Το επί θύραις σόφισμα ότι η «Διζωνική, Δικοινοτική Ομοσπονδία» είναι η μοναδική λύση που θα απελευθερώνει και θα επανενώνει την Κύπρο και τον λαό της, αυτοακυρώνεται από τα ίδια τα στοιχεία φρασεολογίας που το συναποτελούν. Και αποτελεί αφ' εαυτού μια επιδίωξη που διχάζει, διαιρεί και εξυπηρετεί εσαεί (και σαν εφαλτήριο περαιτέρω εκμηδενισμού και εξαφάνισης της Κυπριακής Δημοκρατίας) όλες εκείνες τις εσωτερικές δυνάμεις που τύχουν σαν ιδεολογία τους να υπηρετούν πειθήνια τα ξένα συμφέροντα, τα οποία επιδιώκουν την, διά και διεθνούς αποδοχής και νομιμοποίησης, εκχώρηση της Κύπρου στην Τουρκία. Και, είτε το παραδέχονται είτε όχι οι θιασώτες και πλασιέ αυτού του σοφίσματος, αυτό επιδιώκεται να επιβληθεί και να κυριαρχήσει επί του λαού.

Το σόφισμα όμως αυτό που, κατά μονοδιάστατο τρόπο εκφωνείται συνεχώς από ένα και μόνο «μιναρέ» προπαγάνδισής του, δεν οφείλεται στη δύναμη της αληθείας του. Αλλά οφείλεται στην αδράνεια και την απογοήτευση που διακατέχει την καταπληκτική πλειοψηφία του κυπριακού Ελληνισμού. Ο οποίος άγεται και φέρεται ακέφαλος και δυστυχής από δειλούς, καιροσκόπους, στρατευμένους στη Νέα Τάξη Πραγμάτων της Παγκοσμιοποίησης και του Ιμπεριαλισμού, οίτινες και παραχαράσσουν εντέχνως και την ιστορική πραγματικότητα.

Και όσο ο σκεπτόμενος πολίτης εκβιάζεται και εξωθείται στην αποξένωση, από το αίτημά του για εθνική επιβίωση και την πολιτική (και εθίζεται στον κρετινισμό), τόσο και η «κοινωνία» ασελγεί κατ' εξακολούθηση και παντοιοτρόπως στο φυσικό και ιστορικό πεδίο. Με αυξανόμενη την παραισθησιογόνο παχυδερμία της, ομού μετά της δημόσιας και της ιδιωτικής εθνοπολιτικής και κομματικής χρεοκοπίας, που καταλήγει στην εκούσια ειλωτεία και στη διά ιστορικού βίου δουλική υποταγή.

Όποιος λοιπόν αναθεματίζει απλώς τα «κακά» ή ένοχα κόμματα, είναι σαν να πιστεύει ότι μέσα σ' αυτό το σαθρό νεοταξικό πλαίσιο μπορεί να υπάρξουν κόμματα, συνδικάτα και κράτος παλιάς δημοκρατικής αστικής κοπής, που είναι ικανά να προωθήσουν τα συμφέροντα της κοινωνίας και του λαού (δήθεν).

Αλλά κοιτάξτε: Το στρατηγικό πρόβλημα είναι το πώς θα ανατραπεί αυτή η κατάσταση και πώς θα αλλάξει η κοινωνία και όχι το πώς θα συμμετέχουμε σ' αυτό το σύστημα της σήψης και της οργανωμένης πλύσης εγκεφάλου. Η διέξοδος, συνεπώς, είναι ο αγώνας, η δημιουργία οράματος και πίστης. Η λιποταξία και η θεωρητικοποίηση της παραίτησης οδηγούν στην αυτοαναίρεσή μας, στην κοινωνικοπολιτική και πολιτιστική μας εξάτμιση. Και το να βρίσκουμε προσωρινά μαντρί σε πλαστικούς πολιτικούς των συμβιβασμών και της συνένοχης σιωπής μπροστά στα όσα σήμερα διαδραματίζονται εδώ και στα κατεχόμενα εδάφη μας, είναι μια υποτυπώδης ανώφελη αντίδραση. Επειδή νομίζουμε ότι δεν υπάρχει τίποτε άλλο, εκτός από τις «επιλογές» που μας έχουν επιβάλει οι φθαρμένοι νομενκλατούριοι κορύβαντες ψευδοσοφιστές της εξουσίας και αυτής της πολιτικής (που την ταπεινώνουν).

Υ.Γ. Ο κόσμος είναι τόσο ωραίος με όλη τη φρίκη του και θα ΄ταν σίγουρα πιο ωραίος αν δεν τον βάραιναν οι αδύναμοι και οι δειλοί δωσίλογοι, είχε πει η επαναστάτρια Ρόζα Λούξεμπουργκ. (Για όσους τη γνωρίζουν).

ΑΝΔΡΕΑΣ ΦΡΥΔΑΣ
Πτυχ. Νομικών και Πολιτικών Σπουδών