Ο Αναστασιάδης έχει να διαχειριστεί μια κοινωνία που το 2004 απέτυχε να πείσει, και το κούρεμα έριξε την αξιοπιστία του στα τάρταρα. Την ίδια στιγμή, ο Ακιντζί προσπαθεί να ισορροπήσει στο δικό του τεντωμένο σχοινί, έποικοι, Τ/κ, Τουρκία, αλλά και μια καχύποπτη ε/κ κοινή γνώμη

Η μικρή εικόνα: Το τελευταίο διάστημα κάποιες δηλώσεις του ηγέτη της τ/κ κοινότητας για εγγυημένες πλειοψηφίες πληθυσμών και εδάφους, με μόνιμες παρεκκλίσεις από τις βασικές ελευθερίες και το ευρωπαϊκό κεκτημένο, δικαιολογημένα προκάλεσαν θύελλα αντιδράσεων όλων των δυνάμεων, ακόμα και αυτών που πρόσκεινται θετικά στην κυοφορούμενη διαδικασία επίλυσης του προβλήματος. Σε μια προσπάθεια ερμηνείας, δεν μπορούν να αγνοηθούν και οι πολύ έντονες αντιδράσεις που υπήρξαν και υπάρχουν στα κατεχόμενα για τις συγκλίσεις στο περιουσιακό.

Οι ζωές πολλών ανθρώπων θα αλλάξουν άρδην, ειδικά όσων θα πρέπει να μετακινηθούν. Ενδεικτικό το πρωτοσέλιδο της εθνικιστικής εφημερίδας «Volcan» με το κυνηγετικό όπλο, ξυπνώντας κάποιες φοβίες που πηγάζουν από το παρελθόν. Ένα παρελθόν κατά το οποίο οι Ε/κ έλεγχαν την οικονομία του τόπου, με τους Τ/κ να ΄ναι οι φτωχοί συγγενείς, και βέβαια δεν θέλουν να επαναληφθεί. Εδώ βέβαια πρέπει να τονιστεί πως τα δικαιώματα χρήστη/ιδιοκτήτη αφορούν και 40.000 Ε/κ, δεν είναι μονόπλευρο.

Δημοσκοπήσεις στα κατεχόμενα δείχνουν τον Ακιντζί να χάνει έδαφος, οπότε σε μια προσπάθεια να κερδίσει την κοινή γνώμη της κοινότητάς του έκανε κάποιες σκληρές δηλώσεις για την πλευρά μας. Τελικά οι δύο κοινές γνώμες λειτουργούν σαν συγκοινωνούντα δοχεία, κάθε φορά που πανηγυρίζει η μια δυσαρεστείται η άλλη. Ένα άλλο ενδεχόμενο είναι πως όσο πλησιάζουμε στη διαδικασία του πάρε-δώσε, η κάθε πλευρά σκληραίνει τη στάση της για να αυξήσει τα ατού της στο διαπραγματευτικό τραπέζι.

Η μεγάλη εικόνα

Η εκλογή Ακιντζί ήταν η άνοιξη στον χειμώνα του Έρογλου. Με την εκλογή του έκανε παραδοχές που κανένας προκάτοχός του δεν τόλμησε. Το παρελθόν του σαν «δήμαρχος» της κατεχόμενης Λευκωσίας αμόλυντο, αυτό ήταν αρκετό να ενεργοποιήσει ξανά μια εν υπνώσει κοινωνία και να αναπτερώσει τις ελπίδες για μια βιώσιμη λύση, το δίκαιη πήγε περίπατο το ΄74. Οι δύο ηγέτες, βασιζόμενοι και σε προηγούμενες συγκλίσεις, προχώρησαν γρήγορα, λύση συνάδουσα με το ευρωπαϊκό κεκτημένο και ειδικότερα τις βασικές ελευθερίες. Το εξαιρετικό κλίμα δοκιμάστηκε, καθώς οι συνομιλίες εισήλθαν στα περίπλοκα ζητήματα, εδαφικό, περιουσιακό, εγγυήσεις.

Ο Αναστασιάδης έχει να διαχειριστεί μια κοινωνία που το 2004 απέτυχε να πείσει, και το κούρεμα έριξε την αξιοπιστία του στα τάρταρα. Την ίδια στιγμή, ο Ακιντζί προσπαθεί να ισορροπήσει στο δικό του τεντωμένο σχοινί, έποικοι, Τ/κ, Τουρκία, αλλά και μια καχύποπτη ε/κ κοινή γνώμη. Μια Τουρκία που για την ώρα δεν φαίνεται να ασχολείται και πολύ, έχει σοβαρότερα προβλήματα, αλλά μια σύγκρουση με αυτήν είναι δεδομένο πως θα είχε αρνητικά αποτελέσματα. Ένας δρόμος δύσκολος, τα σκαμπανεβάσματα αναμενόμενα από την πρώτη στιγμή, αν το Κυπριακό ήταν εύκολο δεν θα έμενε 41 χρόνια άλυτο. Την ίδια στιγμή, όμως, ο χρόνος δημιούργησε κάποια τετελεσμένα, που πολύ δύσκολα ανατρέπονται.

Δεν είναι όμως μόνο αρνητικά τα πράγματα, οι δηλώσεις του Βρετανού Υπ.Εξ., που λίγο-πολύ υποσχέθηκε βοήθεια για να αντιμετωπιστεί το κόστος της λύσης, δίνουν ένα καλό όπλο για να ξεπεραστεί και αυτός ο σκόπελος. Την ίδια στιγμή διαμορφώνεται ένα νέο σκηνικό στο μείζον θέμα των εγγυήσεων, μετά την άποψη που εκφράζουν επ' αυτού Ελλάδα και Βρετανία. Είναι ξεκάθαρο, πάντως, πως οι όποιες παρεκκλίσεις στις βασικές ελευθερίες υπάρξουν στην αρχή -και εδώ η πλευρά μας θα δείξει κατανόηση- δεν μπορούν να έχουν μόνιμο χαρακτήρα, και αυτό πρέπει να το αντιληφθεί η άλλη κοινότητα.

Στο διά ταύτα

Εφόσον Αναστασιάδης και Ακιντζί φιλοδοξούν να γίνει το πρώτο δίδυμο που θα κυβερνήσει την ομοσπονδιακή Κύπρο, οφείλουν να λαμβάνουν υπ' όψιν τις ανησυχίες και των δύο κοινοτήτων, οι δηλώσεις τους πρέπει να ΄ναι μετρημένες, γιατί για να έρθει η λύση χρειάζονται δύο «ναι». Πρέπει, επίσης, να ξεκαθαρίσουν πως πρέπει να νικήσουν όλοι, αλλά δεν μπορεί να ΄ναι ευχαριστημένοι οι πάντες, αλλά όσο το δυνατόν περισσότεροι.

Αν η μια από τις δύο πλευρές νιώσει νικημένη, τότε η λύση θα ΄ναι θνησιγενής και δεν θα αντέξει στον χρόνο. Δεν είναι μια λύση που θα αγαπήσουμε, αλλά δεν είναι αυτό το σημαντικό. Το σημαντικό είναι να μπορέσουμε να ζήσουμε μαζί της και να δίνει προοπτική για ένα καλύτερο μέλλον.

Υ.Γ. Όσοι μπήκαν ήδη στην κούρσα των Βουλευτικών, καλό θα ήταν να μη σούζουν πολλά τα πόδκια τους, επειδή ενδεχομένως στους επόμενους δύο μήνες οι συνθήκες να είναι εντελώς διαφορετικές απ' ό,τι σήμερα.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΡΘΑΡΗΣ
Μέλος της Ομάδας Κύπρος
Twitter: @martharisy