Οι πολίτες έχουν κουραστεί να μας παρακολουθούν να αναλωνόμαστε σε δημόσιες αντιπαραθέσεις που αφορούν σημαντικά μεν, αλλά όχι ουσιώδη ζητήματα για την πορεία των εθνικών διεκδικήσεών μας. Δεν θα επιχειρήσω για μια ακόμη φορά να επιχειρηματολογήσω, για τους λόγους που θεωρώ αδιέξοδη την πορεία της Κυβέρνησης ή την επίπλαστη αισιοδοξία προς το πρόσωπο του «προέδρου» κ. Ακιντζί (ο οποίος δεν έλεγε τίποτα διαφορετικό από την εκλογή του απλώς κάποιοι εξ ημών επέλεξαν να δίνουν κατά το δοκούν ερμηνεία) ή την επικινδυνότητα των «χαριεντισμάτων» υπό τον τίτλο Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ), που εξελικτικά αναβαθμίζουν το κατεχόμενο καθεστώς και υποβαθμίζουν τη νόμιμη Κυπριακή Δημοκρατία. Θα προσπαθήσω, σύντομα και επιγραμματικά, να θέσω το πρόβλημα στη σωστή του διάσταση.

Το κυπριακό πρόβλημα για την Τουρκία ήταν και παραμένει μια στρατηγική διεκδίκηση, με μοναδικό άξονα την ασφάλεια της τουρκικής επικράτειας. Η Τουρκία, η οποία διαχρονικά διακατέχεται από ένα σύνδρομο ασφάλειας και λυσσαλέου επεκτατισμού, κατέστρωσε ένα στρατηγικό σχέδιο για την επανάκτηση της Κύπρου (1956, από τους Φατίν Ζορλού και Νιχάτ Ερίμ), με δυο βασικούς άξονες: πρώτο, τον αποκλεισμό της ένωσης με την Ελλάδα και, δεύτερο, τη δυνατότητα επέμβασης σε περίπτωση που διαπίστωνε ότι ο πρώτος στόχος ετίθετο σε κίνδυνο (και για ΚΑΝΕΝΑΝ άλλο ανθρωπιστικό δήθεν λόγο, γιατί ολίγον την απασχολεί μέχρι σήμερα η τουρκοκυπριακή κοινότητα).

Η Τουρκία πέτυχε τα πιο πάνω με τη Συνθήκη Εγγυήσεων που περιελήφθη στις Συνθήκες Ζυρίχης-Λονδίνου (Συνθήκες Εγκαθίδρυσης, Εγγυήσεων και Συμμαχίας). Η διαχρονική επιτυχία της Τουρκίας στο Κυπριακό έγκειται, ακριβώς, στο γεγονός ότι διαχειριζόταν όλα τα ζητήματα που προέκυπταν (ανθρώπινα δικαιώματα Τουρκοκυπρίων, κ.τ.λ.), με τρόπο που να μην επηρεάζουν και να μην την αποπροσανατολίζουν από τον μείζονα στρατηγικό της στόχο, που ήταν και παραμένει η ασφάλεια. Η συνέπεια με την οποία υπηρέτησε αυτόν τον στόχο την είχε βάλει στο τιμόνι τον διαπραγματεύσεων και σκηνοθέτη της όλης διαδικασίας, με κομπάρσους τις δικές μας κυβερνήσεις, που με το πέρασμα του χρόνου γίνονταν όλο και πιο δοτικοί με τους συμβιβασμούς τους.

Για να γίνω ακόμη πιο ξεκάθαρος, όσο διαλλακτικός και να φαίνεται ότι είναι ο εκάστοτε «πρόεδρος» (όπως καταντήσαμε να αποκαλούμε τον κατοχικό ηγέτη) της τουρκοκυπριακής κοινότητας, όσους επαίνους και να εισπράττουμε από τον διεθνή παράγοντα για τη διαλλακτικότητά μας (υποχωρητικότητα και μοιρολατρία μασκαρεμένη ως διαλλακτικότητα), όσα και να μας επιτρέψουν να κερδίσουμε στο περιουσιακό, εδαφικό, προσφυγικό (πόσο μοιρολατρικό ακούγεται, αλήθεια, να μας επιτρέψουν να επανακτήσουμε αυτά που διά της βίας μάς απέσπασαν), είναι όλα άνευ ουσίας, αν δεν επιτύχουμε μέσα από την όποια διευθέτηση του Κυπριακού να απαλειφθεί η συνθήκη εγγυήσεων και η αποχώρηση και του τελευταίου Τούρκου στρατιώτη πριν από την εφαρμογή της λύσης.

Η πολιτική ωριμότητα και διαίσθηση όσον αφορά θέματα ασφάλειας των Κυπρίων πολιτών φαίνεται ότι είναι σε πολύ υψηλότερα επίπεδα απ' ό,τι της διαπραγματευτικής μας κυβερνητικής ομάδας. Εν κατακλείδι, θα πρέπει, επιτέλους, η δική μας πλευρά να χειριστεί το κυπριακό ζήτημα ως πρόβλημα ασφάλειας (όπως ακριβώς προκύπτει να είναι και η λαϊκή εντολή των Κυπρίων πολιτών), που δεν μπορεί να συνυπάρξει με εγγυητικά και επεμβατικά δικαιώματα της Τουρκίας μασκαρεμένα υπό τον όποιο μανδύα του ΟΗΕ (που μπορεί να αναλάβει δράση κάτω από το κεφάλαιο 7 του Καταστατικού Χάρτη, όπως έκανε και το 1974, ουδέν σχόλιον), ή της Ε.Ε. (που παρεμπιπτόντως δεν έχει στρατεύματα), ή του ΝΑΤΟ (που πληροφοριακά δεν εγγυάται μη μέλη του).

Βλέποντας τις ραγδαίες εξελίξεις στον ευρύτερο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου και το γεγονός ότι η Τουρκία βρίσκεται σε μια συγκρουσιακή πορεία με όλους τους στρατηγικής σημασίας γείτονές μας στην περιοχή (και όχι μόνο), θα ήταν φρόνιμο να παρακολουθούμε τις εξελίξεις, ενδυναμώνοντας παράλληλα τις σχέσεις μας με τους πραγματικούς στρατηγικούς μας ετέρους και όχι να σπεύδουμε να ενισχύουμε την Τουρκία με το «έτσι θέλω». Ας καταλάβουμε, επιτέλους, «τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια…».

ΔΩΡΟΣ ΠΑΦΙΤΗΣ
Α’ Αντιπρόεδρος Συμμαχίας Πολιτών, [email protected]