Πριν από λίγες μέρες γιορτάσαμε, εν χορδαίς και οργάνοις, τα 55α γενέθλια της Δημοκρατίας μας. Μιας Δημοκρατίας που πέρασε από χίλια-δυυ κύματα, αλλά επέζησε, σε πείσμα όσων επιδίωξαν να την καταλύσουν, να τη διαλύσουν στα εξ ων συνετέθη. Με τις υπογραφές την 16η Αυγούστου 1960, του Μακαρίου και του ηγέτη των Τ/κ, Δρα Φαζίλ Κουτσιούκ, γεννήθηκε ένα κράτος υπό την κηδεμονία των Άγγλων και υπό τη δαμόκλειο σπάθη επεμβατικών δικαιωμάτων της Τουρκίας. Μιας Δημοκρατίας, που υπήρξε η ύστατη υποχώρηση κάποιων από την πλευρά μας, που ζούσαν με τον διακαή πόθο της Ένωσης.

Μιας Δημοκρατίας, που δεν αγκαλιάστηκε -στον βαθμό που θα έπρεπε- από τους πολίτες της. Ε/κ και Τ/κ. Που όφειλαν να συνεργαστούν, ή τουλάχιστον να προσπαθήσουν να το επιτύχουν. Απλό παράδειγμα αυτονόητης - στοιχειώδους συνεργασίας, ότι αυτό το νεοσύστατο τότε Κράτος είχε για σημαία του ένα σύμβολο που σχεδιάστηκε στις 12 Αυγούστου του ’60 από ένα Τουρκοκύπριο. Τον σκιτσογράφο και διδάσκαλο Ismet Vehit Giouney…

Αλλά, αφού, εν τη γενέσει της, η Δημοκρατία μας στηριζόταν σε σαθρές -μη ισχυρές- βάσεις, τι θα ανέμενε κάποιος; Όταν μας την είχαν στημένη οι Αγγλο-Τούρκοι συνωμότες και άλλοι συνεργοί τους, θα μπορούσε ένας τέτοιος σχηματισμός να εξαντλήσει, έστω, μια δεκαετία; Όταν, εκ των υστέρων, βρήκαμε αδιάσειστα στοιχεία, ότι η λεγόμενη Τουρκανταρσία ήταν κάτι προσχεδιασμένο; Το αμφισβητεί κανείς, όταν ένα από τα στοιχεία αυτά ήταν ένα έγγραφο του επιτελικού Γραφείου Πολέμου της Τουρκίας, που μιλούσε ξεκάθαρα για σχέδια διχοτόμησης του νησιού, και βρέθηκε ξεχασμένο σε ένα συρτάρι στο υπουργείου Γεωργίας, το ’64, όταν οι Τ/κ συν-ιδρυτές του Κράτους, κατόπιν έξωθεν «εντολών», εγκατέλειψαν ή μάλλον «δραπέτευσαν» άρον-άρον από τη συνεταιρική κυβέρνηση;

Αλλά από την άλλη, είμαι εξ εκείνων που πιστεύουν ότι, αν μόνοι τους προσπαθούσαν οι προαιώνιοι εχθροί μας να καταλύσουν το Κράτος στοχεύοντας στον διαχωρισμό, δεν θα ηδύναντο να το επιτύχουν. Όταν ο πρόεδρος και Αρχιεπίσκοπος, αντί να προασπίζεται τον νεότευκτο συμβιβαστικό «συνεταιρισμό», δεν έχανε ευκαιρία να αναφερθεί στον πόθο, τον εθνικό πόθο για Αυτοδιάθεση, δηλ. Ένωση, ε, τι θα αναμέναμε; Φυσικά, δεν επιρρίπτω όλες τις ευθύνες στον εθνάρχη Μακάριο.

Και ήταν αυτό ακριβώς που περίμεναν, τρίβοντας από χαρά τα χέρια τους οι Διχοτομιστές και πανούργοι νεο-Οθωμανοί επεκτατιστές, 36 μόνο χιλιόμετρα από τις ακτές της θαλασσοφίλητης Κερύνειας μας, με το δάχτυλο στην σκανδάλη… Να τους προσφέρουμε την ευκαιρία, έτοιμη στο πιάτο. Όπως και δεν άργησε να δοθεί η αφορμή, με τα θλιβερά -και βλακώδη κατ’ εμέ- γεγονότα στην Λευκωσία, παραμονές Χριστουγέννων του ’63. Στις 21 Δεκεμβρίου... Με τον θάνατο από σφαίρες Ελληνοκυπρίων αστυνομικών, της Τ/κ ιεροδούλου Τεμαλιέ και ενός ακόμη Τουρκοκύπριου άνδρα, που ήταν απλώς η θρυαλλίδα που προκάλεσε την, από πολλού χρόνου, προσχεδιασμένη και έξωθεν κατευθυνόμενη, έκρηξη.

Και ερχόμεθα στο σήμερα. Μετά τη σύντομη αυτή, ιστορική επί των γεγονότων, αναδρομή, όσο και αν αυτή ενόχλησε ενδεχομένως κάποιους, επιθυμούμε να επισημάνουμε τους κινδύνους που ήδη ελλοχεύουν, και φανερά επαπειλούν την κουτσουρεμένη Πατρίδα-Δημοκρατία μας. Και έγραψα: ενόχλησε, διότι ακόμη και σήμερα, εν έτει 2015, τιμώνται ή και ηρωοποιούνται ηγέτες που διέπραξαν λάθη. Τραγικά και μη αναστρέψιμα λάθη. Θρησκευτικοί και πολιτικοί ταγοί.

Σαν επίλογο, θα επαναλάβω -όσο και αν γίνομαι κουραστικός ή κινδυνεύω να χαρακτηριστώ ακόμη και γραφικός- ότι είναι αυτή η Κυπριακή Δημοκρατία που ευρίσκεται σήμερα στο στόχαστρο εκείνων που έχουν στόχο να την καταστήσουν υποχείριο, προτεκτοράτο της Άγκυρας. Θέτοντας σε εφαρμογή, και διά της υπογραφής μας -και αυτό είναι το χειρότερο- πειραματικά, μη βιώσιμα σχέδια ΔΔΟ, που αν εφαρμοστούν, ο μη γένοιτο, θα σηματοδοτήσουν το τέλος του κυπριακού Ελληνισμού.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗΣ
Ερευνητής, στοχαστής