Φαίνεται οι κυβερνώντες μας και πιο ειδικά οι αρμόδιοι για την κρατική οικονομική μας διαχείριση, να νομίζουν ότι έχουν να κάνουν με μια αεικίνητη κατάσταση, που στην πορεία του χρόνου και με τα δεδομένα που έχουμε μπροστά μας, και την ανυπαρξία τομέων παραγωγής, εξαγωγών και εισαγωγής πρωτογενών πόρων για να την ανατροφοδοτήσουν, ότι θα κρατηθεί για πάντα. Η φιλοσοφία που εφάρμοσαν από την αρχή στα δημοσιοοικονομικά, όπου μετά την οικονομική κατάρρευση κράτησαν τις απολαβές των δημοσίων και ημιδημοσίων υπαλλήλων όπως και των συντάξεών τους σχεδόν ανέπαφες, φαίνεται να είναι για το καλό της γενικής οικονομίας. Τούτο διότι αυτοί είναι οι μόνοι ικανοί αιμοδότες της συνολικής οικονομίας, με τις αγορές και τις πληρωμές που κάνουν μέσα στο οικονομικό σύνολο.

Όμως αυτή η οικονομική αντιμετώπιση με τα δημοσιονομικά έπρεπε να είχε συνυπάρξει με την παντί τρόπω προώθηση των παραγωγικών μονάδων, που θα είχαν ως αποτέλεσμα την εργοδότηση ανέργων και ταυτόχρονα την εξαγωγή προϊόντων και την εισαγωγή ξένου συναλλάγματος. Μ’ αυτόν τον τρόπο θα είχε εισοδήματα το κράτος για την αναπλήρωση της αιμάσσουσας κρατικής οικονομίας, λόγω των μεγάλων δημοσιονομικών εξόδων. Αντί τούτου, σήμερα τα δημοσιονομικά έξοδα είναι δυσαναπλήρωτα, ζητώντας από τους επιχειρηματίες και τον κόσμο γενικά, που ευρίσκονται σε πολύ δύσκολη οικονομική κατάσταση, μέσα από δυσβάστακτες και καταστροφικές φορολογίες, να καλύψουν τις μεγάλες ανάγκες του Δημοσίου. Επίσης πάλιν άρχισε η Κυβέρνηση τα εξωτερικά δάνεια μέσω των ομολόγων, για να καλύψει κυρίως τις δημοσιονομικές ανάγκες και τις συντάξεις.

Είναι καλή η φιλοσοφία να κρατηθούν σε καλά επίπεδα οι απολαβές των δημοσίων και ημιδημοσίων, και εάν ήταν δυνατόν και των υπαλλήλων του ιδιωτικού τομέα, μέσα σε μια σοβαρή οικονομική κρίση, όμως αυτό πρέπει να γίνεται για περιορισμένο χρονικό διάστημα, και μάλιστα όταν δεν υπάρξει ξεκίνημα της γενικής οικονομίας ως συνόλου. Διαφορετικά θα αρχίσουμε τα ίδια, με εξωτερικούς και εσωτερικούς δανεισμούς, χωρίς να μπορεί το κράτος να τους αποπληρώνει. Δεν είναι αεικίνητη η οικονομία μας, που της δίδουμε μια ώθηση, αναμένοντας να περιστρέφεται για πάντα, χωρίς επανατροφοδοτήσεις.

Στην πορεία όφειλαν οι κυβερνώντες να είχαν προωθήσει με κάθε τρόπο τη δημιουργία διαφόρων παραγωγικών μονάδων με εξαγωγικούς προσανατολισμούς, για να υπάρξει εισαγωγή συναλλάγματος, και απασχόληση ανέργων. Δυστυχώς, τίποτε απ’ όλα αυτά δεν έχει γίνει και αρχίσαμε να επιδιώκουμε τα δάνεια με τα δανεικά και αγύριστα. Έστω και τη δωδεκάτη, το κράτος οφείλει να συνέλθει και να μπει μπροστάρης, με καθοδηγήσεις και ουσιαστικές βοήθειες για να υπάρξουν παραγωγικές μονάδες.