Το πρόβλημα της παιδείας είναι τεράστιο και θεμελιακό στην επιβίωση και την εξέλιξη όλων των μορφών της ιστορικής μας ζωής. Εθνικών, κοινωνικών, πνευματικών, πολιτικών. Και η αγωγή του σχηματιζόμενου ανθρώπου, το ύψιστο θέμα που απαιτεί συλλογική προσοχή, κοινό προβληματισμό και εξαντλητική μελέτη των επαϊόντων, με παράλληλο εξοστρακισμό των κομματανθρώπων και των επίδοξων παραγόντων που παρεισφρέουν στους χώρους της εκπαίδευσης με την ιδιότητα του γονέα σαν ταύροι μαινόμενοι εντός υαλοπωλείου, που ναι μεν δεν κεντρίζουν τους εκπαιδευτικούς, αλλά τους απειλούν, τους καθυβρίζουν και τους αμφισβητούν, παρ’ όλον ότι οι ίδιοι είναι άσχετοι και ακατάλληλοι επί των εκπαιδευτικών πραγμάτων, αλλά και επικίνδυνοι στις επιρροές επί των αναγκαιοτήτων αγωγής.
Άλλωστε, παρατηρείται ότι κάποιοι αντί ανθρώπων δημιουργούν αντικοινωνικά στοιχεία και αλητοειδείς ταραξίες, που εξαπολύουν στα σχολεία και προκαλούν αναστατώσεις και σε δασκάλους και σε καθηγητές και σε θεσμούς. Είναι δε πανθομολογούμενη διαπίστωση ότι τέτοιοι εισβολείς και τέτοιες μέθοδοι προκαλούν ερείπια. Και τα ερείπια είναι ορατά και προκλητικά. Και στα χαλάσματά τους εγκυμονούνται συμφορές.
Υπαίτιο για την οδυνηρή αθλιότητα είναι το κράτος. Διότι εξεκόλαψε τη διείσδυση του κομματισμού στα άδυτα των εκπαιδευτηρίων, από της πρώτης περιόδου εγκαθίδρυσής του. Παρέλαβε μαθητιώσα νεότητα ενισχυμένη με τις αρετές της παράδοσης, νεότητα που ανεδείχθη ηρωική στις αγωνιστικές διεκδικήσεις του λαού, παιδιά και εφήβους με πνευματική καλλιέργεια και ανώτερα ιδεώδη, και θέλησε να τους μετατρέψει σε αλαλάζοντα κομματικά κύμβαλα, για να περιέρχονται ανά τας ρίμας και τας αγυιάς και να υμνούν με τηλεβόες προσωποπαγή μορφώματα, ιστορικά σφάλματα και άναρχες πορείες σε μέλλον ζοφερό, με ενεδρεύοντες κινδύνους περιπετειών και δόλων αφανιστικών.
Και οι πολιτικοί κερδοσκόποι, μιμούμενοι τα κρατικά όργανα, τα ακολούθησαν με οργανωμένες επιδρομές στα σχολεία, καταλύοντας την πειθαρχία, την τάξη, τους θεσμούς, αντικαθιστώντας τις αξίες με την ασυδοσία της αμφισβήτησης. Κατέλυσαν τον σεβασμό στον δάσκαλο. Ισοπέδωσαν την ιερότητα της διδακτικής έδρας. Διέλυσαν το σύστημα της αγωγής. Προκάλεσαν την ιδεολογική σύγχυση. Γκρέμισαν τους όρους στελέχωσης του σωστού ανθρώπου, εξοβέλισαν τις αρχές της παιδαγωγικής. Επέβαλαν την αναρχία και την απήθεια, την ομίχλη στη ζωή, την ιδεολογική απογύμνωση και την αποξένωση από τα ιδεώδη που κράτησαν όρθιο τον κόσμο μας στις χιλιετίες.
Στις συνέπειες, η ευρύτερη παραπλάνηση και η αποχαυνωτική αβελτηρία επί των πάντων. Η ανακάλυψη του αχυρανθρώπου που του κλέβουν την πατρίδα και αδρανεί, του καταληστεύουν όσα κατέθετε για τα γηρατειά και σιωπά. Ανασκάπτουν την οικονομία του ναρκοθετώντας το αύριον και δεν βγάζει άχνα, του φορούν παρωπίδες και δεν αντιδρά, ανοίγουν μπροστά του τον λάκκο και πάει και πέφτει μέσα! Και όλα αυτά με άφωνη αποδοχή, αδιαμαρτύρητη απόπειρα νοητικής θυματοποίησης, εγκληματικό εθισμό στην αποβλάκωση. Οι πρόγονοί μας δημιούργησαν το θέατρο, με σκοπό την κάθαρση της ψυχής και τη βελτίωση του νου. Τη σπουδή της νιότης με την αρετή, τις αξίες, τις αρχές για τη διάνοιξη της οδού της κοινωνικής ευδαιμονίας.
Τα μέγιστα πνεύματα της δραματικής δημιουργίας, ο Αισχύλος, ο Σοφοκλής, ο Ευριπίδης, ανέβαζαν τα έργα τους με συνειδητοποιημένη πρόθεση τη διδασκαλία του καλού. Κι ο κόσμος πήγαινε στο θέατρο Διονύσου για να ψυχαγωγηθεί, αλλά και να διδαχτεί. Μάλιστα φεύγοντας οι φτωχοί έπαιρναν και το μεροκάματο που θα έχαναν, αφού έμεναν στο θέατρο όλη μέρα. Σήμερα άλλαξαν τα πράγματα. Όποια ώρα ανοίξεις την τηλεόραση θα υποστείς τη δοκιμασία παραγωγής πτωχοπροδρομικών προχειροτήτων διαλεκτικού παραλόγου, εστερημένου διδακτικής προσπάθειας. Ακούς μουγκρητά, βλέπεις χυδαιότητες, υποβάλλεσαι σε ανομολόγητες επιρροές.
Τα παιδιά υφίστανται γλωσσική νόθευση, παρασύρονται σε πνευματική παραπλάνηση, παγιδεύονται σε λεκτική φτώχια και σε νοητική στέρηση και κάθε χρόνο πατώνουν στις εξετάσεις ελληνικής γλώσσας. Άλλοτε οι φοιτητές από την Κύπρο αρίστευαν στα ελληνικά πανεπιστήμια. Τώρα, πολλοί δυσκολεύονται να συνεννοηθούν και να επικοινωνήσουν κοινωνικά, ενίοτε δε εκτίθενται. Παρά ταύτα η κακοδαιμονία παραμένει ασύδοτη, η φθορά αχαλίνωτη και η διαφθορά καλπάζει. Το κράτος αδιαφορεί, η κοινωνία κοιμάται τον νήδυμο και οι πνευματικοί ταγοί, σαν από πνευματική παραλυσία φόβου, ακινητοποιούνται σε μιαν αδράνεια που τους καταδικάζει στον ιστορικό χρόνο.
Κατά ταύτα και εν όψει της νέας ακαδημαϊκής χρονιάς, το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού καλείται, και τώρα μπορεί, να αφυπνίσει το κοιμώμενο κράτος, να κινητοποιήσει τους λειτουργούς του και να σηκώσει από τον επιμενίδειο ύπνο της την κοινωνία, που αντί να αντιδρά γυρίζει πλευρό… Το σύστημα υπάρχει. Εφαρμοζόταν με επιτυχία μέχρι την εγκαθίδρυση της ψευδοανεξαρτησίας. Ας το επαναφέρει το αρμόδιο Υπουργείο, μέχρι να ετοιμαστεί το νέο πρόγραμμα παιδαγωγικής και σύγχρονης εκπαίδευσης από έμπειρους, δοκιμασμένους και επιτυχημένους επιστήμονες της παιδείας.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΑΝΟΣ
