Παραδέχθηκε επιτέλους, τα αυτονόητα, ο κ. Πρόεδρος, σε πρόσφατη ομιλία του σε εκδήλωση τιμής ηρώων στη Χλώρακα. «Πρέπει να αναζητήσουμε λύση που να καθησυχάζει Ε/κ και Τ/κ. Μια λύση που να αντέχει στον χρόνο, να είναι συμβατή με το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο, να μην είναι ετεροβαρής». Μη παραλείποντας, ωστόσο, να προσθέσει με νόημα ότι εκείνοι που διατηρούν επιφυλάξεις για το περιεχόμενο της λύσης, ή εκφράζουν ανησυχίες για ορισμένες πτυχές στα επιμέρους θέματα, οφείλουν να λάβουν υπ' όψιν και το τι μας αναμένει, σε περίπτωση μη λύσης…

Η μέχρι στιγμής στάση του κ. Αναστασιάδη ασφαλώς δεν μας καθησυχάζει, αλλά ούτε και μας προϊδεάζει για κάτι θετικό, που να ικανοποιεί πλήρως τις προσδοκίες του κυπριακού Ελληνισμού. Ναι, φυσικά και θα αναμένουμε υπομονετικά, σε ποια τελική πρόταση πιθανόν να καταλήξουν -αν καταλήξουν- οι ατέρμονες συζητήσεις με τον κ. Ακιντζί.

Αλλά, ας κάνουμε μια σύντομη αναδρομή στους χειρισμούς του μακαριστού Τάσσου Παπαδόπουλου. Τι πέτυχε, συνοπτικά ομιλούντες, ο Τάσσος; 1) Να γίνει σεβαστή από τη διεθνή κοινότητα η απόφαση των Ε/κ για την απόρριψη του Σχ. Ανάν, και κατανοητές οι ανησυχίες τους. 2) Δήλωσε ξεκάθαρα την αποφασιστικότητα της πλευράς μας για λύση ΔΔΟ, με το σωστό περιεχόμενο. 3) Κατόρθωσε με ευελιξία να αναπτύξει νέες συμμαχίες με χώρες μόνιμα μέλη του Σ.Α., όπως Ρωσία, Κίνα και Γαλλία. 4) Ανέτρεψε τις τουρκικές επιδιώξεις γι' αναβάθμιση των κατεχομένων σε κρατική οντότητα.

Όλα αυτά είχαν συγκεκριμένα και απτά αποτελέσματα: Τη σύνδεση της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας με τις προσπάθειες για επίλυση του εθνικού μας προβλήματος, με παράλληλη άσκηση πιέσεων επί της κατοχικής δύναμης. Αλλά σημαντικά ήταν και τα συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 14ης Δεκεμβρίου 2007, σχετικά με την αναθεωρημένη εταιρική σχέση των Τούρκων με την Ε.Ε. Ως εκ τούτου, η στάση της Τουρκίας, εφεξής, θα αποτελούσε σοβαρό κριτήριο αξιολόγησης της ενταξιακής της πορείας.

Η μόνη μας διαφωνία, σχετικά με τους χειρισμούς του Τάσσου Παπαδόπουλου στο Κυπριακό, ήταν η Συμφωνία της 8ης Ιουλίου 2006, που ενώ -σε γενικές γραμμές- χαρακτηρίζεται συμφωνία-σταθμός, με ουσιαστικό ρόλο στις περαιτέρω εξελίξεις, προσέθεσε μια, κατά τη γνώμη μας, επικίνδυνη ή αχρείαστη ουρά, εισάγοντας τον όρο: Διζωνική. Όρος που, αν δεν κάνω λάθος, δεν υπήρχε στο πλαίσιο των Συμφωνιών Κορυφής του 1977, μεταξύ Μακαρίου-Ντενκτάς, όπου γινόταν λόγος για δικοινοτικό ομόσπονδο κράτος, χωρίς γεωγραφικό διαχωρισμό…

Θα κλείσω με κάτι επίκαιρο. Για το ποσοστό 5% που συζητείται για εισδοχή των μικρών κομμάτων στη Βουλή: Κάποιοι, που τάσσονται ή εμφανίζονται λάβροι υπέρ της απαράδεκτης αυτής ρύθμισης που, κατά την γνώμη μας, πλήττει καίρια τη δημοκρατία, δεν έχουν καμιά αντίρρηση στη δυνατότητα του 18% του πληθυσμού της νήσου, να συμμετέχει κατά 50% στην εξουσία, σε περίπτωση λύσης…

ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗΣ
Στοχαστής, συντ. εκπαιδευτικός