Με αφορμή τις διαπραγματεύσεις που διεξάγονται για λύση του Κυπριακού (ή διάλυση της Κ.Δ.), θεωρώ χρήσιμο να απευθύνω προς τη Διαπραγματευτική μας Ομάδα και, κυρίως, προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κάποιες αναφορές ανθρώπων που μελέτησαν την τουρκική πολιτική, που ίσως τού φανούν χρήσιμες και παύσει να επαναλαμβάνει περί του «καλού κλίματος» και του «κοινού οράματος».

Κατ’ αρχάς στο βιβλίο «Οδοιπορικό ενός πρέσβη στην Άγκυρα, 1974-1976», του Δ. Κοσμαδόπουλου, κυριολεκτικά ξεδιπλώνεται η τουρκική διαπραγματευτική τακτική, μια τακτική που κι εμείς βιώνουμε επί δεκαετίες στις (δήθεν) διακοινοτικές συνομιλίες! Ένα απόσπασμα από το βιβλίο: «Ο Ραφαήλ [πρέσβης στην Άγκυρα 1936-1946] επέμενε να σημειώσω τα συμπεράσματα πολύ γενικότερης φύσεως που μας είναι απαραίτητα ως περιγράφοντα και φωτίζοντα τις διαπραγματευτικές μεθόδους των Τούρκων… Σχηματικά, έλεγε, μια διαπραγμάτευση μαζί τους ακολουθεί τα εξής στάδια: Πριν κάτσουν στο τραπέζι έχουν φροντίσει να προκαλέσουν, είτε στο προς συζήτηση ζήτημα, είτε σ’ άλλο άσχετο, κάποια δυσάρεστη για σένα κατάσταση.

Αν δεν έχεις αμέσως αξιώσει την επαναφορά των πραγμάτων στα πρότερα, πριν αρχίσει κάθε συζήτηση πάνω σε tabula rasa, την έχεις κιόλας πάθει. Διότι, αλλιώς, ο Τούρκος διαπραγματευτής, με χίλιες δυο δυστροπίες θα παραιτούνταν γογγύζοντας από το νεοφανές εμπόδιο, σαν μεγάλη του θυσία, για την οποία θα σου ζητούσε αδρή αντιπαροχή. Αυτή θα την εισέπραττε για να σου κάνει το χατίρι. Σε τέτοια χνάρια πάνω, μια διαπραγμάτευση έχει στραβώσει, από αμέλειά σου εξ αρχής ή -ακριβέστερα- έγινε προκαταβολικά ανισοσκελής σ’ όλα τα τυχόν μεταγενέστερα σκαλοπάτια. Διότι στις επόμενες συναντήσεις θα σε ρωτάει τι οφειλόμενες παραχωρήσεις θα του κάνεις για να προχωρήσει η δουλειά. Τα αιτήματά σου θα τα βρίσκει πάντα υπερβολικά, τις δε προτάσεις σου πάντα ανεπαρκείς, αλλά και συγχρόνως θα τις πρωτοκολλάει ως δεδομένες, ως κεκτημένο του, και θα τις τσεπώνει».

Ένα άλλο πολύτιμο βοήθημα στην κατανόηση των αμετάθετων τουρκικών βλέψεων και της πάγιας τακτικής που η Τουρκία χρησιμοποιεί είναι το βιβλίο «Ο επιτήδειος Ουδέτερος» του Frank Weber. Το βιβλίο αναφέρεται στην τουρκική διπλωματική τακτική κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Τουρκία δεν πολέμησε και διατήρησε τη χώρα της ανέπαφη, ενώ καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου διαπραγματευόταν και με τους Γερμανούς και με τους Βρετανούς μια πολιτική που πήγαζε από επεκτατικές βλέψεις με όραμα την ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αναλόγως με την εξέλιξη του πολέμου, οι Τούρκοι ζητούσαν, πότε από τους Γερμανούς και πότε από τους Βρετανούς, τα Δωδεκάνησα, την Κύπρο, τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, τη Θεσσαλονίκη, την Αλβανία, τη Νότιο Βουλγαρία, την Κριμαία, το Ιράκ, τη Συρία… και έστω προς γνώση του Προέδρου μας, που μαζί με τον Ακιντζί μοιράζονται το ίδιο όραμα, το Λονδίνο διαπραγματευόταν με την Άγκυρα τις απαιτήσεις της, κρυφά από τη σύμμαχο Ελλάδα, που ήδη είχε χαρίσει στους συμμάχους την πρώτη ηπειρωτική νίκη κατά του Άξονα!

Ας έλθουμε, όμως, στα σημερινά. Σε τηλεοπτική συζήτηση, ο αείμνηστος καθηγητής Νεοκλής Σαρρής, μιλώντας για την τουρκική πολιτική και ειδικά για τον Τούρκο Πρωθυπουργό (και τότε ΥΠΕΞ) είπε: «Ο Νταβούτογλου έχει γερμανική παιδεία… Έχει διαβάσει στο πρωτότυπο τον "Αγώνα" του Χίτλερ. Μιλά συνεχώς για "ζωτικό χώρο". Και, βέβαια, ξέρουμε όλοι ποιος είναι ο ζωτικός χώρος που εννοεί. Είναι αυτός που, στο βιβλίο του "Στρατηγικό Βάθος", ο Νταβούτογλου χαρακτηρίζει ευθέως την Κύπρο σαν "ζωτικό χώρο" για την Τουρκία. Γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά, ακόμα κι αν δεν υπήρχε ούτε ένας Μουσουλμάνος Τούρκος εκεί, η Τουρκία όφειλε να τους εφεύρει για να διατηρεί ένα κυπριακό ζήτημα.

Καμιά χώρα δεν μπορεί να μείνει αδιάφορη σ’ ένα τέτοιο νησί που βρίσκεται στην καρδιά του ζωτικού της χώρου».
Εφιαλτικούς συνειρμούς προκαλούν οι θεωρίες του σύγχρονου ναζιστή Νταβούτογλου και ανακαλούν στη μνήμη τη γνωστή φράση του Χίτλερ, ότι «αν δεν υπήρχαν Εβραίοι θα έπρεπε να τους εφεύρουμε», επιβεβαιώνοντας εμάς τους... «ακραίους» για τα πρότυπα της σύγχρονης Τουρκίας και διαψεύδοντας τους αρρωστημένους ρομαντικούς, που βλέπουν «καλή θέληση» της τουρκικής πλευράς για λύση.

Επιστρέφουμε στον πρέσβη Δ. Κοσμαδόπουλο: «…μα το Θεό, δυσκολοχώνευτη αυτή η νοοτροπία κατά την οποία, για χάρη της διαλλακτικότητας και ευελιξίας, η Ελλάς θα έπρεπε να υποχωρεί ή να συμβιβάζεται κάθε φορά που οι Τούρκοι προβάλλουν παράλογες και νομικά αστήρικτες δοξασίες».

ΑΘΩΣ ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ
Αναπληρωτής Εκπρόσωπος Τύπου ΔΗΚΟ