ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ μας σεργιανίζουν πρωί, μεσημέρι και βράδυ στα ραδιόφωνα, στα τηλεοπτικά στούντιο, στις πασαρέλες του συνθηματολογικού, ξύλινου λόγου, οι πολίτες παρακολουθούν, η καθημερινότητά τους είναι πολύ σκληρή, πλέον, για να έχουν όση υπομονή χρειάζεται για να δώσουν και τόση σημασία σε όλα όσα σερβίρονται καθημερινά στο πιάτο μιας ενημέρωσης, που είναι μεν ένα καλό περιτύλιγμα, όχι, φυσικά, η ουσία.

Η ΖΩΗ συνεχίζεται, η κυπριακή κοινωνία μοιάζει πια σαν ένα αλαλούμ πλατό, δύο, τριών, πολλών ταχυτήτων, οι πολίτες είναι πια χωρισμένοι σε προνομιούχους και μη, και το χάσμα όσο πάει μεγαλώνει, πιεστικά είναι τα πράγματα, οι υποχρεώσεις, τα χρέη, οι εκκρεμότητες πνίγουν κυριολεκτικά όλους όσοι δεν είχαν την τύχη να έχουν τακτοποιημένα τα οικονομικά τους, κάπου στο βάθος καραδοκούν κάποιοι, έτοιμοι να αρπάξουν σε τιμή ευκαιρίας περιουσίες, σπίτια, κόπους μιας ολόκληρης ζωής, συνειδήσεις, ό,τι βρουν μπροστά τους, η κρίση όχι μόνο δεν υποχωρεί, αλλά γίνεται μέρα με τη μέρα όλο και πιο δυσβάστακτη, για τους πολλούς λύσεις δεν υπάρχουν, απλά γιατί αυτοί που θα έπρεπε να τις ψάξουν και να τις επινοήσουν μάλλον περί άλλα τυρβάζουν, η μέθη της εξουσίας, είναι από τα πιο δυσβάστακτα και πιο νοσηρά φαινόμενα που μπορούν να πάρουν οριστικά αλλού... τον οποιονδήποτε...

ΟΙ ΑΠΛΟΙ πολίτες μοιάζουν να τα έχουν χαμένα, σκυμμένοι και υποταγμένοι, νιώθουν σαν ταλαιπωρημένα πλάσματα, σκύβουν κεφάλι, υπομένουν, η περιρρέουσα ατμόσφαιρα φρόντισε σιγά-σιγά να τους φορτώσει ακόμη και ενοχές, η πολιτική που θέλει να σώσει τις τράπεζες και τους σύγχρονους τοκογλύφους έχει περάσει, χωρίς καμιάν αντίσταση, όλα πια έχουν πέσει κάτω σαν χάρτινος πύργος... μόνο τα προνόμια διατηρούνται και συντηρούνται...

ΤΙ, ΛΟΙΠΟΝ, θα γίνει μέσα σε όλο ετούτο το χάος που έπεσε σε αυτόν τον τόπο; Οι πολλοί καταρρέουν ήδη, απελπισμένοι πολίτες τρέχουν στα κοινωνικά παντοπωλεία, τηλεφωνούν στα τηλεοπτικά κανάλια που τους προσφέρουν ένα λεπτό προβολής του πόνου τους, όλοι όσοι διαχειρίζονται τις τύχες αυτού του λαού στρουθοκαμηλίζουν, κάνουν ότι δεν βλέπουν και δεν ξέρουν, τα κοινωνικά δράματα είναι πια εδώ, η φάση είναι απερίγραπτη, για όλους όσοι ξέρουν, ακόμη περισσότερο για όλους όσοι ζουν μέσα στο βούρκο της καθημερινότητας...

ΜΕΣΑ λοιπόν σε όλο ετούτο το χλομό και μαύρο τοπίο, είναι πλέον πολύ δύσκολο να προβλέψει κανείς τι πραγματικά θα συμβεί την επόμενη περίοδο, αυτό που όλοι μας πια νιώθουμε είναι ότι το βάρος που σηκώνουν ήδη στους ώμους τους τα λαϊκά στρώματα είναι δυσβάστακτο, αφόρητο, και μάλλον αυτό που έπεται είναι η οργή, η πίκρα, ο πόνος και η μιζέρια να μεταφραστούν σε μια λαϊκή κατακραυγή, που όταν αρχίσει πια να ξεσπά θα είναι πολύ δύσκολο να συγκρατηθεί...