Κρίνοντας από αντιδράσεις της πλευράς μας σχετικά με τις πρόσφατες δηλώσεις Ακιντζί, φαίνεται ότι η «παρεκκλισογενής» υστερία (με την άδεια των κυριών ο σεξιστικός όρος, αφού αναφέρομαι σε «υστερικούς» ανεξαρτήτως ανατομίας) πρώτον είναι μεταδοτική και δεύτερον δεν έχει τόσο μεγάλο μέρος του πολιτικού προσωπικού ανοσία, αν και φαίνεται ότι επηρεάζει πιο αποτελεσματικά τους «της δεύτερης καλύτερης λύσης» όπου παρουσιάζεται ως αυτοάνοσο. Το παράδοξο σε αυτήν την περίπτωση είναι ότι πιο έντονα, σε βαθμό «υστερίας», διαμαρτύρονται για τις μόνιμες παρεκκλίσεις εκείνοι που δεν θέλουν να έχουν τίποτα να κάνουν με Τ/κ.
Δεν συμμετέχουν σε κοινές εκδηλώσεις, δεν συμφωνούν με την επαναπροσέγγιση, δεν πηγαίνουν απέναντι προς προσκύνημα της γης μας και διατήρησης της μνήμης για τα παιδιά τους, εκφράζουν θέσεις που οδηγούν σε διαχωρισμό (γι' αυτό το τελευταίο έχουν ενδιαφέρον οι πολιτικοί συλλογισμοί του κ. Ν. Παπαδόπουλου, βλ. ioannisdoe.blogspot.co.cy, για σχετικά άρθρα). Φωνάζουν δηλαδή διότι οι μόνιμες παρεκκλίσεις δεν θα τους επιτρέψουν να συνυπάρξουν και να συνδημιουργήσουν αρμονικά και από κοντά με τους Τ/κ;
Αν η διαίσθησή σας είναι πως όχι, θα συμφωνήσω απόλυτα. Φωνάζουν διότι α) έτσι κι αλλιώς δεν γουστάρουν λύση ΔΔΟ -ας ξαναδιαβάσουν τις συμφωνίες υψηλού επιπέδου- και γι' αυτό δαιμονοποιούν το καθετί β) φαντάζονται το οποιοδήποτε κράτος σε αυτόν τον βράχο της ανατολικής Μεσογείου με κυρίαρχους τους Ελληνοκυπρίους, και για να είμαστε πιο ακριβείς όχι τους οποιουσδήποτε Ε/κ αλλά τους εαυτούς τους, ως πολιτικοοικονομική ελίτ των Ε/κ, μέσω της σταδιακής επικράτησης πληθυσμιακά και οικονομικά και πολιτικά επί των Τ/κ.
Νιώθω, και δεν είναι τρόπος του λέγειν, νιώθω λοιπόν ότι μπορεί να μου διαφεύγει κάτι, αλλά εμένα δεν μου φαίνεται τόσο παράλογο να υπάρχουν και κάποιες μόνιμες παρεκκλίσεις από το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο, εκτός εάν υιοθετήθηκε η ρητορική πολιτική για ευρωπαϊκή λύση του ΕΥΡΩΚΟ και άλλων που «αφορμολοούνται». Ντάξει όχι και εξ ολοκλήρου, αφού αυτοί εννοούν και το πονηρό «ένας πολίτης μια ψήφος», αλλά μάλλον κάτι τέτοιο, δηλ. απώλεια της πολιτικής ισότητας και εθνοτικής-κοινοτικής ταυτότητας είναι που φοβούνται και οι Τ/κ σε βάθος χρόνου, και ζητούν μόνιμες παρεκκλίσεις.
Θα ήταν δυνατό, στην απουσία μόνιμων παρεκκλίσεων που θα γίνονταν πρωτογενές δίκαιο της ΕΕ, να σηκωθεί δηλαδή σε 20, 30, 40 χρόνια μια ομάδα Ρ/κ που θα αποτελούν πλειοψηφία σε ένα χωριό της τ/κ πολιτείας, ή μεμονωμένοι Ε/κ κάτοικοι της τ/κ πολιτείας και να προσφύγουν σε διεθνή δικαστήρια, γι' αποστέρηση των πολιτικών τους δικαιωμάτων και να δικαιωθούν; Παρακαλώ τους νομικούς ειδήμονες να μας πληροφορήσουν.
Ξεσηκώνουμε τον κόσμο όταν αφορά παρεκκλίσεις για προστασία (σε υπαρξιακό επίπεδο) των συμφερόντων των Τ/κ, αλλά κάνουμε ακριβώς το αντίθετο όταν οι μόνιμες παρεκκλίσεις εξυπηρετούν (σε υπαρξιακό επίπεδο) τα δικά μας συμφέροντα. Μια τέτοια παρέκκλιση είναι και η αναλογία 4-1 Ελλήνων και Τούρκων πολιτών που θα μπορούν να εγκαθίστανται μετά τη λύση. Δεν θα πρέπει αυτό να διατηρηθεί ακόμα και μετά την ένταξη της Τουρκίας; Δεν θα ήταν κάτι καινούργιο, αλλά και να ήταν κάτι καινούργιο οι Ε/κ ίσως να πρέπει να το διεκδικήσουμε αυτό ή άλλα παρόμοια.
Άρα είναι λογικό κάποια τέτοια θέματα να έχουν και οι Τ/κ; Για το γιατί οι μόνιμες παρεκκλίσεις σε κάποια θέματα δεν θα ήταν κάτι καινούργιο, βλ. Emerson and Tocci (2002) όπου παρατίθενται περιπτώσεις 'justified by history’: π.χ. δείτε Μάλτα και μόνιμη παρέκκλιση απόκτησης δεύτερης κατοικίας από πολίτες της ΕΕ, δείτε Φινλανδία και νησιά Άαλαντ για σουηδόφωνους, Δανία και δεύτερες κατοικίες από Γερμανούς (και άρα πολίτες της ΕΕ). Πόσω μάλλον που στην περίπτωση ομοσπονδιακής Κύπρου παρεκκλίσεις για εγκατάσταση Ε/κ στον Βορρά και Τ/κ στον Νότο θα θεωρούνταν εσωτερικό εθνικό θέμα, χωρίς να αφορά τη συνθήκη ένταξης. Κάτι τέτοιο ισχύει μεταξύ περιφερειών της Αυστρίας, εντός της Αυστρίας δηλαδή, όπου υπάρχουν περιορισμοί για Αυστριακούς συμπολίτες (και άρα πολίτες της ΕΕ) διαφορετικών περιφερειών.
Τώρα, εάν μετά από δεκαετίες επί δεκαετιών η ομοσπονδιακή Κύπρος λειτουργεί άψογα, ποιος ξέρει εάν θα επιθυμούν ακόμα οι δύο κοινότητες να υπάρχουν μόνιμες παρεκκλίσεις από το ότι θα είναι τότε η ΕΕ; Μπορεί τότε να αποφασιστούν εθνικές ρυθμίσεις, που να συνάδουν με την παραδειγματική λειτουργία του κράτους.
