Ο Μουσταφάς κοίταζε με θαυμασμό το κορνιζαρισμένο πιστοποιητικό γέννησής του. Του άρεσε να του ρίχνει μια ματιά κάθε πρωί. Αυτό ήταν το διαβατήριό του στην Ευρώπη. Θυμήθηκε τα δύο ετοιμόρροπα δωματιάκια που κάθε χειμώνα έσταζαν, πίσω από τα «τέσσερα φανάρια» στη Λεμεσό, όπου στριμωχνόντουσαν να κοιμηθούν εφτά άνθρωποι. Ρίχνοντας μια ματιά στο καθιστικό του, ένιωθε επιτέλους τη γεύση της επιτυχίας στο κρανίο του. Από τη μια ανήκε στη μεγάλη Τουρκία και από την άλλη οι Ε/κ τον έκαναν πολίτη της Ευρώπης.

Κανείς δεν τολμούσε να τον προσβάλει από την άλλη πλευρά, υπήρχε κάποιος σεβασμός. Θυμήθηκε μια φορά που χάθηκε στη Λευκωσία, μόλις άνοιξαν τα οδοφράγματα και όλοι ήταν πρόθυμοι να τον βοηθήσουν. Ένιωθε ευλογημένος. Είχε την ιδιότητα του Τουρκοκυπρίου. Καμάρωσε τον εαυτό του μέσα στο καινούργιο του σακάκι στον μεγάλο καθρέφτη.

Άναψε ένα τσιγάρο και έβγαλε δύο κύκλους καπνό από το στόμα του. Κοιτάζοντάς τους να αραιώνουν στο δωμάτιο, σκέφτηκε πόση σημασία είχε γι’ αυτόν η μέρα εκείνη. Θυμήθηκε το '74 που έριξε κάτι κλοτσιές σε Ε/κ αιχμαλώτους, που τους έπαιρναν με δεμένα τα μάτια προς ένα φορτηγό και χαμογέλασε. Μόνο έτσι αλλάζουν τα πράγματα, σκέφθηκε. Από τη μια είχε το «σπίτι» του και τη μεγάλη Τουρκία, από την άλλη τους Ε/κ και την Ευρωπαϊκή Ένωση να δουλεύουν για τα ανθρώπινα δικαιώματά του.

Κάποτε είχε πάει σε κάτι κοινοτικά τσιμπούσια, όχι για να σερβίρει αλλά σαν μουσαφίρης. Όλοι ήθελαν να του σφίξουν το χέρι. Μια φορά τον έδειξε και η τηλεόραση. Ένιωθε υπέροχα, όταν φώναζε «αυτή η πατρίδα είναι δικιά μας». Κοίταξε το ρολόι του, έπρεπε να φύγει, αλλιώς δεν θα προλάμβανε το μεγάλο γεγονός. Πήρε την τουρκική σημαία με καμάρι. Έκλεισε την πόρτα πίσω του βάζοντας το κλειδί στην κωλότσεπη. Κατηφορίζοντας, ένιωθε υπέροχα.

Ανήκε σε ένα σπάνιο είδος ανθρώπων. Όλοι ήθελαν να τον «υιοθετήσουν», να τον προστατεύσουν, από τη μητέρα Τουρκία, τους Ε/κ, μέχρι την Ευρωπαϊκή Ένωση και τα Ηνωμένα Έθνη. Ναι! Ήταν Τουρκοκύπριος και είχε δικαιώματα σε ολόκληρή του την πατρίδα και στην Ευρώπη. Στην πλατφόρμα, ξεχώρισε τον Ακιντζί δίπλα στον Ερντογάν και τον δολοφόνο του Σολωμού. Οι σκέψεις του διακόπηκαν από το νερό, που ανέβλυσε με δύναμη από τον αγωγό, τις επευφημίες και τα χειροκροτήματα των παρευρισκομένων. Κούνησε δεξιά και αριστερά την τουρκική σημαία.

Ναι! Γιατί όχι, μπορούσε να είναι και ευρωπαϊκό κράτος (με παρακλήσεις που βολεύουν), και ισότιμο με τους Ε/κ και συνάμα επαρχία της Τουρκίας. Όσο για «ενωμένη πατρίδα», δίκαιες λύσεις στον 21ον αιώνα και κουραφέξαλα, αυτά είναι λόγια του αέρα, που λειτουργούν σαν καταλύτης χρόνου και «χωνευτικό» ναρκωτικό για μισόν αιώνα.