Αφού η θέση του Προέδρου είναι να μη δεχόμαστε ως ορθές τις δηλώσεις Ακιντζί, γιατί δεν καταρρίπτεται επίσημα από το Κράτος αυτή η απειλή και γιατί δεν καταγγέλλονται τέτοιες δηλώσεις ως αντίθετες στο «καλό κλίμα»…

Ο Πρωθυπουργός της Ελλάδος πέτυχε σε δύο διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις, σε διάστημα 8 μηνών, να εξασφαλίσει και πάλι την πλειοψηφική αποδοχή του προγράμματός του από τον ελληνικό λαό. Τούτο μάλιστα ενώ πριν από τις εκλογές του Γενάρη είχε σαφή αντιμνημονιακή πολιτική, ενώ στη συνέχεια ο ίδιος υπέγραψε το τρίτο μνημόνιο. Προφανώς μια διαφορετική εκλογική πορεία, παρά την υπογραφή του τρίτου μνημονίου, σε σχέση με την τύχη του ΠΑΣΟΚ, το οποίο μετά που έφερε το πρώτο μνημόνιο στην Ελλάδα επήλθε η πλήρης κατάρρευση της εκλογικής του δύναμης, όπως και με τη Ν.Δ., που στην περίοδο της δικής της πρωθυπουργίας υπογράφηκε το δεύτερο μνημόνιο και έκτοτε παραμένει δεύτερο σε ισχύ κόμμα.

Ποίο λοιπόν είναι το κύριο στοιχείο που διαφοροποιεί τον Αλέξη Τσίπρα έναντι των επιλογών του ελληνικού εκλογικού σώματος, παρά τις τόσες εναντιώσεις προς τον ίδιο και την πολιτική του; Η απλή παραδοχή ότι διέπραξε και λάθη στην επτάμηνη προηγούμενη θητεία του; Το χαμόγελο ενός νέου σε ηλικία πολιτικού; Οι εκάστοτε θέσεις του που δεν παρουσίασαν συνέπεια σε σχέση με το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, που έμεινε γνωστό ως πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης; Όλα αυτά και άλλα πολλά, πώς διαμορφώνουν ελπίδα γι' αντροπή της ανεργίας, βελτίωση του κατώτατου ορίου επιβίωσης στην καθημερινή ζωή των πολιτών της Ελλάδος, ανατροπή της ύφεσης και πραγμάτωσης νέων επενδύσεων και ανάπτυξης;

Σε τι οφείλεται η «εξαφάνιση» άλλων ηγετών όπως Σαμαρά, Παπανδρέου, Βενιζέλου, Μεϊμαράκη και ακόμη Λαφαζάνη και Ζωής; Μήπως κύριος λόγος προτίμησης από την πλειοψηφία του λαού είναι η ουσία της προσπάθειάς του να αναδείξει την άδικη και χωρίς πραγματική αλληλεγγύη στάση των Ευρωπαίων εταίρων, που επέβαλαν ένα πρόγραμμα το οποίο αντί να μειώσει το δημόσιο χρέος, αυτό διογκώθηκε στα πέντε τώρα χρόνια εφαρμογής του, με σαφώς προβλέψιμη και δεδομένη την αδυναμία εξόφλησης; Μήπως η επίκληση και ανάδειξη της αξιοπρέπειας του λαού και του Κράτους με την παράλληλη καθαρή θέση ότι πρέπει επιτέλους η σκληρή στάση των εταίρων να καμφθεί με την παράλληλη ανάδειξη της υποχρέωσης της Ελλάδος να βελτιώσει το σύστημα διακυβέρνησης, φορολογίας και πάταξης της διαφθοράς;

Το βέβαιο είναι ότι για όσους προσήλθαν στις κάλπες, υπάρχει η αντίληψη ότι διατηρείται ακόμα η ελπίδα διεκδίκησης βελτιώσεων στους όρους δανεισμού και ανασυγκρότησης της χώρας, γι’ αυτό και δόθηκε στον Πρωθυπουργό μια ακόμη ευκαιρία. Του έδωσαν εντολή να αγωνιστεί για μια Ελλάδα πιο οργανωμένη, δυνατή και για ένα λαό υπερήφανο, που θα συμβάλει ώστε πραγματικά να ακολουθήσουν καλύτερες μέρες.

Στην Κύπρο, όμως, δεν υπάρχουν ανάλογες ελπίδες για μια πραγματική διεκδίκηση για καθαρή λύση του Κυπριακού, που θα θεμελιώνεται όχι στην ψευδαίσθηση της καλής βούλησης της Τουρκίας, αλλά στο ότι η Τουρκία παρανομεί κατά το Διεθνές Δίκαιο για 41 χρόνια σε βάρος μιας χώρας μέλους της Ε.Ε., και κατέχει και προωθεί τον παράνομο εποικισμό τμήματος του εδάφους της Ε.Ε. Η θέση μας, του καλού παιδιού, επιτρέπει πέραν από την αδιάλλακτη Τουρκία και στον κ. Ακιντζί (που η δική μας πλευρά επαίνεσε για το όραμά του για λύση, κοινό όπως διαλαλεί ο κ. Αναστασιάδης με το δικό του) να προκαλεί με δήλωση που περιέχει απειλή πολέμου, εάν δεν γίνει σύμφωνα με τις επιθυμίες της Τουρκίας η διαχείριση του υποθαλάσσιου πλούτου μας.

Αφού η θέση του Προέδρου είναι να μη δεχόμαστε ως ορθές τις δηλώσεις Ακιντζί, γιατί δεν καταρρίπτεται επίσημα από το Κράτος αυτή η απειλή και γιατί δεν καταγγέλλονται τέτοιες δηλώσεις, ως αντίθετες στο «καλό κλίμα»; Η έλλειψη τέτοιας αντίδρασης επιβεβαιώνει τη νέα, συνοδευμένη με σαφή απειλή, απαίτηση σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, που σύντομα θα μετατραπεί σε νέο «κεκτημένο» της Τουρκίας.

ΑΝΔΡΕΑΣ Σ. ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ
Δικηγόρος