχεία, όπως μεταφορές, παρομοιώσεις και εντυπωσιακές εικόνες, να σαγηνέψει τω όντι τον αναγνώστη, ο οποίος καταθέλγεται από τη μολπή του. Μια μολπή που δίνει ιδιαίτερο βάρος τόσο στο προσδιοριζόμενο ουσιαστικό όσο και στο προσδιορίζον επίθετο.

Πράγματι, τα ουσιαστικά που συναντάμε εδώ και σπάνια είναι και σύνθετα ή ορισμένως και πολυσύνθετα και διαχέουν μιαν ομορφιά συμπαντική. Ταυτόχρονα τα προσδιορίζοντα επίθετα ή οι μετοχές που επέχουν θέση επιθέτου είναι πρωτότυπα και επιτείνουν στο έπακρον το υπό του ουσιαστικού σημαινόμενον. Θα μπορούσαμε να γράψουμε ότι σ’ αυτήν τη συλλογή έχουμε, πέρα από το μεθύσι των αισθήσεων, και το ποιητικό εκείνο γιορτάσι, που ανάλογό του μόνο στις καλλίτερες στιγμές του μεγάλου μας Κωστή Παλαμά συναντάμε.

Ο δεκαπεντασύλλαβος του Πέτρου Στυλιανού στα «Βακχικά», κατά περίεργο τρόπο δεν είναι ο γνωστός βαρύς εκείνος στίχος που συναντάμε στο δημοτικό τραγούδι ή στους μετέπειτα παραδοσιακούς μας. Αντίθετα είναι ανάλαφρος, ενίοτε παιγνιδίζων και, οπωσδήποτε, γοργός? γεγονός που οφείλεται στα υπάρχοντα ασύνδετα σχήματα αλλά και στη διάταξη των λέξεων και των προτάσεων μέσα στον λόγο.

Προσωπικά θεωρώ τα «Βακχικά», όχι μόνο μια φωτοαυγή της εξαίρετης διάνοιας του Δρος Πέτρου Στυλιανού, αλλά κι απ' τα σημαντικότερα ποιητικά κείμενα της εποχής μας. Εποχή που ταλανίζεται από την προχειρογραφία, την αγραμματοσύνη και τους ατάλαντους ποετάστρους των σαλονιών και των δημοσίων σχέσεων. Γι' αυτό το απλό μας «εύγε» στον ποιητή μάλλον δεν είναι αρκετό.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ
Βιβλιοκριτικός, Αθήνα