Είναι προφανές ότι αυτό που ενδιαφέρει τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και τους συνοδοιπόρους τους εντός ΕΕ, δεν είναι η καταστροφή του ΙΚ. Μέγιστη προτεραιότητα είναι η ανατροπή του Άσαντ

Η Ρωσική Ομοσπονδία εδώ και τέσσερα χρόνια παρακολουθεί τα τεκταινόμενα στη Συρία χωρίς να παρεμβαίνει. Τη δημιουργία των αντικαθεστωτικών, την απροκάλυπτη ποικιλόμορφη στήριξή τους από τις ΗΠΑ, αλλά και από χώρες της ΕΕ και την εν πολλοίς μετεξέλιξή τους σε ισλαμογενή και φονταμενταλιστικά στοιχεία, τα οποία στοιχίζονται σε κοινή πορεία ανατροπής του Άσαντ, με το απεχθές Ισλαμικό Κράτος. Το τελευταίο έχει αφήσει άφωνη την ανθρωπότητα με την απίστευτη βαρβαρότητα των μεθόδων του, που ξεκινούν από τους αποκεφαλισμούς και τη διά πυράς πρόκληση θανάτων και φτάνουν στην κατεδάφιση πολιτιστικών μνημείων χιλιάδων χρόνων.

Η δυναμική παρέμβαση της ρωσικής ομοσπονδίας για εξουδετέρωση του Ισλαμικού Κράτους και των ετερόκλητων συνοδοιπόρων τους, έχει προκαλέσει την περίεργη αντίδραση Αμερικανών και Νατοϊκών, οι οποίοι προβάλλουν ισχυρισμούς και αιτιάσεις ότι οι επιθέσεις των ρωσικών πολεμικών αεροπλάνων στρέφονται και κατά των αντικαθεστωτικών. Κάτι που οι Ρώσοι διαψεύδουν, αλλά, εν πάση περιπτώσει, ως ανεφέρθη ήδη, ελάχιστα διαφέρουν ως προς τις μεθόδους και την ιδεολογική τους συγκρότηση από τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού κράτους.

Είναι προφανές ότι αυτό που ενδιαφέρει τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και τους συνοδοιπόρους τους εντός ΕΕ, δεν είναι η καταστροφή του Ισλαμικού Κράτους. Μέγιστη προτεραιότητα είναι η ανατροπή του Άσαντ. Του πράγματι αυταρχικού προέδρου ενός απολυταρχικού κράτους, ο οποίος, ωστόσο, διατήρησε σταθερές σχέσεις με τη Δύση και διαφύλαξε το χριστιανικό στοιχείο στη Συρία, το οποίο σήμερα εξοντώνουν οι τζιχαντιστές.

Υπάρχει λογική σε αυτή την αντίδραση απέναντι στη ρωσική εμπλοκή; Υπάρχει ορθολογισμός; Έχει αυτή η αντίδραση οποιαδήποτε σχέση ή θεμελιώνεται κατ’ ελάχιστον με τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου; Είναι συμβατή με την, κατά τα άλλα, διακηρυσσόμενη επιδίωξη αποκατάστασης- διαμόρφωσης συνθηκών ειρήνης, ασφάλειας, σταθερότητας και συνεργασίας στην περιοχή;

Ασφαλώς όχι. Όμως, η ίδια ακατανόητη πολιτική ακολουθήθηκε κι αλλού. Στη Λιβύη η ανατροπή του επίσης ηγέτη ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος, ο οποίος ωστόσο διασφάλιζε την ενότητα της χώρας και διατηρούσε σχέσεις με τον δυτικό κόσμο, οδήγησε σε διάλυση, αναρχία, ανομία και τριχοτόμηση. Στο δε Ιράκ οι συνέπειες της αμερικανικής επέμβασης έχουν προκαλέσει βαθιές πληγές, που δεν προβλέπεται ότι θα επουλωθούν εύκολα.

Η συριακή κρίση, το Ισλαμικό Κράτος και η ανάγκη συντριβής του, οι γεωπολιτικές και γεωστρατηγικές παράμετροι της αστάθειας στη Μέση Ανατολή, τον αραβικό κόσμο και τη Βόρεια Αφρική, συνιστούν μια κορυφαία πρόκληση για τον δυτικό κόσμο. Η αντίδραση στη ρωσική παρουσία σε μια παγκόσμια συμμαχία και εκστρατεία για αντιμετώπιση της απειλής του Ισλαμικού Κράτους, όχι μόνο δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Δύσης, αλλά τα υπονομεύει. Θα γίνει αυτό κατανοητό έστω και την υστάτη;

ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ Λ. ΟΜΗΡΟΥ
Πρόεδρος Βουλής των Αντιπροσώπων