Πιο μεγάλη χαρά και από αυτήν που ένιωσε η Αγία Ελένη όταν εύρε τον Τίμιο Σταυρό, ένιωσα ακούγοντας τον Πρόεδρο Αναστασιάδη να περιγράφει τη λύση του Κυπριακού, όπως ο ίδιος την επιδιώκει και την οραματίζεται, μιλώντας στην ετήσια πορεία επιστροφής των Μορφιτών. Θα ζούμε, είπε ο Πρόεδρος, σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος όπου ανεξαρτήτως της διοικητικής του δομής και ανεξαρτήτως του αν η περιοχή στην οποία ελεύθερα θα επιλέξουμε να ζούμε θα διοικείται από Ελληνοκύπριους ή Τουρκοκύπριους, θα απολαμβάνομεν άπαντες των τεσσάρων βασικών ελευθεριών, θα είναι κατοχυρωμένα τα ανθρώπινά μας δικαιώματα, ενώ το ευρωπαϊκό κεκτημένο θα ισχύει χωρίς παρεκκλίσεις σε όλο το νησί.
Η Κυπριακή Δημοκρατία θα απαλλαγεί από τα στρατεύματα κατοχής και τις αναχρονιστικές εγγυήσεις και τους εποίκους. Αγαλλίαση προκάλεσε στην ψυχή μου η τοποθέτηση του Προέδρου, διότι αυτή τη λύση μπορεί να τη δεχθεί ο λαός, δεδομένου ότι ο οδυνηρός συμβιβασμός της αποδοχής περιοχών υπό τουρκοκυπριακή διοίκηση, δεν θα μας αποστερεί τα βασικά μας δικαιώματα και δεν θα μας μετατρέπει σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Και δεν θα υπάρχει καμιά διαφορά αν ζούμε στη μια ή στην άλλη περιοχή.
Στη συνέχεια βεβαίως ο Πρόεδρος υποσχέθηκε στους Μορφίτες ότι η Μόρφου θα είναι ανάμεσα στις περιοχές που θα επιστραφούν στην ελληνοκυπριακή διοίκηση και οι Μορφίτες αλάλαξαν από χαρά. Τότες ένιωσα φοβερή παγωμάρα και φόβο, κατανοώντας ότι ούτε ο ίδιος πιστεύει πως θα είναι το ίδιο να ζεις στη μια ή την άλλη περιοχή. Και φυσικά ξανάφερα στον νου μου το κοινό όραμα των «δύο ηγετών της Κύπρου μας», που δεν μπορεί να είναι όπως το περιέγραψε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης.
Διότι άλλα διατυμπανίζει συνεχώς ο Ακιντζί και άλλα τόσα προσθέτει η Άγκυρα, ειδικά μετά τη μεταφορά νερού από την Καραμανιά στην Κύπρο. Και διότι, η λύση αυτή που μας περιέγραψε ο Πρόεδρος δεν συνάδει με το κοινό ανακοινωθέν της 11ης Φεβρουαρίου 2014. Σημειώνω την παντελή απουσία ξένων Ευρωβουλευτών από την πορεία της Μόρφου, για την οποία φυσικά δεν ευθύνονται οι Μορφίτες. Ευθύνονται όσοι κατάφεραν να πείσουν την Επιτροπή και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ότι η λύση συμφωνήθηκε και όπου να 'ναι έρχονται τα δημοψηφίσματα. Αφού πρώτα έπεισαν μεγάλο ποσοστό του λαού με «πορείες ανάπτυξης κουλτούρας λύσης» και υποσχέσεις για κρουνούς χρημάτων, για ανάκτηση των κλεμμένων περιουσιών μας, για κοινό πολιτισμικό όραμα.
Για μένα η εικόνα του Ακιντζί καταρρέει ανάμεσα στον λαό καθημερινά, ενώ πολλοί έχουν αντιληφθεί, πιστεύω, πως η Τουρκία είναι μια δικτατορία που δεν διστάζει να δολοφονεί τους ίδιούς της τους πολίτες, δρα αποσταθεροποιητικά στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, στηρίζει την ισλαμική τρομοκρατία και εξάγει στην ΕΕ πρόσφυγες και φυγάδες με τον πιο απάνθρωπο τρόπο, εκβιάζοντας και απειλώντας ταυτόχρονα. Σε μια ΕΕ ανέτοιμη να αντιμετωπίσει αυτής της μορφής τα προβλήματα, ο «μετριοπαθής» Ακιντζί εξελίσσεται σε εκπρόσωπο του βαθέος κράτους! Θέλει πλειοψηφία επί του εδάφους και του πληθυσμού στον Βορρά για να είναι εσαεί τουρκικός. Θέλει εκ περιτροπής Προεδρία και εφαρμογή πρωτογενούς δικαίου. Θέλει αναγνώριση της ΤΔΒΚ, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τον «Νότο». Αυτές οι θέσεις δεν μπορεί να αποτελούν όραμα του Προέδρου Αναστασιάδη.
Μπορεί η Κυβέρνηση να αλλάξει γραμμή, αφού η υφιστάμενη πολιτική του εξευμενισμού, της αναγνώρισης του ψευδοκράτους, της αποδοχής της κατοχής δεν οδηγεί παρά μόνο σε νέα αδιέξοδα με εμπέδωση των τετελεσμένων της εισβολής; Είτε στην υπογραφή μιας λύσης στη βάση των επιταγών της Άγκυρας; Ο Ακιντζί και το τουρκικό βαθύ κράτος ισχυρίζονται ότι οι θέσεις τους στηρίζονται και απορρέουν από τη συμφωνία της 11ης Φεβρουαρίου. Από την άλλη, οι δικοί μας διαπραγματευτές έλεγαν ότι η συμφωνία είναι σαφής και ότι καθορίζει ρητά τη βάση των συνομιλιών. Πώς τώρα άλλα υπόσχεται ο Πρόεδρος Αναστασιάδης και άλλα διατείνεται ο Ακιντζί; Η Τουρκία επιδιώκει την κατάληψη της Κύπρου με ενδιάμεσο στάδιο τη μετατροπή της σε τουρκικό προτεκτοράτο.
Ο «αγωγός της ειρήνης» είναι ένα ακόμη βήμα που καθιστά τα κατεχόμενα πλήρως εξαρτώμενα από την Άγκυρα. Η Κυπριακή Δημοκρατία ουδόλως αντέδρασε στην κατασκευή του αγωγού, παρά μόνο πολύ χλιαρά κατά τα εγκαίνια. Έκανε όμως μεγάλες φιέστες στο Κάστρο της Αμμοχώστου και στην αρχαία Σαλαμίνα και χαρακτήριζε όποιον εξέφραζε την αντίθεσή του «φανατικό». Τώρα, και προκειμένου να μην σβήσουν οι προσδοκίες του κατεστημένου για τη λύση που θα φέρει τα δισεκατομμύρια και που καλλιέργησε ψεύτικες ελπίδες στον λαό, αφέθηκε να επισυμβεί ακόμη ένα βήμα προσάρτησης των κατεχομένων στην Τουρκία, που κάνει ακόμη πιο δύσκολες τις συνομιλίες. Και τον Ακιντζί πιο αδιάλλακτο.
Βεβαίως, η υπέρμετρη αισιοδοξία που καλλιεργήθηκε μετά την εκλογή Ακιντζί και το γεγονός ότι διεγράφη η επιθετική συμπεριφορά της Τουρκίας, όπως εκδηλώθηκε τον Οκτώβρη του 2014, υπήρξαν φοβερά λάθη της δικής μας πλευράς. Θα το αντιληφθεί όποιος επιχειρήσει σήμερα να μιλήσει στην Ευρώπη για κατοχή. Συνεπώς μόνο μέσα από εκκωφαντικές μαγγανείες και ψευδεπίγραφες δηλώσεις και ανακοινώσεις θα μπορέσουν οι θιασώτες της άμεσης λύσης να φθάσουν σε δημοψήφισμα την άνοιξη, κι αυτό μόνον όσον αφορά ένα γενικό περίγραμμα λύσης, το οποίο θα παρουσιαστεί στην κάθε πλευρά διαφορετικά. Η τουρκική πολιτική και οι στόχοι της δεν αλλάζουν. Δεν έχουν λόγο να αλλάξουν εφόσον η Τουρκία δεν έχει κόστος από την κατοχή της Κύπρου.
Η Άγκυρα προχωρά σταθερά, στοχευμένα, ακάθεκτα. Για τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, στην οποία όσοι έχουμε πολιτειακά αξιώματα έχουμε δώσει όρκο υπεράσπισης και όχι διάλυσης. Αυτή είναι η λαϊκή εντολή. Και κανείς δεν μπορεί να την ξεχνά ούτε να την καταπατεί. Εάν τώρα δεν καθοριστούν ως βασικές αρχές λύσης ό,τι η ΕΕ καθορίζει ρητά, δηλαδή την αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Τουρκία ως προϋπόθεση για τη συνέχιση της ενταξιακής της πορείας, τα χειρότερα έπονται. Που σημαίνει ότι αντί η Τουρκία να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατίας θα αναγνωρίσουμε σταδιακά και άλλως πώς, ακόμη και μέσα από φιέστες, το ψευδοκράτος! Οι πολίτες έχουν τον λόγο, γιατί φαίνεται πως ορισμένοι τούς θεωρούν ανύπαρκτους ή μωρούς.
ΔΡ ΕΛΕΝΗ ΘΕΟΧΑΡΟΥΣ
Ευρωβουλευτής
