Ενώ εμείς χαζοχαρούμενοι ασχολούμαστε να βγάζουμε «σέλφις» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τον αφελή αφορισμό του φαινόμενου «Πιτσιλλίδη», που δεν είναι τίποτα άλλο από ένα κατασκεύασμα της τηλεόρασης, για χάρη μιας ανεύθυνης ακροαματικότητας, έξω από την πόρτα μας κτυπά επίμονα το καμπανάκι του 3ου παγκοσμίου πολέμου.

Ο βάναυσος πόλεμος στη Συρία στέλνει μηνύματα, που δυστυχώς εμείς, εγωιστικά κλεισμένοι στον «κόσμο» μας, δεν θέλουμε να αντιληφθούμε.

Μέχρι «χθες» η ψευδαίσθηση κυριαρχούσε ότι κάποια στιγμή θα μπορούσαν οι συνομιλίες να φτάσουν σε ένα θετικό αποτέλεσμα, με τον Πρόεδρο να προσπαθεί και τους εκ προθέσεως αφελείς να υποβαθμίζουν τα πάντα. Τα πράγματα είναι πλέον ξεκάθαρα. Ενώ η Τουρκία δεν είναι κράτος αλλά ποινικό αδίκημα στην περιοχή, παραβιάζοντας κάθε διεθνή νόμο και ηθική, εγκληματώντας εις βάρος κάθε ανθρώπινου δικαιώματος, η συμπεριφορά της ποτέ δεν θεωρήθηκε πρακτικά καταδικαστέα. Με την πρώτη παραβίαση του τουρκικού εναέριου χώρου, πριν προλάβει να ξημερώσει, «κτύπησαν κόκκινο» τόσο οι ΗΠΑ όσο και το ΝΑΤΟ.

Όσο και αν φαίνεται παράξενο, ισχύει ακόμα ένα πανάρχαιο ρητό, που λέει «για να ελέγχει κάποιος την περιοχή, θα πρέπει να ελέγχει την Κύπρο». Όσο για τους κατοίκους της, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, είναι αναλώσιμοι αναλόγως των περιστάσεων.

Η Συρία, μια χώρα με πανάρχαιο πολιτισμό και κουλτούρα, μετατράπηκε σε αρένα που οι μονομάχοι έχουν μπλεχτεί τόσο, που δύσκολα αντιλαμβάνεται κάποιος, ποιος πολεμά ποιον και γιατί. Οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο, για δικά τους συμφέροντα, υποστηρίζουν τις δήθεν μετριοπαθείς δυνάμεις των ανταρτών στη Συρία. Κτυπούν κατά βούλησιν το καθεστώς της Συρίας, αλλά και στον ΙSΙS και άλλες εξτρεμιστικές ομάδες. Το πρόβλημά τους ακούει στο όνομα Ρωσία, που για δικά της συμφέροντα κρατά τον Πρόεδρο Άσαντ και κτυπά τον ΙSΙS και τις άλλες εξτρεμιστικές ομάδες, που έχουν συμμαχήσει με αυτόν.

Η Τουρκία στα φανερά υποστηρίζει ό,τι η Αμερική, αλλά στα μουλωχτά υποστηρίζει τις δυνάμεις των ανταρτών στη Συρία. Είναι πολέμια της κυβέρνησης Άσαντ, αλλά και των Κούρδων αυτονομιστών που μάχονται εναντίον του ΙSΙS.

Το Ιράν είναι υπέρ του Άσαντ και εναντίον των Σουνιτών ανταρτών, ΙSΙS και άλλων σουνιτών εξτρεμιστών. Η Σαουδική Αραβία, υποστηρικτής κάποιων ανταρτικών ομάδων, που σήμερα αγωνίζονται ενάντια στον Άσαντ.

Το Κατάρ υποστηρίζει μια σειρά από επαναστατικές ομάδες, που αγωνίζονται ενάντια στον Άσαντ.

Η Γαλλία είναι υπέρ των μετριοπαθών από τις δυνάμεις των ανταρτών στη Συρία και κατά του Άσαντ, του ΙSΙS και άλλων ισλαμικών εξτρεμιστικών ομάδων.

Μέσα σε όλο αυτό το πολεμικό μπάχαλο, που συγχύζει ποιος πολεμά ποιον, μάλλον ανακατεύεται και η Κίνα.

Ο αναλώσιμος συριακός λαός δεν έχει ούτε λόγο, ούτε σημασία, και διεξάγει τον δικό του αγώνα επιβίωσης, με λαστιχένιες βάρκες, κινδυνεύοντας να μη φτάσει ποτέ σε προορισμό.

Αυτή είναι η αρχή ενός χοντρού «παιγνιδιού» στην περιοχή, που όσο χοντραίνει, τόσο θα ανοίγει ο κύκλος των εμπλεκομένων στην περιοχή, που αν φτάσει στα άκρα, που κρέμονται από μια φθαρμένη κλωστή, ίσως το τελικό αποτέλεσμα να είναι ο πόλεμος που δεν θα γραφτεί ποτέ στην ιστορία.