Η ρευστή γεωπολιτική αστάθεια στη Μέση Ανατολή και ανατολική Μεσόγειο, λόγω της αστάθειας που επικρατεί στην περιοχή, προκαλεί πονοκέφαλο σε χώρες και λαούς της περιοχής, αλλά και σε όλες στις εμπλεκόμενες δυνάμεις, που αδυνατούν να προσδιορίσουν τις εξελίξεις και τις προοπτικές για συνεργασίες, λόγω των απρόβλεπτων εξελίξεων που δεν μπορούν να καθορίζουν κάτι το θετικό για τα γεωπολιτικά δρώμενα της περιοχής, τα οποία έχουν επιπτώσεις στις διεθνείς εξελίξεις, επειδή η κάθε χώρα της περιοχής, όπως και οι μεγάλες δυνάμεις, ακολουθούν πια τη δική τους πορεία και συμπόρευση, ανάλογα με τις γεωπολιτικές τους στρατηγικές και συμφέροντα.

Και αυτό διαφαίνεται από τις συμπεριφορές μιας σειράς φιλοδυτικών χωρών της περιοχής όπως είναι η Αίγυπτος, που εγκαταλείπει τη γεωπολιτική τυφλότητα προς τους συμμάχους της, με επικεφαλής τις ΗΠΑ, και τώρα διεκδικεί θέση περιφερειακής δύναμης στο πολυπολιτικό διεθνές σύστημα, λόγω των μεγάλων κοιτασμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου στην περιοχή Ζορ της δικής της ΑΟΖ και της αναβάθμισης της διώρυγας του Σουέζ, την αγορά οπλικών συστημάτων από Ρωσία και Γαλλία, και της εμπλοκής της στην καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους, το οποίο αποτελεί εμπόδιο στους σχεδιασμούς των Αιγυπτίων για κοινωνική, οικονομική και πολιτική μετεξέλιξη.

Την ίδια τακτική ακολουθεί και η Τουρκία διά του δόγματος του νεο-οθωμανισμού και προωθεί μια μακρόπνοη στρατηγική, με έμφαση στην αυτόνομη πορεία της στο διεθνές σύστημα, παρά τις τελευταίες υποχωρήσεις της έναντι των δυτικών συμμάχων της και των ΗΠΑ λόγω Κουρδικού, και της πολιτικής που υιοθετεί η ΕΕ για να καταστεί η Τουρκία ενεργειακός κόμβος φυσικού αερίου και των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας στην ανατολική Μεσόγειο, και γι' αυτό καθυστερεί τη συμφωνία και τον σχεδιασμό του αγωγού Turkish Stream για την απόκτηση περισσότερων ωφελημάτων από την ΕΕ, αλλά και λόγω της εσωτερικής ανωμαλίας.

Το Ισραήλ δεν μένει πίσω στους σχεδιασμούς του γι' απομάκρυνσή του από το δίκτυ των ΗΠΑ, λόγω της συμφωνίας μεταξύ ΗΠΑ-Ιράν για το πυρηνικό πρόγραμμα, αλλά και λόγω της διαφορετικής ανάγνωσης που επιχειρούν οι αμερικανικές δυνάμεις εξουσίας για τα αμερικανικά συμφέροντα και της πολιτικής έναντι των τζιχαντιστών της περιοχής, και γι’ αυτό απευθύνεται προς άλλες παγκόσμιες δυνάμεις.

Παρόμοια τακτική ακολουθούν Σ. Αραβία και άλλες μοναρχικές χώρες του Κόλπου, λόγω της αβεβαιότητας στις σχέσεις τους που προήλθε από τη στήριξη προς τους ακραίους ισλαμιστές, του αιματοκυλίσματος ανάμεσα στους σουνίτες - σιίτες, που είναι ένα σοβαρό πολιτικό πρόβλημα για τη σταθερότητα στην περιοχή για τους δυτικούς, καθώς επίσης και για τη μετεξέλιξη των καθεστώτων στην περιοχή, που προωθούν οι δυτικές χώρες με επικεφαλής τις ΗΠΑ και το πλησίασμα που κάνουν οι χώρες του Κόλπου προς άλλες διεθνείς δυνάμεις.

Το μεγάλο ερώτημα που τίθεται και έρχεται στην επιφάνεια είναι το Συριακό και το προσφυγικό των πολέμων που παίρνει παγκόσμιες διαστάσεις: κατά πόσο θα στηρίξουν τον Άσαντ στην εξουσία οι ΗΠΑ και γενικά η Δύση, δεδομένου ότι η συριακή κατάσταση είναι ο προπομπός μέρους του προσφυγικού προβλήματος, ή θα αφήσουν μαύρη τρύπα, όπως συνέβη και στην περίπτωση του Καντάφι, για να εκδιώξουν τους Ρώσους από τη Λιβύη και να ματαιώσουν τα σχέδιά τους για πιο δυναμική κάθοδο στη λεκάνη της Μεσογείου, που τώρα επιχειρείται τόσο με την ανοικτή ποικιλότροπη στήριξη προς το συριακό καθεστώς με έμψυχο και άψυχο πολεμικό υλικό, όσο και με την ανοικτή πολεμική εμπλοκή της κατά των τζιχαντιστών, που αποτελούν απειλή για την εσωτερική της ασφάλεια.

Η ανοικτή πλέον επέμβαση της Ρωσίας στη Συρία είναι μια απάντηση στις ΗΠΑ και στις 40 χώρες συμμάχους της, ότι για την ακρίβεια δεν κατάφεραν να φέρουν ουσιαστικό κτύπημα στο ISIS, επειδή αντιμετωπίζεται ως ανομολόγητος σύμμαχος έναντι του ανταγωνισμού που υπάρχει μεταξύ Ρωσίας-ΗΠΑ-Δυτικών χωρών για την περιοχή και του Ουκρανικού, που είναι καυτό σημείο σύγκρουσης των εμπλεκομένων χωρών και σημείο εξισορρόπησης των αντιπαλοτήτων τους, καθώς επίσης Συρία-Ουκρανία είναι μεγάλοι ενισχυτές των πολεμικών βιομηχανιών και των κρατικών εσόδων των μεγάλων δυνάμεων.

Άλλο ένα σοβαρό ερώτημα που τίθεται για τις ΗΠΑ είναι κατά πόσο θα επιτρέψουν την ελεύθερη δράση των Κούρδων στην περιοχή, που είναι μέρος της εσωτερικής αστάθειας και του εμφύλιου πολέμου στην Τουρκία, που πυροδοτεί τον ακραίο πολιτικό ακτιβισμό και την πόλωση εντός του ΑΚΡ, που έχει πάμπολλες επιπτώσεις σε πολιτικό-κοινωνικό-οικονομικό επίπεδο για τη χώρα.