Χωρίς να είμαι θεολόγος, ιερωμένος ή μελετητής των Γραφών, θα αφήσω την ταπεινή γραφίδα μου να καταγράψει το περίσσευμα της καρδιάς μου - εκ του περισσεύματος της καρδίας, ομιλούν τα χείλη (εκ του περισσεύματος της καρδίας, λαλείν, ήταν ακριβώς τα λόγια του Ιησού).

Αλήθεια, πώς αντιλαμβάνεται ο καθένας μας τη δοκιμασία από τον Παντοδύναμο Δημιουργό; Πώς εισπράττουμε τις τιμωρίες, τον πόνο, τη θλίψη και άλλα κακά; Γιατί οδηγούμεθα, συχνά, στην αμφισβήτηση της ύπαρξης του Θεού και Κυρίου μας;

Από τότε που χάσαμε το παιδί μας, Δεκέμβρη του 2013, το μονάκριβο μαργαριτάρι μας, το καλοσυνάτο, ευγενικό και αθώο παλληκάρι μας πριν καλά-καλά συμπληρώσει τα 24 του χρόνια, τέτοιου είδους προβλήματα, ή αναζητήσεις απαντήσεων, μας απασχολούν, εμένα και τη μητέρα του. Αλλά, πού κατευθύνεται τελικά η σκέψη μας, μετά από όλα αυτά; Ποιος είναι ο εκφραστής, ο πρώτος παθών και υπομείνας τα βάσανα αυτά για τα οποία μιλάμε;

Ο πολύαθλος και δίκαιος Ιώβ. Πολύαθλος! Τι εξαιρετική λέξη, αλήθεια! Πόσο αληθινά εκφραστική! Διότι, άθλος, είναι το κατόρθωμα, η επίτευξη ενός πολύ δύσκολου έργου ή στόχου. Και πόσο ακριβής είναι ο χαρακτηρισμός του προσώπου αυτού, που προέρχεται από τις διδαχές της Παλαιάς Διαθήκης! Ένας κοινός θνητός, που υπέστη όλες τις απίστευτα οδυνηρές δοκιμασίες. Διότι ο Θεός επέτρεψε στον Διάβολο να τον υποβάλει σε αυτά τα ανυπόφορα ψυχικά -αλλά και σωματικά- βασανιστήρια!

Να χάνει τα δέκα παιδιά του, να χάνει την περιουσία του, αλλά λες και δεν έφταναν όλα αυτά, προσεβλήθη και ο ίδιος από μια φοβερή ασθένεια -κάτι σαν λέπρα- μας πληροφορούν οι Γραφές… Και έψεξε τη γυναίκα του ο Ιώβ, όταν εκείνη, εν τη απελπισία της, αμφισβήτησε ή και βλαστήμησε την ύπαρξη του Μεγαλοδύναμου…

Δεν λέγω, βεβαίως, και θα με χαρακτηρίζατε εγωιστή και μεμψίμοιρο αν το έπραττα, πως είμεθα εμείς οι δύο γονείς, οι μόνοι που απώλεσαν, οι μόνοι οι οποίοι πάνω στο άνθος της ηλικίας του έχασαν τόσο αναπάντεχα το μοναχοπαίδι τους! Υπάρχουν χιλιάδες, ίσως και εκατομμύρια, αν ανατρέξουμε πολύ πίσω στους αιώνες, από καταβολής Κόσμου..!

Αναζητώντας μια υπερβατική αλλά και πειστική «σωστική σανίδα» για να πιαστώ -μέσα στην απελπισία μου- και να μην καταρρεύσω πλήρως, από δέχομαι -και νομίζω είναι η μέγιστη και μοναδική παρηγοριά μου- αυτό που συνήθως λέγεται από ιερωμένους ή άλλους φίλους και γνωστούς μας - ότι, ο Κύριος μάς τον έδωσε τον υιό μας, Αυτός δικαιούται και να μας τον πάρει πίσω! Πόσο σκληρό, αλλά και, κυρίως, πόσο αληθινό! Όπως και όλα βεβαίως τα αγαθά, που όλοι μας, με μεγάλους κόπους και θυσίες ανείπωτες αποκτήσαμε. Γιατί, βασική αρετή των χριστιανών πρέπει να είναι η υπομονή, η ταπείνωση, η πλήρης αποδοχή των αποφάσεων Εκείνου. Του ζωοδότη και Ύψιστου, της Αρχής και του Τέλους των πάντων.

Αλλά, όπως γνωρίζουμε, και οι μουσουλμανικές θρησκείες έχουν ως κεντρικό πυλώνα την αδυναμία του μικρού, ατελούς, πεπερασμένου και αμαρτωλού ανθρώπου έναντι του Θεού. Η λέξη Ισλάμ, σημαίνει υποταγή στο θέλημα του Θεού…

Εύχομαι, λοιπόν, δύναμη ψυχική και κουράγιο σε όσους έτυχε να υποστούν παρόμοιες δοκιμασίες. Ας προσπαθήσουμε να γίνουμε καλύτεροι μέσα από τη θλίψη και τον πόνο αυτής της μάταιης και πρόσκαιρης ζωής. Και κλείνω, με τα υπέροχα λόγια του Αποστόλου Παύλου: «Παιδί μου, μην περιφρονήσεις την διαπαιδαγώγηση του Κυρίου και μην χάνεις το θάρρος σου, όταν ελέγχεσαι από Αυτόν, διότι εκείνον που αγαπά ο Θεός, τον παιδαγωγεί…» (Εβρ. 12,5-6).

ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗΣ
Στοχαστής-χαροκαμένος πατέρας