Η πολιτική δεν είναι ευσεβείς πόθοι. Και η Τουρκία έχει ήδη κλοτσήσει την καρδάρα με το γάλα…

Πολλές φορές διαφωνούσα με πολλά από όσα συνέβαιναν στο προσκήνιο σχετικά με το Κυπριακό, αλλά δεν μιλούσα, όχι από φόβο ή δειλία, αλλά γιατί είχα την κρυφή ελπίδα πως μπορεί να έκανα λάθος και να είχαν δίκαιο όσοι διακατέχονται από μεγίστη ευφορία για «επί θύραις» επίλυση του προβλήματος.

Ωστόσο τώρα που ο Μουσταφά Ακιντζί (ΜΑ) επανέρχεται στις πάγιες σκληρές γραμμές του Έρογλου και του Ερντογάν, και πολλές φορές τις υπερβαίνει, όπως για παράδειγμα με τις θέσεις του για μόνιμες αποκλίσεις ως «νόμιμο δικαίωμα» των «Τουρκοκυπρίων» και για διασφάλιση χωριστών πλειοψηφιών με τη σφραγίδα του πρωτογενούς δικαίου, διαπιστώνω πως καταρρέει ως χάρτινος πύργος η κάθε ελπίδα για σωστή επίλυση του Κυπριακού.

Η πολιτική δεν είναι ευσεβείς πόθοι. Και η Τουρκία έχει ήδη κλοτσήσει την καρδάρα με το γάλα. Προσωπικά εξακολουθώ να γίνομαι αποδέκτης επιθέσεων, γιατί οι ζηλωτές της «λύσης» δεν αντιλαμβάνονται ποιος πραγματικά παρεμποδίζει τη δημοκρατική επίλυση του Κυπριακού. Θεοποιούν και εξαγνίζουν την τουρκική ηγεσία και την Άγκυρα, και κατακεραυνώνουν όποιον εκφράζει την ελάχιστη κριτική για τα πελάγη ευτυχίας στα οποία πλέουν πλησίστιοι.

Οι υπερβολικές προσδοκίες για δημοκρατική λύση στο Κυπριακό, λόγω της εκλογής ΜΑ, αποτελούν φενάκη και ψευδαίσθηση. Οι συνεχείς δηλώσεις του και η στάση της Άγκυρας το επιβεβαιώνουν και οδηγούν αρκετούς, ακόμη και από τους πλέον ενθουσιώδεις υποστηρικτές τού ενός εκ «των δύο ηγετών της Κύπρου μας», να ανακρούουν πρύμναν. Άλλοι πάλι ελπίζουν ότι η αριστερή ιδεολογία είναι αρκετή για να οδηγήσει σε επιβολή των θέσεων ΜΑ επί του Ερντογάν. Ξεχνούν ότι είναι ο ΜΑ που απαιτεί την εκ του μη όντος δημιουργία του συνεταιρισμού δύο συνιδρυτικών κρατών.

Από πού λοιπόν αντλείται όλη αυτή η αισιοδοξία; Από την παγανιστική συμπεριφορά του ΜΑ; Και τι άλλαξε όσον αφορά τη στάση της κατοχικής δύναμης;

Το κλίμα που καλλιεργείται δεν έχει αντίκρισμα και αισθάνομαι ότι προσωπικά με εξουδετερώνει (το ίδιο νομίζω συμβαίνει και με τους άλλους ευρωβουλευτές). Εξουδετερώνει τις δυνατότητές μου να μάχομαι στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με επιχειρήματα, που καίτοι είναι ορθότατα, δεν είναι πλέον αποτελεσματικά, διότι ακυρώνονται από τις ψευδαισθήσεις που καλλιεργεί η πλευρά μας σε όλη την Ευρώπη. Αν, για παράδειγμα, επιχειρήσουμε φέτος να διεκδικήσουμε ψήφισμα για την ΑΟΖ, ανάλογο με το περυσινό, θα υποστούμε οδυνηρή ήττα. Γιατί δεν μας πιστεύουν και εκθέτουμε και τους φίλους μας στο ΕΚ. Η δημιουργία της ψευδαίσθησης ότι βρισκόμαστε ένα βήμα προ της λύσης, μας δένει τα χέρια στην ΕΕ και αλλού. Και αυτό το ζούμε καθημερινά. Η αντίδραση όταν εγείρουμε το Κυπριακό είναι «μα το πρόβλημα λύθηκε».

Απόδειξη του πόσο λανθασμένη είναι η πολιτική της καλλιέργειας ευφόρου κλίματος, αφού ουσιαστικά τίποτε δεν έχει αλλάξει στην τουρκική πολιτική, είναι οι δηλώσεις του Κυβερνητικού Εκπροσώπου Βίκτωρα Παπαδόπουλου, ο οποίος αρνήθηκε ότι είναι η Λευκωσία που δημιούργησε το εύφορο κλίμα. Χωρίς να κατονομάσει όμως ποιος είναι αυτός που το δημιούργησε. Αρνήθηκε ότι «βρισκόμαστε ένα βήμα προ της λύσης». Ο ίδιος ο Πρόεδρος, από τη Νέα Υόρκη, τόνισε ότι η Τουρκία δεν έχει αλλάξει πολιτική. Γιατί λοιπόν κάποιοι επιμένουν ότι σώνει και καλά υπάρχει πρόσφορο έδαφος για λύση, και παίζουν με τον πόθο και τις προσδοκίες του λαού;

Επιθυμώ διακαώς μια σωστή λύση. Και φυσικά δεν συγκαταλέγομαι ανάμεσα σε όσους «οικοδόμησαν καριέρες επάνω στο άλυτο Κυπριακό». Τουναντίον. (Προσωπικά απώλεσα μια λαμπρή επιστημονική καριέρα και 17 χρόνια σπουδών).

Αλλά αυτό που ζητά η Τουρκία είναι να επιβάλει τους όρους της. Όρους που ο Πρόεδρος Αναστασιάδης απέρριψε στη Νέα Υόρκη. Μήπως και ο Πρόεδρος δεν θέλει λύση;

Συνεπώς, ο γογγυσμός ανάμεσα σε όσους επιζητούν άμεσα λύση συνίσταται στην προσπάθειά τους να αποδεχθούμε πάραυτα τους τουρκικούς όρους. Πιστεύουν ότι η λύση θα τους επιτρέπει να εμπορεύονται με την Τουρκία. Θα κατακτήσουν, λένε, τις τουρκικές αγορές. Τι όμως θα πουλούν στην Τουρκία;

Και ας μην ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχουν εναλλακτικές επιλογές. Η ΕΕ δεν αναφέρει στο Κοινοτικό Κεκτημένο τη διάλυση του ενιαίου κράτους της Κυπριακής Δημοκρατίας και την αντικατάστασή του από δυο ισότιμα κρατίδια, αλλά την αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Άγκυρα. Γιατί δεν είναι αυτή η γραμμή μας; Πώς αλλιώς η λύση θα εδράζεται στις αρχές της ΕΕ και στο Κεκτημένο;

Ο ΜΑ κατέθεσε ξεκάθαρα τη θέση του για μόνιμη παρέκκλιση από το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο. Έγραψα ήδη ότι πολλοί Ελληνοκύπριοι αποδέχονται ακόμη και τις πλέον ακραίες θέσεις του ΜΑ, προκειμένου να επιτευχθεί άμεση λύση.

Δεν αποκλείω όμως το ότι η εκατέρωθεν σκλήρυνση των θέσεων, ίσως υποκρύπτει συμπαιγνία.

Ο ΜΑ επιδιώκει ό,τι και η Άγκυρα, στις σημερινές συγκυρίες: Την αναγνώριση του ψευδοκράτους με κάθε τρόπο. Εμείς θα υπερασπιζόμαστε την Κυπριακή Δημοκρατία με όση δύναμη μάς έχει απομείνει.

Παραμένοντας παρανοϊκά πιστοί στις αρχές και τις αξίες που διακηρύσσαμε στις προεκλογικές εκστρατείες που μας οδήγησαν εδώ, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.