Η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) και η Ευρώπη γενικά σήμερα βρίσκονται σε μια δύσκολη και κομβική κατάσταση. Πρώτον, η οικονομική κρίση, που άρχισε στις αρχές του αιώνα στις ΗΠΑ και εξαπλώθηκε στην Ευρώπη.

Σε Ιρλανδία, Ισπανία, Πορτογαλία, Κύπρο, με αποκορύφωμα την Ελλάδα, που δεν φαίνεται να έχει ξεπεράσει την κρίση. Η κατάσταση στην Ελλάδα ταρακούνησε την Ευρώπη και απείλησε τη ζώνη του Ευρώ, και αυτό τούτο το κοινό νόμισμα. Είναι το αιώνιο πρόβλημα μεταξύ του πλούσιου Βορρά και του φτωχού Νότου. Τελευταία δε, η παντοδυναμία της Γερμανίας στη ζώνη του Ευρώ και γενικά στην ΕΕ. Δεύτερον, έχουμε τώρα το τεράστιο πρόβλημα των μεταναστών. Οι πολιτικοί μετανάστες από τις χώρες της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής είναι ένα πρόβλημα που δεν φαίνεται να έχει ακόμα αντιμετωπισθεί.

Εκατομμύρια πρόσφυγες εγκαταλείπουν τη Συρία και τις άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής, και κατευθύνονται μέσω της Ελλάδας και των Βαλκανίων προς τη Δύση, για να καταλήξουν στη Γερμανία, τις Σκανδιναβικές Χώρες και το Ηνωμένο Βασίλειο (ΗΒ).

Όπως έχω γράψει κατ’ επανάληψιν, το πρόβλημα δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί από την Ευρώπη μόνο, πρέπει να αντιμετωπισθεί σε μια παγκόσμια κλίμακα. Ο ΟΗΕ και οι εξειδικευμένοι του οργανισμοί πρέπει να αναμειχθούν.

Τρίτον, το πλέον σημαντικό είναι ότι η Ευρώπη δεν είναι ένα ενιαίο σύνολο και μερικές χώρες δεν είναι ευχαριστημένες με τη θέση τους σ’ αυτήν, και σκέφτονται τρόπους να καλυτερεύσουν τη θέση τους.

Το ΗΒ δεν είναι ευχαριστημένο με τη θέση του στην ΕΕ. Και ο μεν κ. Κάμερον προσπαθεί να πάρει περισσότερα πλεονεκτήματα αλλά να παραμείνει σ’ αυτή, άλλοι, όμως, όπως το UKIP, θέλουν να αποχωρήσουν από την Ένωση. Ο λόγος είναι η εθνική υπερηφάνεια: δεν θέλουν να κυβερνώνται από τις Βρυξέλλες και βέβαια από τη Γερμανία.

Θα γίνει δημοψήφισμα γι’ αυτό το θέμα, δηλαδή της παραμονής ή όχι της χώρας στην ΕΕ. Προς το παρόν, δεν φαίνεται ότι οι Βρετανοί θα αποχωρήσουν από την ΕΕ. Δεν ξέρουμε, όμως, τι θα γίνει στο μέλλον. Τέταρτον, η ΕΕ. δεν έχει κοινή πολιτική σε πολλά ζητήματα.

Οπωσδήποτε, δεν έχει κοινή στρατιωτική πολιτική και τα περισσότερα κράτη-μέλη της στηρίζονται στο ΝΑΤΟ. Αυτή είναι η Ευρώπη σήμερα, με τα πάμπολλα προβλήματά της, τη γραφειοκρατία της και τις ατέλειές της. Είναι, όμως, ίσως η αρχή προς κάτι καλύτερο. Με υπομονή και επιμονή.

ΔΡ ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΧΙΛΛΕΩΣ ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ*
[email protected]
Δικηγόρος, Διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών και Διεθνών Σχέσεων