Η 21η Οκτωβρίου 1931 είναι η επέτειος της εξέγερσης του κυπριακού λαού ενάντια στο καθεστώς της βρετανικής αποικιοκρατίας, με αίτημα την Ελευθερία από τον αποικιοκρατικό ζυγό, η οποία και τότε αλλά και καθ' όλη τη διάρκεια της Αγγλοκρατίας ταυτιζόταν με την ένωση του νησιού μας με την Ελλάδα. Αμάχητο τεκμήριο περί τούτου είναι ότι, στο Δημοψήφισμα της 15ης Ιανουαρίου 1950, το 97% των Ελλήνων Κυπρίων, δηλαδή η συντριπτική πλειοψηφία του κυπριακού λαού, ψήφισαν ένωση.

Η εν λόγω επέτειος κάθε χρόνο περνά παντελώς απαρατήρητη από τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ και πολύ σποραδικά γίνεται μνεία της στις εφημερίδες από μεμονωμένους συνεργάτες αρθρογράφους, πλήρως δε αμνημόνευτη είναι η επέτειος και στα σχολεία ως μη όφειλε. Είναι και αυτό ένα από τα πολλά συμπτώματα της περιρρέουσας ατμόσφαιρας του χυδαίου υλισμού που επικράτησε στην Κύπρο ιδιαιτέρως μετά την τουρκική εισβολή, από τον οποίο πήγασε ως πραγματική θρησκεία των πλείστων Ελλήνων Κυπρίων σήμερα, η πίστη στην «αγία δυάδα» (το ένα πρόσωπο της «αγίας δυάδας» είναι το χρήμα και το έτερον πρόσωπό της το στενό ατομικό συμφέρον). Θρησκεία η οποία κατεδάφισε όλες τις πνευματικές, πολιτιστικές και ιστορικές αξίες και γέννησε την τριτοκοσμική διαφθορά.

Από τότε που επέστρεψα στην Κύπρο μετά τις σπουδές μου στο εξωτερικό, έχω ακούσει από πάμπολλα χείλη πιστών της «αγίας δυάδας» την κουβέντα «καλά περνούσαμε με τους Εγγλέζους, δεν έπρεπε να τους διώξουμε», όπως και χαμερπείς εκφράσεις απαξίωσης όλων των υπέρ Ελευθερίας αγώνων μας που έγιναν καθ' όλη τη διάρκεια της Αγγλοκρατίας. Βεβαίως οι πιστοί της «αγίας δυάδας», που εκφράζουν τέτοιες θέσεις κατ' ιδίαν, ανήκουν στους περίλαμπρα εορτάζοντες την επέτειο της 1ης Οκτωβρίου! Η ανεξαρτησία, όμως, που εορτάζουν την 1η Οκτωβρίου οι τοιούτοι άνθρωποι, είναι η ανεξαρτησία μόνο έναντι των Αθηνών!

Η κυπριακή ανεξαρτησία erga omnes (έναντι πάντων) δεν προέκυψε ούτε από παρθενογένεση, ούτε ως κεραυνός εν αιθρία, ούτε ως δώρο της «μεγαλοψυχίας» και «γενναιοδωρίας» της βρετανικής αποικιοκρατίας. Απεναντίας, υπήρξε η τελική κατάληξη συνεχών και αδιάλειπτων αγώνων, ειρηνικών και δυναμικών, καθ' όλη τη διάρκεια της Αγγλοκρατίας, με δύο κορυφαία επαναστατικά ορόσημα: Την 21η Οκτωβρίου 1931 και την 1η Απριλίου 1955.

Έχει καταντήσει, λοιπόν, σήμερα ο κυπριακός Ελληνισμός μία αγέλη εθελόδουλων ραγιάδων, που κάνουν διάκριση μεταξύ «καλών» και «κακών» ξένων κατακτητών;
Δεν υπάρχει καμία απολύτως αιτιώδης συνάφεια μεταξύ των υπέρ Ελευθερίας αγώνων μας κατά τη διάρκεια των διαδοχικών ξενικών κατακτήσεων, με την εθνική τραγωδία του 1974. Η εθνική τραγωδία του 1974 ήταν η ευθεία κατάληξη ενός εμφυλίου σπαραγμού, του ενδοελληνικού εν Κύπρω εμφυλίου πολέμου των ετών 1972-74, αποκορύφωμα του οποίου υπήρξε το στρατιωτικό πραξικόπημα εναντίον της νόμιμης Κυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ο Αριστοτέλης, ο μεγαλύτερος ίσως κοινωνικός επιστήμονας όλων των εποχών, θεωρούσε την «έμφυλον στάσιν», δηλαδή τον εμφύλιο πόλεμο, ως «το μέγιστον της πόλεως κακόν». Υπήρχε περίπτωση να μην οδηγηθούμε τελικά στον εδαφικό ακρωτηριασμό, αφού το 1972-74 μάς προέκυψε «το μέγιστον της πόλεως κακόν»; Αν υπάρχει ένα ιστορικό δίδαγμα, το οποίο πρέπει να καταστεί στο διηνεκές η αέναη πολιτική ορθοπραξία μας, είναι τούτο: Πότε πια εμφυλίους σπαραγμούς.

Βασικές αιτίες της αντιαποικιακής εξέγερσης του Οκτώβρη του 1931, ήταν το γεγονός πως στο Νομοθετικό Συμβούλιο που ίδρυσαν οι Βρετανοί αποικιοκράτες το 1882, με θεσμικές αλχημείες κατέστησαν τους αντιπροσώπους της ελληνικής κυπριακής πλειοψηφούσας κοινότητας απολύτως κομπάρσους, τοιουτοτρόπως υποβίβασαν του 80% του κυπριακού λαού σε θλιβερή πολιτική μειοψηφία μέσα στην κυπριακή κοινωνία και συγκυβερνούσαν μαζί με την τουρκική κυπριακή μειοψηφούσα κοινότητα του 1/5 του λαού της χώρας. Όταν σ' αυτήν τη συνταγματική δικτατορία προστέθηκε και η άκρως φορομπηχτική πολιτική του αποικιοκρατικού καθεστώτος, το ποτήρι της οργής του λαού ξεχείλισε και έτσι φτάσαμε στην επαναστατική λαϊκή έκρηξη του Οκτώβρη του 1931. Αυτό τούτο το Υπουργείο Αποικιών παραδέχθηκε το 1904 (υπάρχει σχετικό έγγραφό του), ότι οι κάτοικοι της Κύπρου κατέβαλαν τους υψηλότερους φόρους παγκοσμίως.

Όλοι οι αξιοπρεπείς άνθρωποι αυτής της νήσου, που δεν είμαστε πιστοί της «αγίας δυάδας» αλλά της Αγίας Τριάδας, που δεν κάνουμε διάκριση μεταξύ «καλών» και «κακών» ξένων κατακτητών, αποτίουμε φόρο τιμής στους νεκρούς, τραυματίες, φυλακισθέντες και εξορισθέντες της εξέγερσης του Οκτώβρη του 1931: «Των αθανάτων το κρασί, το βρέτε σεις και πίνετε, ζωή για σας κι ο θάνατος, κι αθάνατοι θα μείνετε».

Οι πολιτιστικοί όμιλοι, τα αυτοπροσδιοριζόμενα ως εθνικόφρονα σωματεία, πνευματικές ενώσεις και άλλα πατριωτικά οργανωμένα σύνολα, πρέπει επιτέλους να αρχίσουν να οργανώνουν επετειακές εκδηλώσεις για την 21η Οκτωβρίου 1931. Το γεγονός ότι η πολιτεία την αγνοεί πλήρως, δεν είμαι σίγουρος αν αυτό είναι κακό, επειδή όπως έχει καταντήσει αυτή η πολιτεία, παρακμιακή, όποια εθνική επέτειο αναγκάζεται να εορτάζει, την αμαυρώνει.

ΝΙΚΟΣ Π. ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ
Νομικός του Α.Π.Θ. και διπλωματούχος στην Αγγλική Γλώσσα, στο Insurance Management και στο Journalism and Professional Writing, μέλος του Association of Insurance and Risk Managers in Industry and Commerce της Βρετανίας