Ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρι, επ’ ευκαιρία της επετείου της ανακήρυξης της Κυπριακής Δημοκρατίας, εξέφρασε τις ευχές του προς τον κυπριακό λαό για επίτευξη ειρήνης, ευημερίας και για ένα χαρούμενο εορτασμό γι’ αυτή την ιστορική, όπως χαρακτήρισε, Ημέρα της Ανεξαρτησίας. Όσον αφορά το Κυπριακό, ο Αμερικανός αξιωματούχος είπε: «Είμαι αισιόδοξος ότι με την ισχυρή δέσμευση και των δύο θαρραλέων ηγετών της Κύπρου και την υποστήριξη των Ηνωμένων Εθνών και της διεθνούς κοινότητας, η ιστορική στιγμή της επανένωσης βρίσκεται κοντά. Πιστεύουμε ότι αυτή είναι η καλύτερη ευκαιρία εδώ και δεκαετίες για την επίτευξη ενός μόνιμου και αμοιβαία αποδεκτού αποτελέσματος».

Ο κυπριακός Ελληνισμός αγνοεί παντελώς πού βασίζει αυτή την ψευδεπίγραφη αισιοδοξία του ο κ. Κέρι, αλλά προσωπικά πιστεύω ότι ένα πράγμα είναι βέβαιο, ότι ευρισκόμαστε στο τελικό στάδιο της ολοκλήρωσης των τουρκικών σχεδίων για επανάκτηση και πλήρη έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου.

Τα όσα υποστηρίζουν οι λογής-λογής τουρκοπροσκυνημένοι ότι «η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία με πολιτική ισότητα» θα οδηγήσει στην επανένωση και την απελευθέρωση της Κύπρου δεν είναι παρά μία ηθελημένη απάτη, αφού δεν οδηγεί σε δίκαιη, βιώσιμη και λειτουργική λύση του κυπριακού προβλήματος, αλλά στον πλήρη και οριστικό έλεγχό της από την Τουρκία, όπως αναφέρω.

Εάν, τελικά, κατορθώσουν οι μουεζίνηδες της Δ.Δ.Ο. να υλοποιήσουν τα σχέδιά τους δυνατόν να αναφωνήσουν ένα νέο «Νενικήκαμεν», όπως συνέβη μετά την υπογραφή των επάρατων συμφωνιών Ζυρίχης - Λονδίνου, που έφεραν την Τουρκία στην Κύπρο, της παραχώρησαν μονομερή «επεμβατικά δικαιώματα», παραχώρησαν υπερπρονόμια στην τ/κυπριακή μειονότητα και «κυρίαρχες βάσεις» στη Μ. Βρετανία.

Ο Πρωθυπουργός της εισβολής Μπουλέντ Ετζεβίτ είχε, τότε, διακηρύξει ότι για την Τουρκία το Κυπριακό είναι λυμένο επί του εδάφους και του χάρτη, θέση την οποία κατά καιρούς επανέλαβε η Άγκυρα, της οποίας η πολιτική δεν μεταβάλλεται ανάλογα με ποια κυβέρνηση βρίσκεται στην εξουσία, ούτε ποιος είναι ο Πρόεδρος της Κύπρου μήτε ποιος είναι ο «ηγέτης» των Τ/κυπρίων.

Εάν στις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου το κόμμα της Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) εξασφαλίσει την απόλυτη πλειοψηφία και ο Ρετζέπ Νταγίπ Ερντογάν «στεφθεί» πλέον ως νεοσουλτάνος, «τα κακά μας εν πίσω», κατά το κυπριακό γνωμικό. Συνεπώς, πού βλέπουν «παράθυρο ευκαιρίας» για «λύση», όπως παλαιότερα άλλοι μάς έλεγαν ότι έβλεπαν «φως στην άκρη της σήραγγας».

Έγραψα επανειλημμένως στο παρελθόν ότι οι άκρως επικίνδυνες ψευδαισθήσεις που καλλιεργήθηκαν συστηματικά από τους μουεζίνηδες της Δ.Δ.Ο. με την «εκλογή» του Μουσταφά Ακιντζί μάς οδηγούν εκ του ασφαλούς στην ολοκλήρωση των τουρκικών σχεδίων. Η «εκλιπούσα» Κυπριακή Δημοκρατία με την Δ.Δ.Ο. θα μετεξελιχθεί σε «Ομοσπονδία του Kibristan».

Είχα τονίσει επίσης ότι με τις ούτω καλούμενες «συμφωνίες κορυφής» (συμφωνίες υψηλού επιπέδου) Μακαρίου - Ντενκτάς ( 1977) και Κυπριανού - Ντενκτάς (1979) απενοχοποιήσαμε την Τουρκία, αποδεχθήκαμε έμμεσα τα τετελεσμένα της εισβολής, μετατρέψαμε το Κυπριακό από θέμα εισβολής και κατοχής σε «δικοινοτική διένεξη» και βάλαμε τη θηλιά του σχοινιού γύρω από τον λαιμό μας, δίνοντας την άλλη άκρη του στην Άγκυρα, η οποία ουδέποτε απέκρυψε τις προθέσεις της. Τελικά οδήγησαν στην ανακήρυξη της ούτω καλουμένης «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βορείου Κύπρου» (ΤΔΒΚ).

Είναι οι μεγαλόσχημοι πολιτικοί (sic) της Λευκωσίας, που με τις κατά καιρούς υποχωρήσεις και «γενναιόδωρες προσφορές» τους μάς οδήγησαν στα πρόθυρα της ολοκληρωτικής καταστροφής. Αντί μετά την τουρκική εισβολή να δημιουργήσουμε ένα κοινό αντικατοχικό εθνικοαπελευθερωτικό μέτωπο με ενότητα σκοπού και δράσης απενεχοποιήσαμε την Τουρκία και ενσπείραμε τη διχόνοια και τον διχασμό.

Τα όσα συζητούνται για 40 σχεδόν χρόνια στις ούτω καλούμενες συνομιλίες (κουβέντες του καφενείου, όπως έγραψε πριν από μερικά χρόνια ο Άγγλος δημοσιογράφος Ρόμπερτ Φισκ στην εφημερίδα «Independent») απλώς διευκόλυναν την Άγκυρα να μονιμοποιήσει τα τετελεσμένα της εισβολής. Λέγεται ότι συζητούνται τώρα ή θα συζητηθούν μεταξύ άλλων το περιουσιακό, η χρηματοδότηση της (διά)λυσης, το εδαφικό, η εκ περιτροπής προεδρία, η διακυβέρνηση, το φυσικό αέριο, οι εγγυήσεις κ.τ.λ. Δεν είναι παρά έπεα πτερόεντα (λόγια φτερωτά, λόγια του αέρα), αφού ούτε ύστερα από… 14 γενεές δεν πρόκειται όχι μόνο να υλοποιηθούν, αλλά θα οδηγήσουν σε νέες αντιπαραθέσεις, πιθανόν δε και σε νέες συγκρούσεις.

Η Κύπρος δεν πρόκειται… μήτε σε Σιγκαπούρη να μετατραπεί μήτε σε Χονγκ-Κονγκ της Τουρκίας, όπως κάποιοι μέχρι ανοησίας αφελείς κατά καιρούς διακήρυξαν, αλλά μάλλον σε νομό - επαρχία της Τουρκίας, αφού η εξάρτηση και ενσωμάτωση των κατεχομένων προχωρεί με διάφορους μη αναστρέψιμους τρόπους.

Μερικοί μιλούν για επανατοποθέτηση του Κυπριακού, νέα στρατηγική, επιθετική διπλωματία κ.τ.λ., αλλά ποιος από τους πολιτικούς μας (sic) διακρίνεται από τα χαρίσματα ενός πεφωτισμένου ηγέτη, για το ήθος και το εθνικό του ανάστημα, που να εμπνέει με το προσωπικό του παράδειγμα και να δύναται να καθορίσει αποφασιστική δράση;

1) Το τουρκικό ερευνητικό σκάφος HAYREDDIN BARBAROSA PASA ουδέποτε θα αποχωρούσε από την κυπριακή ΑΟΖ, εάν η Τουρκία δεν είχε εξασφαλίσει και τη συμμετοχή της στον έλεγχο του φυσικού αερίου -εάν τελικά δεν αποδειχθεί «αέρας κουπανιστός»- όταν, μάλιστα, μερικοί εθνικώς ασπόνδυλοι το θέλουν να διέρχεται μέσω Τουρκίας.

2) Για τη χρηματοδότηση της «λύσης» δεν θα χρειαστούν δισεκατομμύρια, αλλά μερικές δεκάδες ευρώ για τα κόλλυβά μας, αφού η Δ.Δ.Ο. του Kibristan θα εκπνεύσει πριν από το «σαρανταήμερο» τέλεσης του μνημοσύνου της.

3) Μουεζίνης: μουσουλμάνος κληρικός που καλεί τους πιστούς σε προσευχή.

4) Sic: λέγεται κατά τρόπο ειρωνικό.

ΑΝΔΡΕΑΣ Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
Πρώην συνδικαλιστής