Υπάρχει και το ζήτημα της οικονομικής δαπάνης που θα απαιτηθεί για τη λύση, εξ ου και γίνονται προσπάθειες όχι μόνο εξεύρεσης «δωρητών», όπως και επί σχεδίου Ανάν, αλλά και τεχνικής βοήθειας και/ή λύσεων από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, προφανώς για να απαλλαγεί η Τουρκία από τις υποχρεώσεις της

Για μιαν ακόμη φορά η Τουρκία, διά του κατοχικού εκπροσώπου της κ. Ακιντζί, επαληθεύει όσους, χωρίς ψευδαισθήσεις, διέβλεψαν ότι δεν θα συμβάλει καλόπιστα και με στόχο τη δίκαιη επίλυση του κυπριακού προβλήματος. Το «κοινό όραμα», που ο ίδιος ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας προέβαλλε ότι συνθέτει την προσπάθεια επίλυσης με συνομιλητή τώρα τον κ. Ακιντζί, αποδείχθηκε ως μια εθελότυφλη αντίληψη σε μια φάση του νέου διαλόγου, όπου ο κ. Ακιντζί πέτυχε, με την ξεκάθαρη συμβολή της δικής μας πλευράς («εάν δεν βρεθεί λύση με τον κ. Ακιντζί, δεν θα βρεθεί ποτέ», δήλωση Υπ. Εξωτερικών της Κυπριακής Δημοκρατίας) να παρουσιαστεί ως ισοϋψής με τον Πρόεδρο Αναστασιάδη, ώστε οι δύο ξεχωριστές «διοικήσεις», με τους δύο λαούς, τις δύο θρησκείες και τις δύο γλώσσες, να διαμορφώσουν τη «νέα» δομή του συνεταιρικού νέου κρατικού μορφώματος, που θα αντικαταστήσει την «εκλιπούσα» (κατά τη Τουρκία) Κυπριακή Δημοκρατία.

Οι διαφορές τώρα αναδεικνύονται μεγάλες (τις «ανέφερα κατ’ επανάληψιν», λέει ο κ. Ακιντζί) και επίκειται η διαδικασία του πάρε-δώσε που πρέπει να προηγηθεί, μαζί και τα δημοψηφίσματα των Βουλευτικών Εκλογών του 2016!

Και όχι μόνο τούτο. Ο κ. Ακιντζί αναφέρεται σε διαδικασίες διευθέτησης (ξεχωριστά και αχρείαστα κατά τις αρχές και συμφωνία ένταξης ολόκληρης της Κυπριακής Δημοκρατίας, στην Ευρωπαϊκή Ένωση), για «τελωνειακή ένωση του ψευδοκράτους», που θα φροντίσει μάλιστα να εισαγάγει το ευρώ σε αντικατάσταση της τουρκικής λίρας. Κατά τα άλλα πρέπει, ως απαιτεί ο κ. Ακιντζί, να υπάρχουν μόνιμες παρεκκλίσεις, ως πρωτογενές δίκαιο, από το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο.

Όμως υπάρχει και το ζήτημα της οικονομικής δαπάνης που θα απαιτηθεί για τη λύση, εξ ου και γίνονται προσπάθειες όχι μόνο εξεύρεσης «δωρητών» όπως και επί σχεδίου Ανάν, αλλά και τεχνικής βοήθειας και/ή λύσεων από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, προφανώς για να απαλλαγεί η Τουρκία από τις υποχρεώσεις της. Τουρκικές υποχρεώσεις που προκύπτουν αβίαστα είτε μέσα από την τέταρτη Διακρατική Προσφυγή και την επακόλουθη πρόσφατη απόφαση της Επιτροπής Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης, είτε από τις αποφάσεις του ΕΔΑΔ σε ατομικές προσφυγές για την απώλεια χρήσης και άλλων δικαιωμάτων για τις ελληνοκυπριακές υπό κατοχήν περιουσίες και βέβαια πολύ καίριο και σοβαρό ζήτημα περί τα ζητήματα των θυμάτων από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, που στέρησαν κατά τρόπο βίαιο το δικαίωμα ζωής.

Όλα αυτά, ενώ ως κυρίαρχο Κράτος ανεχόμαστε τη σύνδεση της κατεχόμενης γης μας δι’ αγωγού και ροής νερού, με την ενδοχώρα του παράνομου εισβολέα και κατακτητή! Ένα Κράτος που με την προφανέστατη και έκδηλη παρανομία του «Μπαρμπαρός» διέκοψε την αναζήτηση του υποθαλάσσιου πλούτου της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ένα κράτος που αποδομείται συνεχώς από μόνο του από απόψεως θεσμών, αλλά και από έλλειψη τήρησης αυστηρών αρχών δικαίου.

Ένα Κράτος όπου η νομοθετική εξουσία ενέκρινε νομοσχέδιο της Κυβέρνησης με το οποίο, αντίθετα στην αρχή της διάκρισης των εξουσιών, προβλέφθηκε η «αφαίρεση» εκ της αποκλειστικής αρμοδιότητας του Ανωτάτου Δικαστηρίου, του φυσικού δικαστή, όλων των εκκρεμουσών υποθέσεων (δικαστική ύλη) που μεταφέρθηκαν, χωρίς τη συγκατάθεση των διαδίκων, σε ένα νεοϊδρυθέν Δικαστήριο. Αυτό μάλιστα, αφού προηγήθηκε τροποποίηση του Συντάγματος (κατά το δίκαιο της ανάγκης), που ουσιαστικά υπέσκαψε τα όσα από την Τουρκανταρσία του 1964 διέσωσε το δίκαιο της ανάγκης και η τότε δικαστική απόφαση Ιμπραήμ.

Έστω και τώρα ας δώσουμε αξία, σημασία και δύναμη διεκδίκησης σ’ αυτό το τόσο αποδεδειγμένα πολύτιμο δικαίωμα, της υπαρκτής και αγωνιζόμενης για το δίκαιο Κυπριακής Δημοκρατίας.

ΑΝΔΡΕΑΣ Σ. ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ
Δικηγόρος