Το είδαμε και αυτό στην Κύπρο της Δημοκρατίας. Δεν πίστευα ποτέ πως θα μπορούσαν κάποιοι ανερυθρίαστα να τολμούν να αρθρώνουν πολιτικό λόγο και να επιχειρηματολογούν υπέρ της κατάργησης της απλής αναλογικής και εμείς να τους ακούμε και να μην τους ρίχνουμε αβγά ή ντομάτες ή όποιο άλλο ζαρζαβατικό βρούμε εύκαιρο. Γιατί αυτή είναι η μόνη νόμιμη δημοκρατική αντίδραση σε πολιτικές ασχημίες τέτοιου βεληνεκούς.

Έχουν καταγραφεί τις μέρες που πέρασαν, όλα τα πολιτικά επιχειρήματα που θα μπορούσαν να ειπωθούν από τους διαφωνούντες. Ακούσαμε, επίσης, με μεγάλη προσοχή τους εισηγητές της πρότασης να μας δίνουν παραδείγματα από την Α ή την Β ευρωπαϊκή χώρα. Και, μεταξύ μας, το χαρήκαμε που μας συγκρίνουν με άλλες μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες. Αλλά γιατί τώρα οι συγκρίσεις; Γιατί μόνο γι’ αυτά; Γιατί δεν μας λένε και τα άλλα, τις άλλες συγκρίσεις, τις ανούσιες γι’ αυτούς; Όπως για παράδειγμα για το σύστημα υγείας που προσφέρουν στους πολίτες τους οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες σε σχέση με το δικό μας; Ή για το ποσοστό των ατόμων που διακινούνται με λεωφορείο στη χώρα Α και το αντίστοιχο κυπριακό;

Ή ίσως για τη φορολογία στα καύσιμα κίνησης και θέρμανσης στη χώρα Β σε σχέση με τη δική μας φορολογία; Ή, έστω, πόσα κοστίζει ένα καρβέλι ψωμί και ένα γάλα σε μιαν άλλη «μνημονιακή» χώρα και πόσα στη δική μας; Είναι ευχής έργον που εκτός από τους δύο μεγάλους πολιτικούς παίκτες ουδείς άλλος δεν είχε το θράσος να τοποθετηθεί υπέρ του στραγγαλίσματος της δημοκρατίας. Ουδείς άλλος δεν τόλμησε να μιλήσει υπέρ του φιμώματος της φωνής του λαού, υπέρ του καταστροφικού διπολισμού.

Το να γίνει το «5%», «4%», κανένα επιχείρημα δεν δίνει στους ψυχρούς εκτελεστές της δημοκρατίας. Γιατί περί εκτέλεσης πρόκειται, μιας εκτέλεσης που καταργεί τον κοινοβουλευτισμό και τη δημοκρατία και στηρίζεται στον δικομματισμό και στον ολοκληρωτισμό. Διαδικαστικές είναι, κατά τη γνώμη μου, οι διαφωνίες οι οποίες επικεντρώνονται στο 6 μήνες πριν από τις εκλογές και στο ότι υπάρχει άγραφη συμφωνία να μην αλλάζει παραμονές των εκλογών ο εκλογικός νόμος. Το καίριο είναι το μεγάλο πισωγύρισμα στις δημοκρατικές διαδικασίες. Και ξάφνου, ενόψει της σοβαρότατης πιθανότητας να περάσει από τη Βουλή η τροποποίηση του εκλογικού μέτρου, ξεκινά ο εφιάλτης. Εφιάλτης για μας, όνειρο για εκείνους.

Να παραμείνουν λέει στη Βουλή μόνο τα 2 μεγάλα κόμματα, ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ. Τι καλά που θα είναι!!! Ονειρικό. Πόσο πιο εύκολα θα διευθετούνται οι πάνω και κάτω από το τραπέζι συμφωνίες. Μια μου, μια σου. Θα τελειώσουμε επιτέλους και με τα σκάνδαλα, τα οποία έρχονται στην επιφάνεια γιατί δεν ικανοποιήθηκαν όλοι από το πάρε-δώσε. Κανένας μικρός δεν θα φωνάζει. Γιατί; Μα απλούστατα δεν θα υπάρχει. Θα έχει φάει πόρτα, γιατί το πολιτικό του ύψος δεν θα μπορέσει να φτάσει το 5% ή έστω το 4%.

Τι να την κάνουμε στο τέλος της ημέρας την πολυφωνία; Και γρηγορότερα θα τελειώνουν οι συνεδρίες της Βουλής και καλύτερα θα μοιράζεται και η κρατική χορηγία και η όποια άλλη πίτα. Αν και εννοείται πως ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούσιν. Περί απόλυτης πολιτικής επικράτησης, περί φίμωσης των ημετέρων και των υμετέρων, περί στραγγαλισμού της όποιας δημοκρατίας μάς έχει απομείνει και περί πολιτικού πλιάτσικου πρόκειται.

Το μόνο όπλο που απομένει πλέον σε όλους εμάς τους πολίτες, σ' εμάς τους ψηφοφόρους, γιατί εμάς στο τέλος της ημέρας πλήττει και όχι τα μικρά κόμματα που εκπροσωπούν περιθωριακές φωνές, πολύτιμες στον πλούτο της διαφορετικής σκέψης και άποψης που επιζητούν οι εποχές για να λύσουν τα πολλαπλά και πολύπλοκα προβλήματα, δεν είναι άλλο από το μαυροπινάκισμα όλων εκείνων που στο δικό μας όνομα επιχειρούν να μαχαιρώσουν πισώπλατα τη δημοκρατία.

Δεν σας ψηφίζω, κύριοι. Κανέναν από τους δύο. Θα εντοπίσω τον αγνότερο από τους μικρούς που επιχειρεί να ανεβάσει ή να κρατήσει το ύψος του στο 4 ή στο 5% και θα μπω υποπόδιο για να ανεβάσω το ανάστημά του στο μέτρο των «αρίστων», που με τα πολιτικά σας παιχνίδια θέσατε. Αν δεν τα καταφέρει; Ε, τότε θα επιλέξω να απέχω οριστικά, για πρώτη φορά, απ' όλα όσα γίνονται για μένα χωρίς εμένα. Εσείς; Να ζήσετε και να κυβερνάτε τη χώρα στην οποία θα καταφέρετε να αφανίσετε τις όποιες διαφορετικές φωνές. Τη δική μου ψήφο δεν την χαραμίζω σε σας… Και αυτό είναι υπόσχεση στον εαυτό μου και στην ελληνική καταγωγή μου, που γέννησε την άμεση δημοκρατία.