Μπροστά στα μάτια μας (ante oculos) συντελείται η αποδόμηση της κοινωνίας, η νόθευση θεσμών, αξιών, ηθών και οραμάτων, αλλά και της αγάπης για τα πάτρια (amor patrie). Η παγκοσμιοποίηση του ιμπεριαλισμού και η νομιμοποίησή της ως «…οράματος πλεύσης» υποβοήθησε ήδη στο να ενοποιηθούν και στην Κύπρο (προς αγαλλίαση και του κατακτητή) και τα δήθεν κάποια οράματα (Αναστασιάδη, Ακιντζί), με θεατρικές παραστάσεις στα κατεχόμενα και συναυλίες επαναπροσεγγιστών της κατάργησης του κράτους και της ταυτότητάς μας.

Και βλέπουμε, για παράδειγμα, κάποιους ήδη φθαρμένους Δεξιούς να συμβαδίζουν χυδαία με κάποιους αναξιόπιστους Αριστερούς σοσιαλίζοντες στην προσπάθειά τους να επιτύχουν υπηρέτηση ιδίων αντεθνικών συμφερόντων, οδηγώντας έτσι στην αποϊδεολογικοποίηση των κομμάτων τους. Δηλαδή όλοι αυτοί, αποκηρύσσοντας ακόμα και τις ιδεολογικές τους καταβολές -αλλά και τις ταξικές τους διαφορές- συγκροτούν ή μηχανεύονται μηχανισμούς νομής της εξουσίας, ή τιμαρίων αυτής, όπερ και το ζητούμενό τους. Και βρυχώνται, οι άθλιοι, ενώπιον λαού και ερειπίων της κατοχής, θαυμασίως!

Η διαχρονική όμως κοινωνική, πολιτική και κομματική αποσύνθεση, όπως αυτή κυριαρχεί σήμερα, ήδη παράγει και θρέφει ένα δαιδαλώδες και γιγάντιο αιμοβόρο παρασιτικό οικοδόμημα, πρωτίστως επικίνδυνο με συνοικοδόμους τους κοινωνικούς, θρησκευτικούς και ψευδοπολιτικούς αρχηγέτες του τόπου και των γηγενών και εισαχθέντων στα πάλαι ποτέ πάτρια εν καταργήσει.

Και μη διάγετε κεχηνότες, διότι ο ιδεολογικός και πολιτικός καιροσκοπισμός έχει πάρει ήδη μορφές παράνοιας και δοσιλογισμού. Και συνοπτικότερα είναι η άρρωστη κοσμοπολίτικη καπιταλιστική κατοχική βδέλλα με φορεσιές και αποκόμματα αριστεροκεντροδεξιών ιδεών, που αποτελούν ήδη τον στυλοβάτη του καθεστώτος.

Σε αυτή, λοιπόν, τη χαβούζα της δήθεν σύγχρονης και «πατριωτικής» αποκαθήλωσης αρχών, το άτομο νιώθει χαμένο. Και όσοι εξακολουθούν ακόμα να αισθάνονται πολίτες-άνθρωποι, προσπαθούν απεγνωσμένα να μην πνιγούν από την αποφορά του περιεχομένου των συνθημάτων που τους εξαπολύουν οι αποπειρώμενοι νομή εξουσίας δι’ υφαρπαγής λόγων και ιδεών, βασικά για να μας ευθυγραμμίσουν με κατοχικά τετελεσμένα και τον νομιμοποιούμενο εποικισμό Αναστασιάδη-Ακιντζί.

Σε πατρίδα υπό ολικήν απονομιμοποίηση και εκποίηση, η εθνική πολιτική ηθική ταπεινώθηκε. Και οι βρυχηθμοί των δυο σουλατσαδόρων, που νοθεύουν το κάλλος της πατρίδας και διευθύνουν την αλλοτρίωση, αποτελούν τρανά παραδείγματα της πολιτικοϊδεολογικής σήψης και του απόλυτου ευρωκαιροσκοπισμού. Αλλά εμείς, γιατί σιωπούμε; Η Ρόζα Λούξεμπουργκ είχε επισημάνει πως: «Ο κόσμος είναι τόσο ωραίος, με όλη τη φρίκη του. Και θα 'ταν σίγουρα πιο ωραίος, αν δεν τον βάραιναν οι αδύναμοι και οι δειλοί» (Και όχι μόνο)!

Υ.Γ. Αλήθεια, τι να εννοούσε; Κι εμείς γιατί σιωπούμε;

ΑΝΔΡΕΑΣ ΦΡΥΔΑΣ
Πρώην Δήμαρχος Μόρφου