Αλήθεια, ποιο κράτος σ’ ολόκληρο τον κόσμο θα μπορούσε να παραμείνει σε πλήρη αδράνεια, σιωπή και χωρίς καμία αντίδραση στο δεδομένο, ο κατακτητής ενός τμήματός του να ενώσει με υποθαλάσσιο αγωγό νερού τη δική του ενδοχώρα με το υπό κατοχήν έδαφος; Ιδιαίτερα όταν κατ’ αγαθή σύμπτωση το Νόμιμο Κράτος, εκπροσωπώντας την Κυπριακή Δημοκρατία στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, δεν άδραξε την ευκαιρία να καταδικάσει αυτήν την απαράδεκτη «πρωτοβουλία», που μονομερώς επέβαλε αυθαίρετα η Τουρκία.

Ακατανόητη, λοιπόν, η ανοχή και/ή απάθεια που επιδεικνύει η Κυπριακή Δημοκρατία ως αυθύπαρκτο κράτος, μέλος του ΟΗΕ και πρόσθετα της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εκτός και εάν σιωπηρά προϋπήρξε η «άτυπη» συγκατάθεσή μας, ιδιαίτερα αφού πρόσφατα αποκηρύξαμε δημόσια την ανάγκη ύπαρξης του ομφάλιου λώρου με την Ελλάδα. Ίσως ακόμη στο πλαίσιο του «κοινού οράματος» ο κ. Ακιντζί να προσκαλέσει τον Πρόεδρό μας να παραστεί, ως ο ηγέτης της ελληνοκυπριακής πλευράς, στην τελετή (πανηγύρια) που ο κ. Ερντογάν ετοιμάζει (προεκλογικά άλλωστε τον εξυπηρετεί) για την «υποδοχή» επίσημα της ροής νερού από την Τουρκία στην Κερύνεια!

Αλήθεια, γιατί ανεχθήκαμε για τόσο χρόνο την προώθηση των έργων γι' αυτήν τη «σύνδεση» Τουρκίας με την υπό κατοχή γη μας; Έλλειψη διορατικότητας, αμηχανία ή παραδοχή αδυναμίας να αντιληφθούν οι έχοντες εξουσία την τουρκική βουλιμία. Κυρίως, όμως, γιατί δεν αντιδράσαμε πριν -και τώρα έστω- ενώπιον της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Όταν μια τέτοια, άμεση και τελική πλέον, σύνδεση που επέβαλε η Τουρκία, παραβιάζοντας κάθε έννοια κυριαρχίας, αντίθετα στο διεθνές δίκαιο, παραμένει στο απυρόβλητο, τι απέμεινε να ελπίζει αυτός ο τόπος και ο λαός του; Την πλήρη τουρκοποίηση ή επικυριαρχία;

Πάντα υποστήριζα, ως ενεργός πολίτης, την άποψη ότι χωρίς δικαίωση της Κερύνειας, η όποια λύση ήθελε προκύψει θα είναι άδικη και μη βιώσιμη, άποψη που φαίνεται δυστυχώς να επαληθεύεται, γιατί εφ’ ενός η Τουρκία προωθεί σταθερά τις δικές της επεκτατικές βλέψεις, κάποιοι βιάζονται να κλείσει όπως - όπως το Κυπριακό και εμείς, ως το νόμιμο κράτος και ως λαός που έπρεπε να διεκδικούσαμε αταλάντευτα το δίκαιό μας, εθελοτυφλούντες αναζητούμε δικαιώματα «χρήστη» και ομοσπονδιακή λύση βραχύβια, δύο συνεταιρικών κρατιδίων.

Εάν δεν λυθεί, μας λένε, θα επέλθει η διχοτόμηση. Το ίδιο μας λένε ότι θα επέλθει, γιατί οι διαφωνούντες με τις συγκλίσεις και την όλη πορεία των διαπραγματεύσεων του Κυπριακού, οι έχοντες δηλαδή άλλη άποψη, δεν υποβάλλουν εισηγήσεις. Παραγνωρίζουν, όμως, ότι καμία συνέπεια σε βάρος μας με βάση τα τετελεσμένα που προβάλλει η Άγκυρα δεν μπορεί να καταστήσει νόμιμη την κατοχή και τον εποικισμό, χωρίς τη δική μας υπογραφή. Η άλλη οδός είναι, όσο και εάν τα μεγάλα κόμματα δεν το βλέπουν, πρόδηλη: η αμετακίνητη διεκδίκηση κατά το δίκαιο. Τα 41 χρόνια που πέρασαν κατέδειξαν σαφώς ότι όσες παραχωρήσεις και εάν έγιναν από την πλευρά μας (και υπήρξαν πολλές), δεν υπήρξε ανταπόκριση, γι’ αυτό και δεν έχει επέλθει λύση.

Στις συμφωνίες 1977 και 1979 μας απάντησαν, αντί της εφαρμογής τους, με την ανακήρυξη του ψευδοκράτους. Τη συμφωνία του Τάσσου, Ταλάτ - Καμπάρι την καταπάτησε ο δεύτερος, γιατί ως του υπέδειξε η Άγκυρα μόνο οι ιερές συμφωνίες πρέπει να τηρούνται. Με τη δήλωση του Μαΐου 2008 (Χριστόφια - Ταλάτ) και του Φλεβάρη 2014 (Αναστασιάδη - Έρογλου) ανύψωσαν το Ψευδοκράτος ως ισότιμο συνέταιρο στο «νέο», με την ξεχωριστή «δομή», κρατικό μόρφωμα, που όπως το επιθυμούν οι Τούρκοι θα έχει έδαφος και πληθυσμό σαφώς διακρινόμενο από το έτερο μέρος του συνεταιρισμού. Ας μην παραμένουμε απαθείς ή αμήχανοι. Ο χρόνος εξαντλείται πιεστικά και καταστρεπτικά. Το μέλλον εξαρτάται από τη δική μας αντίδραση και διεκδικητικότητα, και όχι από την υποταγή σε λύση η οποία προεξοφλά την επικυριαρχία της Τουρκίας.

ΑΝΔΡΕΑΣ Σ. ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ
Δικηγόρος