Ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων καθορίζει το επίπεδο της δημοκρατίας και εμπέδωσης του κράτους δικαίου μιας χώρας. Εκπτώσεις στα ανθρώπινα δικαιώματα σημαίνουν έλλειμμα δημοκρατίας. Οι πρόσφατες εξελίξεις στο ΕΔΑΔ και η πορεία των εκκρεμουσών υποθέσεων καταδεικνύουν ότι ως Κύπρος θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις, στάσεις, στερεότυπα και νοοτροπίες και να σταματήσουμε τις παρεκκλίσεις, τις εκπτώσεις και τις υπαναχωρήσεις σε βασικά ανθρώπινα δικαιώματα.

Κανένας λόγος και καμία πρόφαση δεν είναι αρκετά για να επιτραπεί η κατάλυση, η υποβάθμιση, ο ακρωτηριασμός σε βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, όπως είναι το δικαίωμα στην ελευθερία ή στην ελεύθερη διακίνηση ή στην περιουσία, ούτε ακόμη και στο όνομα μιας υποτιθέμενης «λύσης» του Κυπριακού ή και «κατάλυσης» της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ούτε βέβαια είναι αποδεκτή η παραβίαση του δικαιώματος της ισότητας, άμεσης ή έμμεσης των δύο φύλων, τόσο σε συλλογικό όσο και σε ατομικό επίπεδο. Όπως διεκδικούμε ίσα δικαιώματα για τον λαό μας, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο διεκδικούμε ισότητα των δύο φύλων.

Στην Κύπρο η αρχή της ισότητας διασφαλίζεται από το Σύνταγμα (υπέρτατος Νόμος κράτους), αλλά και από πληθώρα Συμβάσεων Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που έχει επικυρώσει η χώρα μας (τόσο στο πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών όσο και του Συμβουλίου της Ευρώπης), καθώς και από πράξεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. [Χάρτης Θεμελιωδών Δικαιωμάτων Ε.Ε - άρθρο 22 (Ι) -, που αποτελεί μέρος της Συνταγματικής Συνθήκης: απαγόρευση διάκρισης. Συνθήκη ΕΚ - άρθρο 13: δυνατότητα ανάληψης δράσης για καταπολέμηση διάκρισης]. Συνεπώς, η διάκριση για οποιοδήποτε λόγο δεν είναι απλώς ηθικά απαράδεκτη, είναι και παράνομη.

Πάγιο αίτημα των Κύπριων γυναικών, η ισότητα των δύο φύλων, πολλοί αγώνες και αναμφίβολα μεγάλα επιτεύγματα. Σήμερα όμως καλούμαστε να δώσουμε έναν ακόμη αγώνα. Δεν φτάνουν οι ρυθμίσεις για μη διάκριση των φύλων, θα πρέπει να δουλέψουμε για την εξάλειψη της ανισότητας στις πραγματικές εκείνες καταστάσεις που θίγουν τα δικαιώματα των γυναικών. Και αυτό ακριβώς έρχεται να μας υπενθυμίσει η απόφαση του ΕΔΑΔ στην προσφυγή της εκ μητρογονίας πρόσφυγα κας. Μαρίας Βρούντου.

Το 1974 με την τουρκική εισβολή στιγματίστηκαν για πάντα περί τις 180.000 ψυχές Ελληνοκυπρίων, οι οποίοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να μεταβούν στις ελεύθερες περιοχές με την θλιβερή ιδιότητα του πρόσφυγα. Η τραγωδία αυτή χτύπησε χωρίς να κάνει διάκριση στο φύλο τόσο τους άντρες όσο και τις γυναίκες αυτού του τόπου. Ο τροποποιητικός (αρ. 2) Περί Αρχείου Πληθυσμού Νόμο του 2013 με αρ. 174(Ι) 203 από τις 27/12/2013, ημερομηνία δημοσίευσής του στην Επίσημη Εφημερίδα με αρ 4422, με τον οποίο αποδόθηκε η προσφυγική ιδιότητα σε εκ μητρογονίας άτομα, τα οποία τηρούσαν τις πρόνοιες τού υπό αναφορά νόμου, αποκατέστησε μέρος της άνισης μεταχείρισης εις βάρος των εκ μητρογονίας προσφύγων, παρέχοντας σε αυτούς κάποια ωφελήματα. Έκτοτε παραμένει σε εκκρεμότητα το δικαίωμα ψήφου των εκ μητρογονίας προσφύγων στους κατεχόμενους δήμους και κοινότητες.

Με την απόφαση του ΕΔΑΔ καταδικάστηκε το κράτος μας για παράβαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων πολιτών του, δυνάμει μίας πολιτικής απόφασης που είχε ληφθεί το 1974, χωρίς στο μεταξύ να λάβει οποιοδήποτε μέτρο άρσης της προφανούς αυτής παράβασης της αρχής της ισότητας.

Διεκδικούμε και απαιτούμε από τους αρμόδιους φορείς να πράξουν τα δέοντα προς αποφυγή νέων καταδικαστικών αποφάσεων και να δώσουν επιτέλους το δικαίωμα σε όσους από εμάς το επιθυμούν να εγγραφούμε στους εκλογικούς καταλόγους των κατεχόμενων δήμων και κοινοτήτων από τους οποίους καταγόμαστε και για τους οποίους διεκδικούμε απελευθέρωση και επιστροφή.

ΜΑΡΙΑ ΚΥΠΡΙΑΝΟΥ
Δικηγόρος και πρόσφυγας εξ Αμμοχώστου