Συχνά ακούμε για μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης και ανθρώπινα δικαιώματα. Εύλογα διερωτάται κάποιος, αν ομάδες ή άτομα που παρουσιάζονται «ειρηνοποιοί» και έτοιμοι να ανταλλάξουν μικρόβια, φιλώντας ο ένας τον άλλο, μπορούν να πείσουν τον απλό Τουρκοκύπριο και Ελληνοκύπριο να εμπιστευτούν πραγματικά ο ένας τον άλλο. Οι δυο κοινότητες διατέλεσαν «σάκος του μποξ» για δεκαετίες. Πρακτικά αλλά και προπαγανδιστικά, καλλιεργήθηκε η ανασφάλεια στο DNA τους, σε τέτοιον βαθμό, που καμιά ομάδα «εθελοντών» ή «άτομα» μπορούν να εξαλείψουν, ως διά μαγείας, κάθε ίχνος ενδοιασμού και να αντικαταστήσουν τις αμφιβολίες και την επιφυλακτικότητα με απόλυτη εμπιστοσύνη.

Η εμπιστοσύνη δεν αποκτάται με λόγια και συναντήσεις κοινωνικού χαρακτήρα γιατί όχι μόνο το αίμα είναι ακόμα νωπό, στα χέρια όσων εγκλιμάτισαν κατά τη διάρκεια της νεότερης ιστορίας της Κύπρου, αλλά αρκετοί από αυτούς θεωρούνται «αγωνιστές» και βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας.

Όσο και αν οι Κύπριοι, κάθε εθνικότητας, επιθυμούν μια δίκαιη λύση και ειρηνικά να ζήσουν μαζί, δημιουργώντας έναν «αγγελικά» πλασμένο κόσμο για τα παιδιά τους, βαθειά μέσα τους υπάρχει ο φόβος, που τους ξυπνά διλήμματα και αμφιβολίες με το παραμικρό.

Από τους Άγγλους εφευρέτες του διαίρει και βασίλευε, που κατοχύρωνε απροβλημάτιστα την ύπαρξή τους και τον ρόλο τους, την αιώνια διαμάχη των μητέρων πατρίδων που κατά διαστήματα διατέλεσαν και μητροκτόνες, μέχρι την καλλιεργημένη εχθρότητα μεταξύ Ε/Κ και Τ/Κ , που η αδυναμία τους και ανωριμότητά τους εύκολα τους μετέτρεπαν σε «σάκο του μποξ», ζώντας με ψευδαισθήσεις και όνειρα, που τους παρέσυραν σε εγκληματικές πράξεις με τάσεις αυτοκτονίας.

Μπορούσαν να δημιουργηθούν συνθήκες οικοδόμησης εμπιστοσύνης, ταχείας ρύθμισης, αν όλες οι πλευρές το επιθυμούσαν. Μπορούσαν να συσταθούν ερευνητικές επιτροπές στις εμπλεκόμενες χώρες και κοινότητες, ώστε να εξιχνιαστούν και να παραδεχτούν, η κάθε μια ξεχωριστά, εγκλήματα πολέμου, ομάδων και ατόμων, όπου υπάρχουν, και σε συνεργασία αναμεταξύ τους να κλείσουν το κεφάλαιο αυτό, ανοίγοντας ένα καινούργιο για τις νέες γενιές, με απόλυτη εμπιστοσύνη, ως προς το κοινό μέλλον τους.

Απλά δεν θέλουν, γιατί η «λύση» είναι θέμα εμπιστοσύνης και όχι ανατολίτικου παζαριού.