Η παρέλαση ξεκινά από την Πλατεία Ελευθερίας και διαλύεται μετά την Ελληνική Πρεσβεία. Μπροστά πηγαίνει η Φιλαρμονική της Εθνικής Φρουράς και ακολουθούν παλαίμαχοι του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Στη συνέχεια παρελαύνουν μαθητές της Μέσης και φοιτητές της Τριτοβάθμιας και Πρακτικής Εκπαίδευσης. Ακολουθούν πρόσκοποι, σωματεία και άλλοι. Πολλές ομάδες έχουν τα δικά τους πνευστά και/ή κρουστά όργανα, μερικές, μάλιστα, διαθέτουν μπάντες. Οι πρόσκοποι χρησιμοποιούν και σάλπιγγες, κάτι που δίδει ένα ξεχωριστό χρώμα. Ο κόσμος που παρακολουθεί είναι σκορπισμένος κατά μήκος της διαδρομής, ενώ οι άρχοντες που δέχονται τον χαιρετισμό και οι επίσημοι βρίσκονται παρατεταγμένοι μπροστά από την Ελληνική Πρεσβεία. Αμέσως μετά τον χαιρετισμό, οι παλαίμαχοι αποχωρούν, ενώ η Φιλαρμονική παραμένει στον χώρο των επισήμων παιανίζοντας για περίπου μισή ώρα καθώς παρελαύνει η μαθητιώσα νεολαία. Σε κάποιο στάδιο, τη Φιλαρμονική της Εθνικής Φρουράς διαδέχεται αυτή της Αστυνομίας, που παιανίζει μέχρι το τέλος της παρέλασης.

Γι' αυτούς που παρελαύνουν, όλα καλά και όλα ωραία μέχρι να πλησιάσουν την Πρεσβεία. Εκεί, τα πράγματα αλλάζουν. Αλλάζει και η ατμόσφαιρα! Ό,τι έπαιξαν, έπαιξαν. Ότι παρουσίασαν, παρουσίασαν. Σταματούν τα όργανά τους και αναγκάζονται να υπακούσουν στον βηματισμό και τους παιάνες που τους επιβάλλει η Φιλαρμονική. Τους αφαιρείται ο πρωταγωνιστικός ρόλος. Μειώνονται δυναμικά και συναισθηματικά. Παρελαύνουν σαν κομπάρσοι. Αφού χαιρετίσουν τους άρχοντες, φεύγουν. Μεγάλη η απογοήτευσή τους. Δεν φαίνεται τούτο εγωιστικό εκ μέρους των αρχόντων και επισήμων;

Ξέρετε, αγαπητοί μου, πόσος κόπος και πόση ενέργεια καταβάλλεται για να επιτύχει μια παρέλαση; Και ξέρετε πόσον ενθουσιασμό και πόση χαρά νιώθουν οι νέοι μας όταν παρελαύνουν, ιδιαίτερα όταν κρατούν μια σημαία ή ένα λάβαρο ή είναι παραστάτες; Και ξέρετε ακόμη πόσην απόλαυση αισθάνονται αυτοί που παίζουν τα όργανα; Η αγαλλίασή τους δεν περιγράφεται. Προσέξτε π.χ. αυτούς που κτυπούν την γκραντ-κάσια. Εκείνη τη στιγμή αισθάνονται παντοδύναμοι! Τα αισθήματα και συναισθήματα που δημιουργούνται από τους ήχους όλων αυτών των οργάνων, ηλεκτρίζουν την ατμόσφαιρα και συνεπαίρνουν. Ας μη αφαιρούμε από τα παιδιά μας αυτήν τη μεγάλη αγαλλίαση κατά την πιο σημαντική στιγμή της παρέλασης, της δικής τους παρέλασης, την ώρα του χαιρετισμού.

Κάποτε, όταν τα όργανα ήσαν λιγοστά, πολλές ομάδες παρήλαυνον σιωπηλά, ενώ κάποιος προσπαθούσε, είτε με σφυρίχτρα είτε φραστικά, να κρατήσει τον βηματισμό. Θεωρήθηκε τότε αναγκαίο να χρησιμοποιηθούν φιλαρμονικές για να παιανίζουν στον χώρο των επισήμων. Έτσι, τουλάχιστον στο πιο σημαντικό μέρος της παρέλασης, οι Φιλαρμονικές συντόνιζαν τον βηματισμό και έδιδαν κάποιο χρώμα, κάποια γιορτινή αίσθηση της επετείου. Έκτοτε, τα πράγματα έχουν βελτιωθεί. Η ανάγκη αυτή έχει σχεδόν εκλείψει. Ήλθε η ώρα για τη νεολαία μας, με τη δική της πνοή να επιδείξει ενώπιον όλων μας τη δική της αίγλη και το δικό της κάλλος καθ' όλη τη διάρκεια της παρέλασης. Ήλθε η ώρα να δώσει αλλά και να πάρει. Το δικαιούται. Έτσι είναι το πρέπον. Τι πιο ωραίο να χαίρεσαι και να απολαμβάνεις την παρέλαση στον αυθεντικά νεανικό της παλμό; Και τι εάν δεν παιανίζουν Φιλαρμονικές; Αυτά έχουμε, αυτά δείχνουμε, αυτά χαιρόμαστε. Και για όλα αυτά είμαστε υπερήφανοι! Αυτό είναι που έχει σημασία. Τι λέτε, αγαπητοί μου;

ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ
Πολιτικός Επιστήμονας και Νομικός