Λέχθηκαν πολλά για τη συνάντηση των κυπριακών πολιτικών κομμάτων, που έγινε στο Λήδρα Πάλας στις 30 Σεπτεμβρίου 2015, κατά την οποία η ΕΔΕΚ ήταν η οικοδέσποινα. Μεταξύ άλλων, ο κ. Σιζόπουλος είπε ότι «προτείνουμε η εκλογή προέδρου και αντιπροέδρου της Δημοκρατίας να γίνεται με κοινό ψηφοδέλτιο όπως στις ΗΠΑ, από το σύνολο του λαού, χωρίς στάθμιση ψήφου». Δηλαδή, οι Τουρκοκύπριοι δεν θα έχουν ποτέ δικαίωμα εκπροσώπησής τους με δικό τους υποψήφιο. Πρόσθεσε, επίσης, ότι «η Κύπρος είναι μικρή για να έχει τρεις Κυβερνήσεις, τρεις Βουλές, μια Γερουσία, τρεις δημόσιες υπηρεσίες, τρεις Αστυνομίες κλπ.». Είναι προφανές ότι το τεράστιο κόστος λειτουργίας θα το επωμισθεί ο λαός με σοβαρές επιπτώσεις στην ευημερία του. Εισηγήθηκε, ακόμα, να υιοθετήσουμε την καθαρή Ομοσπονδία όπως λειτουργεί στις ΗΠΑ, Αυστραλία και Καναδά. Μήπως σε αυτές τις χώρες δεν υπάρχουν ομοσπονδιακές Βουλές με δικά τους εκτελεστικά όργανα;

O κ. Σιζόπουλος δεν χάνει ευκαιρία να διαλαλεί σε όλα τα Μ.Μ.Ε. ότι με τη λύση που επιδιώκουμε θα καταλήξουμε σε λύση δύο κρατών, ή σε ένα μοντέλο λύσης που πιθανό να οδηγήσει σε βελούδινο διαζύγιο ή σε λύση δύο κρατών. Με τις εν λόγω εισηγήσεις, ο κ. Σιζόπουλος δίνει την εντύπωση ότι δεν γνωρίζει το Σύνταγμά μας του 1960, το οποίο προβλέπει τρεις Βουλές (άρθρο 61), καθώς επίσης ότι το 30% της Δημόσιας Υπηρεσίας, το 30% των δυνάμεων ασφαλείας και το 40% του στρατού συντίθεται από Τουρκοκύπριους (άρθρα 123, 129 και 130 αντίστοιχα του Συντάγματος). Πρόσθετα, ο κ. Σιζόπουλος φαίνεται να αγνοεί ότι σήμερα λειτουργούν στη χώρα μας, «Βορρά και Νότο», δυο Βουλές με 106 βουλευτές, δυο σώματα εκτελεστικής εξουσίας με 21 Υπουργούς και το μόνο σώμα που προβλέπεται να προστεθεί στη νομοθετική εξουσία είναι η Γερουσία, η οποία θα αποτελείται από ίσο αριθμό μελών από κάθε κοινότητα.

Στη δική μου παρέμβαση κατά την εν λόγω συνάντηση, είπα ότι για να φτάσουμε σε βιώσιμη λύση και να επανενώσουμε τη χώρα μας, είναι απαραίτητο να αναπτύξουμε αίσθημα αμοιβαίας εμπιστοσύνης και μια επιθυμία για αγαστή συνεργασία, για να βαδίσουμε προς το μέλλον με όλους τους συμπατριώτες μας, με κοινό όραμα. Μπορεί να υπάρξει ένα καταλληλότερο παράδειγμα από αυτό του Ελευθερίου Βενιζέλου και του Κεμάλ Ατατούρκ, οι οποίοι μετά από ένα πικρό και αιματηρό πόλεμο το 1922 πέτυχαν οικοδόμηση εμπιστοσύνης και συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών;

Τονίζω εμφαντικά ότι το κοινό όραμα είναι απαραίτητη προϋπόθεση για ειρηνική συνύπαρξη και ευημερία του λαού μας. Πρέπει επίσης να πείσουμε την Τουρκία ότι η επανένωση της Κύπρου το συντομότερο δυνατό, είναι προς το συμφέρον της, και προς το συμφέρον όλων των χωρών τής περιοχής αλλά και μακρινών χωρών που είτε έστειλαν αντιπροσώπους (facilitators) ή στρατιωτικά αποσπάσματα, για να διαφυλάξουν την ειρήνη στη χώρα μας. Είπα, επίσης, ότι και ένας ψύλλος μπορεί να προκαλέσει ενόχληση σε μια υπερδύναμη όπως η Τουρκία και να επιβραδύνει την πορεία της προς την Ευρώπη.

Τόνισα, επίσης, ότι ο οποιοσδήποτε καλός συνταγματολόγος μπορεί να συντάξει νόμους και κανονισμούς, οι οποίοι, όμως, μπορεί να παραμείνουν ένας ανεξίτηλος λεκές στο χαρτί όπου γράφτηκαν και ενίοτε σε μια κρίσιμη καμπή, συνταγματολόγοι και κυβερνήσεις φιλονικούν ως προς την ερμηνεία τους. Το τι χρειαζόμαστε σήμερα, για τη λύση του Κυπριακού, δεν είναι διαλέξεις τύπου Σιζόπουλου, αλλά μιαν αποφασιστικότητα να ζήσουμε με ασφάλεια και ειρήνη σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία με σεβασμό η μια κοινότητα προς την άλλη, με απαραβίαστα τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Για τις αποφάσεις μας, οδηγοί μας δεν πρέπει να είναι μόνο το Σύνταγμα αλλά και μια άσβεστη επιθυμία για αποφυγή των λαθών του παρελθόντος. Το τι χρειάζεται πάνω απ’ όλα, είναι καλή ψυχή και καλή καρδιά για συνύπαρξη προς αμοιβαίο όφελος.

ΣΠΥΡΟΣ ΧΑΤΖΗΓΡΗΓΟΡΙΟΥ
Από τον Γερόλακκο