Εν αρχή ο φόβος. Οι τζιχαντιστές, η προέλαση, τα χολιγουντιανά φιλμάκια, το γυναικοπάζαρο, οι βιασμοί και ο εκτελεστής Τζον που αποκεφάλιζε αβέρτα. Ο μεγαλύτερος φόβος μετέτρεπε τον φόβο της οικονομικής κρίσης, που οδηγούσε τον απλό πολίτη σε εργάτη παραγωγής χωρίς δικαιώματα και με ελεγχόμενη ζωή, άνευ σημασίας και αντίδρασης.

Οι μαζικές μετακινήσεις πληθυσμών φέρνουν τώρα μια νέα κρίση, αυτήν των προσφύγων, εξευτελίζοντας τελείως την ανθρώπινη ζωή και ό,τι πιστεύαμε μέχρι σήμερα για την ανθρώπινη ύπαρξη. Το Ισλαμικό «Κράτος» λειτούργησε θαυμάσια σκορπίζοντας τον φόβο από τη μια και από την άλλη μάζευε σε συγκεκριμένους χώρους ένα μεγάλο ποσοστό από φανατικούς και επικίνδυνους ισλαμιστές από όλο τον κόσμο. Ένας «γόρδιος δεσμός» χωρίς άκρη και τέλος, που καλύπτει τις πρωτογενείς αιτίες, φτάνοντας σε ένα αποτέλεσμα, που η αιτία δεν έχει ούτε νόημα ούτε σημασία.

Η κάθε μορφή τρομοκρατίας ετοίμασε την «άρενα», όπου οι μεγάλες δυνάμεις θα επιδείκνυαν τις δυνατότητές τους και θα μετέτρεπαν τις μάχες σε επίδειξη υψηλής τεχνολογίας πολεμικών μηχανών. Η συνεννόηση αναμεταξύ τους αναγκαία, αφήνοντας την κοινή γνώμη να ασχολείται «συναγωνιστικά», ποιος διαθέτει τα καλύτερα μηχανήματα εξολόθρευσης. Χώρισαν τους αιθέρες, τη θάλασσα, τους στόχους και η «παράσταση» που άρχισε από την καταστροφή των Δίδυμων Πύργων και συνεχίστηκε με τη χρεοκοπία μιας αμερικανικής τράπεζας, φτάνει στην τελευταία πράξη, όπου τίποτα δεν θα θυμίζει τον περασμένο αιώνα.

Οι απλοί πολίτες του κόσμου, τα «ανθρωπάκια», αδύναμα παρακολουθούν σενάρια επιστημονικής φαντασίας, υπνωτισμένα σε έναν εφιάλτη χωρίς προβλεπτό τέλος. Όσο και αν προσπαθούν, είναι αδύνατο να ξεφύγουν από την ύπνωση, που όλο και πιο βαθιά τούς ταξιδεύει σε νέες συνήθειες και τρόπο ζωής, οδηγώντας τους στην επιβαλλόμενη νέα τάξη πραγμάτων.