Εδώ και καιρό, όσοι προωθούν την «όποια λύση», άρχισαν να χρησιμοποιούν ως «επιχείρημα» το οικονομικό όφελος που θα έχουν, τάχα, οι Ελληνοκύπριοι από αυτήν τη λύση. Η προσέγγιση αυτή είναι εξόφθαλμα λανθασμένη, αφού ένα μη λειτουργικό προτεκτοράτο με τον λαό του αιχμάλωτο της Τουρκίας δεν πληροί τις αναγκαίες προϋποθέσεις για ασφάλεια και, συνεπώς, πρόοδο του λαού. Ωστόσο, σ’ αυτό το άρθρο θέλω να σταθώ στην ηθική κυρίως πτυχή της προπαγάνδας αυτής, που, κατά την άποψή μου, προσβάλλει τους Ελληνοκυπρίους, αλλά και αυτούς που την προωθούν εκμεταλλευόμενοι τις οικονομικές δυσκολίες του κυπριακού Ελληνισμού.

Βγαίνουν οι διάφοροι φιλότουρκοι πρέσβεις (ο Αμερικανός, ο Άγγλος κ.λπ) και μας λένε ότι η Τουρκία είναι μια πλούσια χώρα, που θα κάνει επενδύσεις, ότι θα γεμίσουν οι τσέπες μας με τη «λύση», ότι είναι καλό να περάσουν οι αγωγοί από την Τουρκία αν συμφέρει οικονομικά κ.λπ, και βγαίνουν κάποιοι δικοί μας και άκριτα επαναλαμβάνουν τα ίδια λειτουργώντας ως αντηχεία. Οι ξένοι χειραγωγούν κάποιους πολιτικούς, οι πολιτικοί με κάποια ΜΜΕ ορισμένες ομάδες, και όλοι μαζί προσπαθούν να χειραγωγήσουν τον λαό. Δεν τιμά κανένα να χρησιμοποιεί τις οικονομικές δυσκολίες ενός λαού ως ευκαιρία για να του επιβληθεί μια κακή λύση, με το απατηλό επιχείρημα ότι έτσι θα λύσει τα οικονομικά του προβλήματα. Είναι μεμπτό γενικά, να χρησιμοποιείται η αδυναμία κάποιου ανθρώπου ή λαού για να του αφαιρεθεί κάτι που είναι γι’ αυτόν ακριβό, όπως η ελευθερία του, το κράτος του, η λαϊκή κυριαρχία του, η αξιοπρέπειά του, η ασφάλεια τού μέλλοντός του, η περιουσία του. Όλοι αυτοί οι ξένοι που έρχονται να μας νουθετήσουν «για το καλό μας», μου θυμίζουν κάποιους πρωταγωνιστές του Ντοστογιέφσκι ή του Ντίκενς ή του Μπαλζάκ, που εκμεταλλεύονται την αδυναμία, την φτώχια, την άγνοια ή την αφέλεια άλλων ανθρώπων για να αποκομίσουν κέρδη, δείχνοντας τάχα ανιδιοτελές ενδιαφέρον.

Υπάρχει όμως και μια δεύτερη πτυχή, που προσβάλλει αυτόν τον λαό. Οι πρεσβείες που σκέφτηκαν την προπαγάνδα αυτή ως το δυνατό τους χαρτί, έκριναν ότι οι Έλληνες της Κύπρου είναι συμφεροντολόγοι και «παραδόπιστοι». Έκριναν ότι αυτός ο λαός δεν έχει αρχές, ότι άμα του τάξουν χρήματα μπορούν εύκολα να τον εξαγοράσουν, να τον κάνουν να δει ως υπέρτερο το οικονομικό συμφέρον από το εθνικό, το ατομικό από το συλλογικό. Δεν αμφιβάλλω ότι κάποιοι είναι πράγματι έτσι, ωστόσο, παρ’ όλα τα κουσούρια μας, δεν πιστεύω ότι η πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων σκέφτονται έτσι. Υπάρχουν αυτοί που νομίζουν ότι με τη «λύση» θα κάνουν μπίζνες, ότι θα γίνουμε το Χονγκ Κονγκ της Τουρκίας, ότι θα γίνουν πλούσιοι υπό τη σκέπη της Τουρκίας, που θα ασκεί τον απόλυτο έλεγχο του νησιού χωρίς κανέναν αντίπαλο πλέον, αφού η Κυπριακή Δημοκρατία θα έχει καταργηθεί και η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι αντίβαρο. Θα παραδώσουμε, δηλαδή, τα κλειδιά του κράτους στην Τουρκία και θα περιμένουμε να μας λυπηθεί. Τόσο πολύ εμπιστεύονται κάποιοι την Τουρκία. Δεν αντιλαμβάνονται πως, όταν δεν έχεις κρατική κυριαρχία, αλλά εξαρτάσαι από την ανύπαρκτη μεγαλοψυχία ενός μοχθηρού κράτους, της Τουρκίας, ο πλούτος, ακόμα κι αν αποκτηθεί, μπορεί να σου αφαιρεθεί ανά πάσα στιγμή.

Μήπως δεν είχε πλούσιους Έλληνες η Ίμβρος και η Τένεδος ή ακόμα η Κωνσταντινούπολη? Τι έγιναν? Πώς τους αντιμετώπισε η Τουρκία? Όταν δεν υπάρχει ασφάλεια, δεν υπάρχει ούτε οικονομική ανάπτυξη. Είναι πάντως απαράδεχτο το ότι ο λαός δεν έχει πληροφόρηση για όσα συζητιούνται παρά μόνον από διαρροές ή από τον Ακιντζί, ο οποίος, όπως αναμενόταν από όλους τους λογικούς ανθρώπους, υπερασπίζεται τις διαχρονικές θέσεις της Τουρκίας. Όσοι αρνούνται να πληροφορήσουν με στοιχεία τον λαό, αλλά τον παραπληροφορούν με ωραιοποιήσεις και συνθήματα, το κάνουν επειδή φοβούνται την αντίδρασή του. Αφού, για παράδειγμα, προχώρησε, όπως λέει η Κυβέρνηση, το ζήτημα της διακυβέρνησης του νέου μορφώματος, ας εξηγήσει στους πολίτες τι ακριβώς προβλέπεται για την εκ περιτροπής προεδρία, για τις Βουλές και τις Γερουσίες, για τις Αστυνομίες, για τις ιθαγένειες, και μετά για το περιουσιακό, τους «παλαιούς ιδιοκτήτες» και τους «νέους χρήστες», για το ποιος θα πληρώσει τις αποζημιώσεις στους κατοίκους αυτού του εξ υπαρχής καταχρεωμένου νέου «κράτους» κ.λπ. Ο λαός θέλει να ξέρει για να μπορεί να κρίνει. Τώρα! Όχι όταν υπογραφεί η «λύση» τύπου Ανάν και έλθει ενώπιον του λαού ως τετελεσμένο γεγονός.

ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΑΒΡΑΑΜΙΔΗΣ