Με την τουρκική εισβολή ο πρώτος στόχος της Τουρκίας ήταν να καταλάβει ένα μεγάλο μέρος των εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας, για να δημιουργήσει μία αμιγή τουρκική ζώνη, με πρόσχημα την ασφάλεια των Τουρκοκυπρίων. Μέσα στο πλαίσιο για να επιτύχει αυτόν τον στόχο εφάρμοσε μία πολιτική εθνοκάθαρσης, τρομοκρατώντας τους Ελληνοκύπριους με φοβερά εγκλήματα.

Αντί οι Τούρκοι να σεβαστούν τις διεθνείς συνθήκες που διέπουν την αιχμαλωσία, βασάνιζαν βάρβαρα στρατιώτες μας, που συλλαμβάνονταν αιχμάλωτοι, τους εκτελούσαν και τους έθαβαν είτε σε ομαδικούς τάφους είτε τους πετούσαν σε ξεροπήγαδα. Κάποιες πληροφορίες μιλούν για θάψιμο δικών μας ανθρώπων, ακόμα και ζωντανών. Σε ορισμένα μάλιστα χωριά, ξεκλήρισαν ολόκληρες οικογένειες, όπως τη χαρακτηριστική περίπτωση της οικογένειας της Χαρίτας Μάντολες, μιας γυναίκας συμβόλου του αγώνα, όχι μόνο για τους συγγενείς των αγνοουμένων, αλλά και για ολόκληρη την Κύπρο μας.

Στην ιστορία της Χαρίτας Μάντολες και άλλων αγνοουμένων μας, έρχεται να προστεθεί ακόμα μια πολύ τραγική και συνάμα εγκληματική ιστορία από τουρκικής πλευράς. Αυτή της οικογένειας Θεμιστοκλέους, από το Τραχώνι Κυθρέας, με μητέρα την Ελένη και κόρες τη Σούλα μόλις 11 χρονών, Μάρω 19 χρονών, Θεμιστούλα 21 χρονών, την Αγγελική με σύζυγο τότε στρατιώτη και με γιο τον μικρό Αντρέα, μόλις έξι μηνών.

Μπήκαν οι οχτροί στο Τραχώνι, και έκτοτε χάθηκαν τα ίχνη τους. Πέρασαν όλοι στη λίστα των αγνοουμένων, μαζί και ο έξι μηνών Αντρέας με την πιπίλα στο στόμα, σίγουρα στην αγκαλιά της μάνας του θα ήτανε. Θα κούρνιαζε εκεί, και η μάνα ίσως και να τον νανούριζε, μπας και δει το μωρό το μεγάλο κακό που θα έβρισκε την οικογένεια από τους τζιχαντιστές της Τουρκίας. Ο τουρκικός Μινώταυρος μετέφερε την οικογένεια έξω από το χωριό τους, και εκτέλεσε εν ψυχρώ τις γυναίκες με μια σφαίρα στο πίσω μέρος της κεφαλής, πιθανότατα στο σημείο που ανευρέθηκαν τα οστά τους, στον παλαιό δρόμο Λευκωσίας - Αμμοχώστου. Δεν χόρτασε όμως το τουρκικό τέρας με το αίμα της μητέρας και των κοριτσιών, σκότωσε και το έξι μηνών βρέφος.

Εκτός του ότι ξεκλήρισαν οι οχτροί μια ολόκληρη οικογένεια, αυτό που κάνει ακόμα πιο συγκινητική την ιστορία είναι ότι η Αγγελική, η μητέρα του βρέφους, ήτανε τριών μηνών έγκυος, και στον τάφο δίπλα της βρέθηκε και ο μικρός Αντρέας, οι πάνες και η πιπίλα του. Μεγάλωσα τέσσερα παιδιά, πολλές οι πιπίλες που είδα μέχρι να τους μεγαλώσω. Ομολογώ όμως πως πρώτη φορά στη ζωή μου συνταράχθηκα και νιώθω τόση συγκίνηση και δέος για μια παιδική πιπίλα, την πιπίλα του αδικοχαμένου Αντρέα. Αυτό το βρέφος που δεν ανήκει πλέον μόνο στην οικογένειά του, αλλά και σε όλους εμάς. Και αναρωτιέμαι, η πιπίλα, οι πάνες του Αντρέα ήτανε όπλα εναντίον των Τούρκων τζιχαντιστών;

Και τι θα γράψει άραγε αυτή η Πολιτεία στο πιστοποιητικό θανάτου του Αντρέα; Ότι και στους άλλους αγνοούμενούς μας; Αιτία θανάτου άγνωστη; Ευελπιστώ ότι η δική μας Πολιτεία θα σταματήσει να παρουσιάζει το θέμα των Αγνοουμένων μας ως πρόβλημα μόνο ανθρωπιστικό. Να το παρουσιάσει με την πραγματική του εικόνα, ως έγκλημα πολέμου και να κυνηγήσει την Τουρκία στα διεθνή φόρα και δικαστήρια. Καιρός είναι Κυβέρνηση και Βουλή των Αντιπροσώπων να αντιμετωπίσουν το έγκλημα της Τουρκίας στη σωστή του διάσταση.

ΠΕΤΡΟΣ ΑΣΣΙΩΤΗΣ
Πρόεδρος του Επαρχιακού Συμβουλίου Αμμοχώστου και μέλος της Πολιτικής Συγκλήτου της Συμμαχίας Πολιτών