Θα ήταν παράλειψη να μη γράψουμε έστω και λίγα λόγια, ως επικήδειο, για τη μνήμη του εκλιπόντος αντιστασιακού αγωνιστή, Κώστα Παπακώστα. Ενός ανθρώπου που, όπως εμείς τουλάχιστον πιστεύουμε, έφυγε από τη ματαιότητα του κόσμου τούτου πικραμένος, απογοητευμένος, ενδεχομένως παίρνοντας μαζί του στον τάφο κάποια μυστικά. Και δεν μας συγκινούν ποσώς οι τυπικές, ως είθισται άλλωστε, δηλώσεις των κ.κ. Χριστόφια και Αναστασιάδη. Ο μεν πρώτος ομιλεί σαν συναγωνιστής του, εφόσον ευρίσκοντο στον ίδιο πολιτικό χώρο, κάτι που ασφαλώς τον τιμά, ο δε σημερινός Πρόεδρος, κ. Ν. Αναστασιάδης, παρά την έκφραση θλίψης και τα αναμενόμενα, σε τέτοιες περιπτώσεις, μεταθανάτια εγκώμια, αφήνει, σ' εμένα τουλάχιστον, μια μεγάλη απορία: Τι εννοεί, όταν στο συλλυπητήριο μήνυμα αναφέρει ότι θλίβεται διότι, παρόλο που επιθυμούσε να δώσει χάρη στον μακαριστό Παπακώστα, δεν μπόρεσε τελικά να το πράξει; Αυτά τα λόγια, εφόσον λέγονται από τον πρώτο πολίτη της χώρας, τον αρχηγό του κράτους, δεν πρέπει ν' αφήνουν σκιές ή οποιουδήποτε είδους υπονοούμενα. Τι θα πει: «Ήθελα, αλλά δεν κατέστη δυνατόν να αποδώσω χάρη;».

Ανθρωπιστικό είναι, πρωτίστως, το θέμα. Και όχι πολιτικό ή νομικό. Και υπαγόταν στο επίπεδο ανθρωπισμού, που στον βαθμό που μπορούσε, θα επεδείκνυε ο κ. Αναστασιάδης, και δεν πρέπει να τοποθετείται στα στενά πλαίσια των καθ’ ύλην εκτελεστικών εξουσιών - αρμοδιοτήτων του Προέδρου. Διότι μιλάμε για έναν σοβαρά άρρωστο ηλικιωμένο άνθρωπο, έναν άνθρωπο που προασπίστηκε σε πολύ δύσκολες ώρες για την Κύπρο μας τον νόμιμα εκλεγέντα Αρχιεπίσκοπο Μακάριο όταν έγινε στόχος ανεγκέφαλων Εφιαλτών, που απεργάζονταν -και δυστυχώς πέτυχαν- τη διχοτόμηση και καταστροφή του νησιού, έναν γέροντα καρδιακό, που πέρασε δύο ολόκληρα χρόνια στον θάλαμο ενός νοσοκομείου, τιμωρούμενος για κάτι που, ενδεχομένως, δεν αποτελούσε αποκλειστική ευθύνη του ιδίου ως Υπουργού Άμυνας τότε, αλλά ασφαλώς και άλλων, που είχαν σχέση με την ύπαρξη -και εγκατάλειψη- των μοιραίων εκρηκτικών κάτω από τον κυπριακό ήλιο του Ιούλη, σε θερμοκρασίες 40° C και πάνω…

Ναι, οφείλουμε να σκύψουμε με σεβασμό το κεφάλι μπροστά στους 13 αδικοχαμένους νέους, θύματα της γραφειοκρατίας και της αδιαφορίας του κρατικού απρόσωπου συστήματος, δεν αντιλέγω. Ναι, ασφαλώς και οι γονείς, ή και άλλοι συγγενείς των αθώων αυτών θυμάτων, ορθώς ανέμεναν να δουν κάποιον να τιμωρείται, να πληρώνει για την οποιουδήποτε είδους παράλειψη που έστειλε στον πρόωρο θάνατο τους αγαπημένους των. Έχασα κι εγώ παιδί, και γνωρίζω τον πόνο. Που είναι ανείπωτος και δεν εκφράζεται με λόγια!

Αλλά, διερωτώμαι: Ο τότε Αρχηγός και Υπαρχηγός της Ε.Φ., ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, δεν φέρουν καμία ευθύνη; Ο Παπακώστας και 2-3 άλλοι της ΕΜΑΚ, έφεραν όλη την ευθύνη; Δεν επιθυμώ να μακρυγορήσω. Έψαχναν για έναν αποδιοπομπαίο τράγο, scapegoat στην Αγγλική, και τον βρήκαν στο πρόσωπο ενός γέροντα…
Καλό σου ταξίδι, αγωνιστή της νομιμότητας. Στη μνήμη μας, είσαι δικαιωμένος!..

ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗΣ
Στοχαστής