Στις 25 Σεπτεμβρίου 2015, το δικαστήριο έκρινε ένοχο τον ακτιβιστή δικηγόρο Μιχάλη Παρασκευά, ο οποίος εκατηγορείτο για τη μη αποπληρωμή των εισφορών του στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων ως πράξη πολιτικής ανυπακοής. Όπως επισημάναμε και αλλού, η πράξη αυτή του κ. Παρασκευά πηγάζει «από την αντισυνταγματικότητα του νόμου των Κοινωνικών Ασφαλίσεων, καθώς ο Διευθυντής του Ταμείου ενεργεί πάντα κατόπιν των οδηγιών του Υπουργού Οικονομικών, πράγμα που προσκρούει στο αρ. 59 του Συντάγματος, το οποίο διακρίνει την πολιτική εξουσία από τη διοικητική λειτουργία, ενώ οι Υπουργοί Οικονομικών και Εργασίας παραβιάζουν ρητά τον νόμο, αφού μέχρι το 2010 θα έπρεπε να είχαν καταθέσει νομοσχέδιο ενώπιον των βουλευτών που να αφορά τη δημιουργία ανεξάρτητης επιτροπής για τη διαχείριση των αποθεματικών του Ταμείου». Πέραν των νομικών σημείων, στο δικαστήριο, ως ένα από τα καίρια ζητήματα, επισημάνθηκε η κρατική οφειλή προς το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων ύψους 7,5 δις, ποσό το οποίο το κράτος δεν προτίθεται να επιστρέψει.

Παρ' όλα αυτά, το δικαστήριο αποφάσισε να μην ασχοληθεί με τα εν λόγω ζητήματα και να αρκεστεί στο γεγονός ότι η πολιτική ανυπακοή είναι όρος άγνωστος στο νομικό σύστημα! Είχαμε εναποθέσει τις ελπίδες μας στον άνθρωπο και στη φύση του να κατανοεί και να δείχνει αλληλέγγυος προς τον συνάνθρωπο. Πιστεύαμε πως το δικαστήριο είναι εν πολλοίς το μέσο εκείνο με το οποίο μπορούμε να καταδεικνύουμε τα λάθη και τις παραλείψεις και να αναδεικνύουμε τα σωστά και τα πρέποντα. Σ’ αυτήν την περίπτωση, τουλάχιστον, πέσαμε έξω. Το δικαστήριο αποφάσισε να καταδικάσει τον ακτιβιστή δικηγόρο. Δεν έχει σημασία το ύψος της χρηματικής ποινής που επιβλήθηκε. Σημασία έχει να αναρωτηθούμε γιατί το δικαστήριο δεν έλαβε υπ’ όψιν του όλα τα στοιχεία που είχε ενώπιόν του, τα οποία υποδεικνύουν τη στρεβλή λειτουργία του συστήματος. Την απάντηση ήρθε να δώσει ο ίδιος ο ακτιβιστής δικηγόρος, λέγοντας ότι «ο Σόλων ο Αθηναίος είπε πως ο Νόμος είναι σαν τον ιστό της αράχνης, που παγιδεύει μόνο τα μικρά έντομα. Εγώ προφανώς είμαι μικρό έντομο, ενώ τα μεγάλα έντομα τον ξεσκίζουν και τον διαπερνούν». Και για πες μου, αγαπητέ μου Μιχάλη: Γιατί το καλοκαίρι δεν μπορούμε να κοιμηθούμε με ανοιχτά παράθυρα;

Το ασφαλές θα ήταν, οι υποστηρικτές σου να παραδώσουν τα όπλα και να βρουν άλλοθι σ' εκείνους τους στίχους που μας διδάσκουν πως «αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ»? πως ο Χαλίφης σκότωσε τον Κεμάλ και πως κι εμείς πρέπει να επιστρέψουμε στα σπίτια μας, σιωπηλοί και ταπεινωμένοι και να μην τολμήσουμε να τα ξαναβάλουμε με το κατεστημένο? πως ο Σωκράτης και ο Αριστοτέλης, τους οποίους εσύ ο ίδιος επικαλέστηκες, νικήθηκαν από τη νεότερη «νομιμότητα» και δεν περνάει πια η μπογιά τους. Μας πρέπουν, όμως, κάτι τέτοιες παραδοχές;

Δεν θέλουμε ν' αλλάξουμε τον κόσμο. Αν μπορούσαμε, θα το κάναμε. Θέλουμε απλώς να βάλουμε το λιθαράκι εκείνο που θα προσδώσει μια μικρή αλλαγή στο ολιγαρχικό οικοδόμημα της νεότερης εποχής. Δεν θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Θέλουμε το κράτος να επιστρέψει τα 7,5 δις στο Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Θέλουμε οι Υπουργοί να εφαρμόσουν τον νόμο.

Μη μασάς. Το ψυχρό και άδειο πρόσωπο του δικαστηρίου ήταν μόνο η αρχή. Συνεχίζουμε. Γιατί «τίποτα δεν χαρίζεται, όλα κερδίζονται μόνο όταν τα διεκδικούμε και τα θέλουμε αληθινά». Έτσι δεν είναι;

ΕΙΡΗΝΗ ΣΑΒΒΙΔΟΥ
Πολιτικός Επιστήμων