Να που το παραμύθι μπορεί να ζωντανέψει. Μπορεί να γίνει και εφιάλτης ακόμα. Ο κακός λύκος βάλθηκε, λοιπόν, να καταβροχθίσει την πρασινοσκουφίτσα. Διότι μόνο με την αχόρταγη μανία του λύκου του παραμυθιού μπορεί να συγκριθεί η διαχρονική εμμονή του ΔΗΣΥ κατά των Οικολόγων.

Είκοσι χρόνια τώρα προσπαθεί να εξαφανίσει την έκφραση της Πολιτικής Οικολογίας στην Κύπρο. Είναι ο κύριος φορέας των προτάσεων για κατάργηση της απλής αναλογικής στις δημοτικές/κοινοτικές εκλογές (2001), των κινήσεων για αύξηση του ορίου εισδοχής στη Βουλή των Αντιπροσώπων (2003, ξανά 2005 και ξανά το 2010), και της μείωσης της κρατικής χορηγίας προς τα μικρότερα κόμματα.

Εκφράζει μιαν άποψη βαθιά αντιδημοκρατική. Ο πυλώνας της αστικής φιλελεύθερης δημοκρατίας, όπως εκφράστηκε με την κλασική ρήση του Γαλλικού Διαφωτισμού, «διαφωνώ με αυτά που λες, αλλά θα αγωνιστώ μέχρι θανάτου για να έχεις το δικαίωμα να τα λες», μετατρέπεται από τον ΔΗΣΥ σε «διαφωνώ με όσα λες, γι’ αυτό και σε ισοπεδώνω για να μην τα λες».

Δικαίωμα του ΔΗΣΥ να διαφωνεί μαζί μας. Άλλωστε, διαφωνούμε και εμείς σε τόσα μαζί του. Από το μνημόνιο μέχρι το Κυπριακό. Και από την ευημερία των ζώων, μέχρι την παγκοσμιοποίηση. Είναι όμως δικαίωμά του να προσπαθεί -20 χρόνια τώρα- να μας εξαφανίσει; Τρίζουν τα κόκκαλα των Γάλλων διαφωτιστών που θεμελίωσαν την Αστική Δημοκρατία, τα κόκκαλα του Monnet και του Spinelli που δημιούργησαν την Ευρωπαϊκή Ένωση της ανοχής και της συναίνεσης.

Είναι προφανές το τέχνασμα του Προέδρου του ΔΗΣΥ. Προσπαθεί να σπείρει δαιμόνια μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων που συνεργάζονται απέναντι στις αντιλαϊκές πολιτικές της Κυβέρνησης, στις ιδιωτικοποιήσεις και στο μαζικό ξεπούλημα των κόκκινων δανείων. Αναμένει ότι θα ενεργοποιηθούν τα κομματικά αντανακλαστικά των μεγαλύτερων κομμάτων (σίγουρα του ΑΚΕΛ, ίσως και του ΔΗΚΟ).

Ίσως και κάποιοι εξ αυτών των κομμάτων να τον ενθάρρυναν κιόλας, ως ένα πρώτο βήμα προς την κατεύθυνση του οριστικού αποκλεισμού των «μικρών» από το κομματικό σκηνικό. Πολλά λέγονται για μυστική παρασκηνιακή συμφωνία μεταξύ ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ για τελική κατάληξη στο 4%. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, όποιος συμφωνήσει με αυτές τις μεθοδεύσεις θα μας βρει για πάντα απέναντί του και θα πληρώσει αργά ή γρήγορα το τίμημα αυτής της δόλιας συμφωνίας με τον ΔΗΣΥ.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν και γιατί ο λύκος ορέγεται την πρασινοσκουφίτσα. Είκοσι χρόνια διαφορετικής αντίληψης, πρακτικής, ήθους και πολιτικής πρότασης δίνουν την απάντηση. Το ερώτημα είναι τι θα κάνει ο καλός κυνηγός. Θα σκοτώσει τον λύκο ή την πρασινοσκουφίτσα, τελικά;

ΣΑΒΒΑΣ ΦΙΛΙΠΠΟΥ
Αναπληρωτής Πρόεδρος, Κίνημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών