Για τα κόμματα ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ, το πρόβλημα που σήμερα αντιμετωπίζει η κυπριακή κοινωνία δεν αφορά στο υψηλό ποσοστό ανεργίας, το οποίο έχει αγγίξει το 17%, και το αντίστοιχο για τους νέους (κάτω των 25 ετών) το 43,2%. Δεν προβληματίζονται ούτε για το 62% των νέων μας που μεταναστεύουν σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με απώτερο σκοπό την εξεύρεση εργασίας. Πρόβλημα γι' αυτούς δεν είναι ούτε η αύξηση της εγκληματικότητας - φυσικό επακόλουθο της φτώχιας και της ανεργίας που αντιμετωπίζει ο λαός μας. Για τα δύο μεγάλα κυπριακά πολιτικά κόμματα, πρόβλημα δεν είναι ούτε οι 240.000 συμπολίτες μας που βρίσκονται στα όρια της φτώχιας και του κοινωνικού αποκλεισμού, καθώς ένας στους τρεις Κύπριους στερείται των βασικών αγαθών διαβίωσης-επιβίωσης.

Το γεγονός ότι νέοι άνθρωποι και οικογενειάρχες φυλακίζονται, ωσάν να είναι κοινοί εγκληματίες, για οφειλόμενα μικροποσά της τάξης των διακοσίων και πεντακοσίων ευρώ που ενδεχομένως να χρωστούν σε ΦΠΑ και Κοινωνικές Ασφαλίσεις, δεν τους απασχολεί. Ούτε οι βασιλικές συντάξεις και οι προκλητικοί μισθοί του δημόσιου και κυβερνητικού τομέα αναγνωρίζονται ως πρόβλημα. Οι 60.000 συνάνθρωποί μας, που για ένα πιάτο φαγητό αναγκάζονται να αναμένουν καθημερινά στα κοινωνικά παντοπωλεία της Εκκλησίας, και άλλων εθελοντικών οργανισμών, δεν τους απασχολούν.

Πρόβλημα δεν είναι ούτε τα εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις που έχουν “γονατίσει” από τις συνεχώς αυξανόμενες φορολογίες, τους νέους φόρους, τις έκτακτες εισφορές και τα νέα τέλη κυκλοφορίας που, άμεσα ή έμμεσα, επιβάλλονται.

Το ότι αποφάσισαν να δώσουν την ψήφο τους σε ένα νομοσχέδιο αστόχευτων εκποιήσεων («Σχέδιο Αφερεγγυότητας», όπως το ονόμασαν), αφήνοντας εγγυητές και πρωτο-οφειλέτες (που για τόσα χρόνια πλήρωναν κανονικά τις υποχρεώσεις τους) εκτεθειμένους και ανήμπορους να δράσουν έναντι στις υποδείξεις των τραπεζών, είναι αναμφίβολα κάτι που δεν τους ανησυχεί. Δεν είναι πρόβλημα, ούτε η ατιμωρησία, ούτε τα σκάνδαλα που διαδέχονται συστηματικά το ένα το άλλο - και είναι ευρέως γνωστό ότι πρωταγωνιστές σε πολλά από αυτά είναι τα μεγάλα πολιτικά κόμματα ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ (βλ. σκάνδαλο FOCUS) και τα πρωτοκλασάτα στελέχη τους (βλ. σκάνδαλα Δρομολαξιάς, ΣΑΠΑ, Λίστα Λαγκάρντ, διαγραφές δανείων βουλευτών, κ.ά.).

Για το δίπολο ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ, ένα είναι το μείζον πρόβλημα! Το ουσιαστικό πρόβλημα γι' αυτούς είναι η αύξηση του εκλογικού μέτρου από 1,8% που βρίσκεται σήμερα, σε 4 ή 5%. Δηλαδή, επιδίωξή τους είναι το πώς να αποκλείσουν -από τη Βουλή των Αντιπροσώπων- ανεπιθύμητες πολιτικές παρατάξεις, όπως είναι το Ευρωπαϊκό Κόμμα (ΕΥΡΩΚΟ), που αποκαλύπτει πολιτικά σκάνδαλα που ενδεχομένως «ενοχλούν» μια ομάδα ατόμων.

Η συνεργασία ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ ισχυρίζεται πως με το εν λόγω νομοσχέδιο αποσκοπούν στην προφύλαξη της Κυπριακής Δημοκρατίας από μικρότερες πολιτικές παρατάξεις. Με απλά λόγια, η δημοκρατία που πολλοί στο ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ οραματίζονται, είναι αυτή που ένα μεγάλο μέρος των πολιτών της θα απέχει συνειδητά από την οποιαδήποτε εκλογική διαδικασία, ή δεν θα έχει περιληφθεί στους εκλογικούς καταλόγους. Επιπλέον, από το λοιπό σύνολο των πολιτών που προσέρχονται στις κάλπες, ένα μεγάλο μέρος του θα ψηφίζει πολιτικά κόμματα που δεν θα είναι σε θέση τελικά να διεκδικούν βουλευτικές έδρες. Αποτέλεσμα της συνεργασίας ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ θα είναι να μείνουν μόνοι τους -ή σχεδόν μόνοι τους- στη Βουλή!

Κατ’ επέκτασιν, θα αντιπροσωπεύουν τη μειοψηφία των Κύπριων πολιτών με όλα τα επακόλουθα, για παράδειγμα συγκάλυψη σκανδάλων και ο παραμερισμός των φωνών που απαιτούν δικαιοσύνη! Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς: Ουδέποτε θα ξεσκεπαζόταν το σκάνδαλο της χρηματοδότησης ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ από εταιρεία συνεργάτη του Βγενόπουλου, αν στη Βουλή των Αντιπροσώπων δεν έδινε το «παρών» του το «μικρό» Ευρωπαϊκό Κόμμα και ο πρόεδρός του, Δημήτρης Συλλούρης.

Με βάση τη λογική της συνεργασίας ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ, αυτοί που εξαπάτησαν τον κυπριακό λαό και καταχράστηκαν το δημόσιο χρήμα με τις πιο πάνω τραγικές συνέπειες, θεωρείται ότι τους αξίζει να είναι στη Βουλή των Αντιπροσώπων, ενώ άλλα πολιτικά κόμματα, που αποζητούν μια καλύτερη και πιο δίκαιη κοινωνία, δεν τους αξίζει. Προσωπικά, θα έλεγα πως η τιμιότητα και η καθαρότητα των πολιτικών κομμάτων και των εκλεγμένων παραγόντων τους θα έπρεπε να αποτελεί εκλογικό μέτρο, ίσως περισσότερο σημαντικό από μερικές χιλιάδες ψήφους.

Ο «πόλεμος» και η αδικία που βιώνει ο κυπριακός λαός έχει φτάσει πια στο απροχώρητο. Η υπομονή του κόσμου, όντας υπέρμετρη μέχρι σήμερα, άρχισε πλέον να εξαντλείται. Η λογική μού υποδεικνύει ότι η όλη προσπάθεια για αύξηση του εκλογικού μέτρου είναι μια έμμεση παραδοχή των δύο «μεγάλων» πολιτικών κομμάτων του τόπου ότι έχουν αποτύχει παντελώς στην εξεύρεση πραγματικών και φιλολαϊκών πολιτικών που επιλύουν τα πραγματικά προβλήματα του λαού.

Έτσι, με τον φόβο και μόνο ότι ο κόσμος θα τους «τιμωρήσει», κάνουν διάχυτες προσπάθειες ώστε να προλάβουν να εξασφαλίσουν γι' ακόμη λίγο την εξουσία, και κατ’ επέκτασιν τις θεσμικές τους θέσεις. Όμως, αυτός ο αθέμιτος πόλεμος και οι ανέλπιστες προσπάθειές τους να μας αποκλείσουν από το να έχουμε άποψη και να την εκφράζουμε ελεύθερα και δημόσια, αποτελεί αδιαμφισβήτητη απόδειξη αναφορικά με το διάφανο έργο που επιτελούμε... Και αυτό μας δυναμώνει και μας πεισμώνει περισσότερο, ώστε να συνεχίσουμε ακούραστοι τους αγώνες μας για απονομή δικαιοσύνης, καθώς επίσης για εφαρμογή πραγματικών πολιτικών και λύσεων.

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΗΣ
Πολιτικός Επιστήμονας,
Πρόεδρος Επαρχιακής Γραμματείας Νεολαίας Ευρωπαϊκού Κόμματος